Het Amerikaanse viertal
Tu Fawning (last.fm website label myspace bandcamp) brengt op hun tweede album 'A Monument' een reeks al te gekke songs, die soms dromerig aandoen en vaak monumentaal zijn, maar heel zuiver klinken.

Het geluid zit op zich overvol, maar leidt nooit echt tot een indigestie. Hun sound en de schrijfsels zijn volledig nieuw, ongehoord, zonder over the top te klinken. Maar het hele album in één keer uitluisteren is toch geen pretje. Je loopt er niet huilend van weg, maar enige moeite doen is nodig.

Er is enerzijds een prachtige stem die alle kanten uitgaat en veel aankan, maar soms gaat vervelen omdat die vaak in hetzelfde hoge register blijft, terwijl elk nummer echt wel aantoont dat de stem een breed bereik heeft. Die soms hoge stem is rijkelijk aangevuld met die luisterrijke geluiden. Geen klassieke sound met een basgitaar en een drum als ritmische basis: beiden zijn evenwaardige instrumenten die op het juiste moment wordt toegevoegd en weer verdwijnen. De drums klinken zo vaker als percussie dan doordeweekse trommels die constant hetzelfde basis ritme aanduiden.

Deze band heeft duidelijk zijn volledig eigen wereld. Merkwaardig, met eigen gekte, zeer persoonlijke trekjes. Het volle geluid gaat gelukkig dus nooit uit de bocht. Alleen is het net iets té avant-garde, en zou alles iets meer getemperd mogen zijn.

Echt wel een uniek album, dat je nog nooit gehoord hebt. Het meest uitzonderlijke geluid van 2012.

De Amerikaanse Emily Wells (last.fm website) is een quasi-één-persoons-orkest. Haar nieuwe album 'Mama' (Partisan Records) zit vol van poppy elektronica nummers die lekker grooven. Ze weet ongeveer elk genre in de popmuziek haar nummers beïnvloeden. Maar meeste geluiden hebben een soul of hiphop invloed. Als een soort funky Joanna Newsom begeleidt ze zichzelf sober met een orgel op het prachtig slepende 'Let Your Guard Down'.

Ze trekt een paar blues-lijnen onder haar teksten, maar dit is het soort soul of blues die je nergens anders hoort. Modern, en op een manier dat geen enkel nummer aan één stijl kan gekoppeld worden. De diverse genres zijn eerder stipjes, sluiers, vormen, gedaantes die her en der passeren.

Zeer goed album, volwassen en afgewerkt. Vrij unieke sound en nummers. Modern, evenwichtig en gevarieerd. I like it.

Allo Darlin' (last.fm website bandcamp) is een Londens viertal dat zich aan het vervolmaken is in het schrijven en spelen van perfecte indie-pop liedjes. In een traditie die je zou kunnen terugbrengen tot Belle & Sebastian en Camera Obscura zijn de melodiën vooral zachtjes, perfect in het oor liggend en creatief. Naast de perfecte popmuziek kan je rekenen op perfecte uitvoering. De sound is degelijk, ongevaarlijk en zuiver uitgevoerd.

Handjes klappen, zacht wiegen met de seventies rok, na een paar luisterbeurten meezingen. De reacties op de Allo' Darlon liedjes van hun tweede album Europe zijn makkelijk aan te leren en passen perfect in het totaalbeeld van perfecte pop. De zomer is niet zwoel maar gewoon warm. Je ziet cabrio's voorbijrijden. Je beeld je in dat je in het gras ligt en je ogen niet kan openhouden door de scherp schijnende zonnestralen.

Het leven is perfect. Alles loopt vlot. Allo Darlin' heeft de soundtrack voor geluk geschreven.

De zangpartijen van zangeres Elizabeth Morris zijn soms iets té vlak, en hun sound en liedjes halen nog niet het topniveau dat Camera Obscura soms haalde, maar ze zijn goed op weg.

2:54 (uitspreken als twofiftyfour; last.fm website youtube facebook) zijn twee zussen, live aangevuld met een bassist en een drummer. Ze hebben nog amper muziek uitgebracht maar worden al her en der aangekondigd als the next big thing. Ze worden meestel beschreven als een mengeling tussen The Xx en Warpaint, maar het niveau van beide groepen halen ze amper.

Hun gitaren hebben soms het mysterieuze van Warpaint, maar hun nummers zijn veel meer radio-klaar dan die van het viertal uit Los Angeles. Ik word er zelf niet wild van. Slecht is het zeker niet, maar de beats zijn iets te plat, de nummers iets te makkelijk. Het blijft niet echt hangen bij mij.

Maar oordeel zelf maar: 

De Canadese Geneviève Castrée, woont in de VS, en is actief op diverse gebieden: o.a. strips en muziek onder de naam Ô Paon (last.fm).

Met een typische Canadese tongval zing Ô Paon kleine Franstalige liedjes, die overlopen van de intimiteit. Laag na laag, rustig opgebouwd, met een complete eigen sound. Ze laat ze lang uitspinnen, donker en kreunend, of haast onhoorbaar fluisterend. Terwijl je luistert geraakt je — hoe eenvoudig de nummers ook zijn — in trance, en beweeg je zacht mee op de repetitieve ritmes. Haar stem is broos, breekbaar, maar messcherp.

Met-de-ogen-dicht-muziek. Wiegeliedjes voor gevorderden. Duister maar zeer warm.

Ze speelt op 14 maart in Het Depot, samen met Earth & Mount Eerie.

Dit nummer geeft exact de sfeer weer van haar nummers: 'Sainte Patronne de Rien Pantoute'.

Over Brandon Biondo (facebook) heb ik het al eens eerder gehad, maar dan in verband met COOLRUNNINGS. Hij heeft nu een nieuw project, dat bulkt van de 80s electronica. Maar het is geen gimmick, slechte kopie of domme verafgoding van de slechtste periode ook in de muziek (moest het nog niet duidelijk zijn, buiten het ontstaan van Techno, Hip-Hop en de Hard-Core van in het begin van dat decennium, hebben de jaren 80 in mijn ogen op muzikaal gebied 0,00 opgebracht)

Onder de naam Walsh (bandcamp last.fm) heeft hij net het album 'Back 2 the High Life' uit op het internet label Dracula Horse.

De nummers zijn enerzijds zachte haast psychedelische nummers gebouwd rond diverse lagen synthesizer en orgel. En orgels, daar zit de plaat letterlijk vol van. Vaak gemengd met die eighties geluiden, zachte beats, hip-hop breaks. De geluiden zijn eerder dreigend, maar altijd licht dansbaar. Rustig maar donker. Een bas laveert lekker onder een 70's progrock-achtig deuntje, waar in een ander nummer de schelle synthesizer uithalen je om de horen vliegen.

Het geheel doet vaak zeer filmisch aan, alsof je naar een recente soundtrack aan het luisteren bent.

De eerste top-plaat van 2012, zeker op gebied van elektronica. Brandon Biondo is echt een kerel om in de gaten te houden.

Eén van de top nummers op de plaat, met een Madonna sample. Een echte hit, als je het mij vraagt.

Australisch drietal Seekae (last.fm website) handelt in dieper, kletterende elektronica. Vleugjes van alle recente zwarte, technische, abstracte genres van elektronische passeren de revue. Maar vaak herken je zeer analoge geluiden. Geschraap en getik. Gekerm. Scheurende ritmes. Loodzware bassen. Rustig laverend geruis. Maar daar rond en tussen zitten soms drums, soms een orgel, soms een stem, soms een gitaar.

Absoluut van het betere elektronische werk van dit jaar.

We Were Promised Jetpacks hebben net hun tweede album uit: 'In the Pit of the Stomach'. En een klap recht in de buik is de plaat wel. Het is niet het meesterwerk dat je kon verwachten na hun prachtige maar onvolmaakte debuut. Daarvoor is deze plaat soms té zwaar, vaak té eentonig, nog niet uitgepuurd genoeg

De druilerigheid van hun land, de last van het leven, de angst voor andere mensen, alle mogelijke sombere gedachten worden mooi weergegeven in dit album dat echt geen adempauze kent. Alle nummers vloeien in één stuk in elkaar, blijven keihard doorgaan, en je snakt naar wat frisse lucht als de 10 nummers voorbij zijn. Het geheel is claustrofobisch, sleurt je de dieperik in. Je durft het album amper op repeat te zetten, uit vrees het voor de rest van je leven niet meer te zien zitten.

Zanger Adam Thompson heeft nog altijd dat mooie lokale accent, en heeft nog altijd moeite om sommige van zijn eigen zanglijnen aan te kunnen. Maar zijn teksten snijden. Een arm om de schouders is wat deze jongen en zijn 3 kompanen verdienen.

Ik had er iets meer van verwacht, maar al bij al is dit een absolute dijk van een plaat. Voor iedereen die niet zucht en zaagt bij zoveel spleen, weltschmerz en kamerbrede gitaren.

Lijzig. Lui. Repetitief. Zeer poppy. Zalig goed. Sleeping Bag (last.fm website) is mijn absolute favoriete band van het moment. Pretentieloos. Super. Gewoon goed. Ook leuk clipje trouwens.

Fair Ohs (last.fm website myspace) is een drietal dat actief is in het ietwat exotisch klinkende tropical-punk (ze zeggen zelf: "like Paul Simon but... you know... punk"). Nu, het genre is niet nieuw. Om niet te zeggen dat het al ietwat passé is (voor de freaks). Vampire Weekend speelde al menig Belgisch festival en is het meest bekende exponent van het genre.

Wat Fair Ohs op zich al speciaal maakt, is het feit dat ze uit Londen komen. Nu ook weer niet de meest exotische plek. Alhoewel het daar de laatste dagen ook wel heet is (boemboemboem, tishhhhh).

Anyway, Fair Ohs zijn al een tijdje bezig. En ze hebben zoals veel bands die via het wereldwijdeweb bekend worden een leuke DIY feel. Dit zijn kerels die graag muziek maken. En dat op een plezierige manier.

De gitaren komen zo uit het afro-op kamp, maar ze ratelen wel zeer snel. En voor wie Vampire Weekend té poppy vindt: Fair Ohs zijn iets strakker, een tikkeltje sneller, wat ruiger, iets ranziger, een beetje meer repetitief. Ze durven zelfs extreme geluiden hanteren, soms zweverig, soms bezwerend, alsof ze slangen willen hypnotiseren met Arctic Monkeys aandoende licks.

Om dan altijd weer uit te barsten in echt meezing (of mee-brul) refreinen.

Ze rollen lekker, de muziekjes van Fair Ohs. De exotica is draagbaar, het suikerzoete niet té klef. Deze jongens gaan geen potten breken. Maar hun debuut, Everything Is Dancing, is een mooie begeleider voor onze natte zomer: ik denk altijd aan ruitjes hemden, dikke zonnebrillen en oude cabrio's.

Alleen de palmbomen-sfeer zullen ze niet uit Londen hebben opgehaald.

Update: ze spelen op maandag 15 Augustus in Café Video. Gaan!