Deze blog wordt van de grond terug opgebouwd. Dus het ziet er niet uit, is onvolledig en werkt amper. Maar we komen er wel. Ooit.

Nick Cave — Push The Sky Away

Vijftien albums al heeft Nick Cave gemaakt. Een carrière die kan tellen en die een brede waaier aan geluiden heeft geproduceerd. Hij is kwaad geweest, hij is stil geweest; bijbels, lang uitgesponnen, bluesman of alles tezamen. Wat kan een nieuw album dan aanbieden? Raar genoeg zowel niets nieuws als iets dat je van Nick Cave nog niet gehoord hebt.

Push The Sky Away is een rustig album. Geen enkele seconde wordt hij boos, kwaad of intens. Maar het is geen The Boatman's Call, een album dat — laten we eerlijk zijn — de tand des tijds niet helemaal heeft overwonnen. Dit album is wel geen top-werk in 's man's loopbaan, maar een album als dit heeft hij nog nooit gemaakt. En daarmee bewijst hij nogmaals zijn meesterschap als songschrijver en muzikant.

Rustig dus. Maar op een warme manier. En 'warm' is hét woord dat bij het beluisteren van alle negen de nummers terugkeert. Geen drukkende sfeer. Niks broeierig. Daarvoor zijn de nummers iets té oppervlakkig. Ze blijven niet aan je ribben kleven, en je denkt een gewoon goed album te horen. Haast middelmatig.

Maar stelselmatig merk je dat er geen seconde van zwakte is. Geen nummer teveel. Geen song die je kan overslaan. De nummers vervelen niet, maar liggen lekker in het oor. Puur ambachtelijk vakmanschap dus. Zo slaagt hij er in iets af te leveren dat hij nooit heeft gebracht, zonder daarin te overdrijven. De sfeer is zwoel, maar niet verstikkend. Traag en loom, niet verzengend.

Beheerst, weloverwogen, zacht, exact juist. Zo wordt alles gebracht. Precies en exact. Vredig en mooi.

En zonder dat ze overdreven de aandacht trekken, lijken de teksten nog meer de essentie te zijn van deze reeks songs. Met vermeldingen van zeemeerminnen die worden opgehangen aan hun haren; neerdalen met de wagen naar Genève en daar uitleggen wat de blues is — maar dan de Higgs Boson versie; benen die zich spreiden als pagina's van een bijbel.

Een kalme zomeravond perfect in noten uitgedrukt.

FIDLAR

Het Californische FIDLAR is het nieuwe snoepje.

Vettige snelle rock, afgewisseld met surf-gedrag en Ramones-pop. Ze klinken braver dan Harlem en duidelijker dan A Place to Bury Strangers. Catchy tunes, middenvinger omhoog, schudden met de ongewassen haren, stampen met de hiel van de boots, skinny jeans dragen.

Maar ze klinken best gevarieerd. Het tempo mag wel eens naar beneden, de zang verschilt relatief van nummer tot nummer. Soms agressief, soms lekker poppy.

Je mag wel niet te hard luistern naar de puberale teksten. Neem woorden als stoned, wasted, drunk, beer, score, face, cocaine, fix, cheap, floor en zet er wat lidwoorden en tussen voorzetsels tussen en je hebt het volledige songboekje van deze bende nihilisten.

Vriendenclubje dat dringend moet gaan douchen, maar anderzijds ook weer niet. De vraag is of ze dit meer dan één album kunnen uithouden. Het gevaar van herhaling en/of implosie loeren nu al om de hoek.

Een jaar zonder lijst

Het einde van het jaar betekent een overvloed aan lijsten. Maar een volgorde geven aan de muziek van het voorbije jaar is afbreuk doen aan hun kwaliteit. Dus dit keer een eerder random selectie van must-hear muziek. De lijst bevat een paar evidente keuzes, maar hopelijk voldoende afgewisseld met zaken die je nog niet kent. De volgorde van de bands in deze lijst betekent overigens niets.

En natuurlijk: deze lijst is een puur persoonlijke keuze. En een selectie.

Lord Huron

Amerikaan die een soort folk speelt die dicht aanleunt bij eenvoudige (en evidente) pop. Zijn nummers lijk je ooit ergens gehoord te hebben, maar hij is echt wel steengoed.

Holy Other

Het is opmerkelijk hoe weinig elektronische muziek er in de eindejaarslijsten komt van de gemiddelde Belgische krant. Niemand heeft het over Walsh, Halls, Andy Stott, John Talabot of deze Holy Other. Ik heb het al eerder over hem gehad. Dus ik voeg hier even niets meer toe. Geniet.

Deze "clip" is een fan-video.

Sharon Van Etten

Haar album is geen volledige knaller. Er staan maar voor de helft knallers op. Maar die 4 à 5 knallers zijn dan ook ab-so-lu-te wereld nummers. Dat iets als dit Give Out geen intergalactische hit is geworden, snap ik niet.

Dark Dark Dark

Deze folkies uit Minneapolis lijken — als je de interviews en artikels moet geloven die schrijven over hun dit jaar uitgebrachte Who Needs Who — elk moment te zullen stoppen. Geniet dus nog even van deze prachtige songs. Eén van de top 3 à 4 albums van dit jaar voor mij.

Zangeres Nona Marie Invie zal, zelfs als deze band er mee stopt, mijn eeuwig durende aandacht hebben.

Dark dark dark - It's a secret [live @ Le Grand Mix] from Legrandmix-tourcoing on Vimeo.

TV Girl

Sample koningen TV Girl brengen geen al te moelijke muziek, maar hun combinaties en eigen zang zorgen voor een prachtig geheel. Checken deze zotte handel.

TV Girl - Misery from TV Girl on Vimeo.

Why?

Moeten deze jongens nog voorgesteld worden? Teksten die nergens over gaan maar enorm spitsvondig zijn? Beats en muziek die het midden houden tussen rap en pop? Hun laatste neigt meer naar het tweede. Prachtige band met een prachtige reeks albums.

Vast en zeker nog altijd één van de meest onderschatte bands van de voorbije 5+ jaar.

Alt-J

Geen woorden voor nodig. De meest inventieve groep van dit jaar, en de 5 jaar ervoor. Wordt soms teveel 'hipster' genoemd naar mijn zin. De komende jaren zal bewijzen dat dit meer is dan een één-jaars-vlieg.

Talenten. Punt uit.

Tu Fawning

Kan iemand mij uitleggen waarom deze groep nog steeds niet de status heeft die ze verdienen?

Kwartet dat muziek maakt zoals niemand het ooit gedaan heeft. De existentialistische en modernistische versie van ABBA, maar dan vijf miljaard maal beter.

Bahamas

Geen woorden voor nodig. Hopelijk in 2013 eindelijk ergens in België te zien.

Prachtig.

The Xx - Coexist

Hoe zou het vandaag aanvoelen om The Xx te zijn? Vermoeiend denk ik. Iedereen kijkt al een paar maanden naar jou. En de laatste dagen en weken wordt het steeds erger. Na een single als Angels die aangaf dat ze zelfs nog minimalistischer zouden tewerk gaan dan bij hun debuut telt iedereen de dagen af.

Eerlijk? Ze zijn amper verschillend van op dat magistrale debuut. Magistraal? Ook niet helemaal natuurlijk. Drie nummers op de vier blijven van dat album vandaag nog rechtop staan. Die paar andere zijn best niet slecht, maar zijn niet blijven hangen.

Idem op Coexist. Het is geen top plaat van aan de rand tot aan het gaatje. Maar het album bevat nummers die aantonen dat ze geen eendagsvlieg waren. Meesterwerken. Van intensiteit. Van uitgepuurdheid. Van somberheid. Van verstilling.

Als ze al iets geleerd hebben is nog harder daarop te rekenen: op de stilte tussen twee noten, tussen twee delen van een nummer. Alles klinkt soms nog trager, nog essentiëler.

Saai? Voor sommige mensen vast wel. Maar niet voor mij.

Ze brengen het zo goed, zo perfect afgewerkt. Je kan er amper een stok tussen krijgen. De nummers zijn zo afgewerkt, maar zonder enige kracht in te boeten. En ze durven het pallet van geluiden subtiel uitbreiden. Metaalwerk hier, achtergrond stemmetje daar, beat ginder.

 

De topper? Voor mij is dat absoluut 'Missing'. Een nummer met zo'n enorme verstilde kracht. Amper een geluid. En toch buitengewoon emotioneel.

 

Een plaat die de herfst aankondigt maar tegelijk broeierig warm klinkt. En vooral nachtelijk. Duister. Valavond. Donker rode gloed, schijnende koplampen, de drukte van een gevulde nacht die je opwacht.

Dit zullen ze geen derde album uithouden. Maar twee mag gerust.

Holy Other - Held

Holy Other komt uit Manchester maar zelfs dat is niet zeker. Gehuld in mist is er amper iets gekend over hem. Ook bij optredens draagt de man een grote hoodie die hem de nodige anonimiteit garandeert. Voordien heeft hij al een EP uitgebracht op Tri Angle, wat nu gevolgd wordt door het album 'Held'.

Niet alleen de persoon is in nevels gewikkeld, ook de nummers zijn dat. Diepe bass-gevulde elektronische composities die verglijden tussen House, Ambient, Dubstep en pop. Stemmen die verknipt zijn en nieuwe woorden en klanken vormen.

Maar geen klinische sound op dit album. Het tempo ligt laag en de nummers zijn meer soundtrack dan dansplaat maar ze sijpelen van gevoel en details. De sfeer is wazig, halfduister, soms zelfs griezelig. Repetitieve geluiden kletteren en klinken langsheen de diepe ritmes die haast zompig aandoen.

En die stemmetjes zijn een volwaardig instrument, geen laagje extra. De 'ooh' en 'aah' die je opgeknipt hoor voorbij waaien is een waardig stuk van het nummer. Volgeladen met vocals is er wel nooit of te nimmer een volledig woord te herkennen.

Het geheel is 9 nummers die je niet doen springen, maar waarop ijzig kalm blijven onmogelijk is. De nummers zuigen je mee in hun dreigende stemming.

De perfecte soundtrack voor je koptelefoon, als het pikdonker is.

Goat - World Music

Er zijn heel wat groepen die Goat noemen. De laatste in de reeks komt uit Zweden, en ondanks die afkomst spelen ze de meest tropische en exotische muziek die je de voorbije maanden zal gehoord hebben.

Op hun net uitgebrachte album World Music (Rocket Recordings) brengt het trio een haast overdreven mengeling van psychedelica, stevige rock en afrobeat. De achtergrond van de groep en haar leden is even mystiek als de nummers zelf. Het verhaal klinkt compleet van de pot gerukt, net als de muziek.

Ze geven alles in elk nummer, met een sound die dansbaar is van begin tot eind, zelfs in de meer hypnotiserende tracks. Stilzitten is haast onbegonnen werk. En dat allemaal met geluiden die ze van overal ter wereld halen en perfect weten te mengen. Een accordeon die repetitieve dikke slierten blaast, met daaronder ritmes die uit Noord-Afrika komen met daaronder ook nog eens een kwakende fuzz gitaar die geplukt lijkt uit de beste instrumentals van de Beastie Boys.

Esoterisch zou je denken? Wacht tot je de Led Zeppelin of zelfs als pure Grunge klinkende gitaren hoort in 'Goatman' en 'Goathead'. Gitaren die in die mate van een vettigheid getuigen dat het haast bloeddoorlopen klinkt.

Voodoo muziek voor de moderne tijd, zonder enige grens, zonder selectie in geluid en zonder vrees voor welke mengvorm dan ook.

Psychedelisch, uitheems en zeer beluisterbaar. Muziek om op loos te gaan, je te pletter te zweten en in trance te raken.

Alt-J (∆)

Heel af en toe zijn er nog groepen of albums die mij compleet omverblazen. Het wordt met het jaar zeldzamer, maar Alt-J (∆) (last.fm website) deed het. Vanaf de eerste twee minuten van hun album An Awesome Wave (hier te streamen, voor even) was ik als aan de grond genageld. Het is van een band als Yeasayer of TV on the Radio dat ik nog zo compleet weg was van een plaat.

Kortom, prachtige muziek. Ze klinken op alle gebied ongelooflijk. Met een unieke sound, met prachtige nummers, met een resultaat van pure goede pop valt er niks meer te verbeteren. En het belangrijkste: er is een serieuze brok van een hoek af. Merkwaardig zonder excentriek te zijn. Uniek zonder onbeluisterbaar te zijn. Alt-J wisselt van a-capella naar soul-volle gospel, slaan dan over in chill-wave om er dan weer iets zeer elektronisch van te maken, om finaal te eindigen in country. En dan weer opnieuw te beginnen.

De pure kwaliteit die ze brengen blaast me omver. Ze zijn uitermate muzikaal, vocaal en gedurfd. Er zijn geen grenzen, geen conventies, niets is te gek. Midden in het album hoor je zo een prachtig maar kort instrumentaaltje, waar alleen een kampvuur gitaar weerklinkt.

Om in het volgende nummer weer verder te kringelen met een groovy deuntje en een kneuterig klinkend stemmetje dat zich in je oor wriemelt en daar niet meer uit gaat. De basis is simpele folk-geïnspireerde popmuziek met meerdere lagen elektronica, maar ze maken het zo gek en luchtig en vooral rijk gevuld. Maar de indigestie dreigt niet. Het geheel is uitgepuurd. Totaal uitgepuurd.

De gekte ligt hem in de ritmes, een nummer in een uitgevonden taaltje, de merkwaardige samenzang, het kamerbrede en grootse geluid dat tegelijk veel speelgoed klankjes bevat.

De kwaliteit van deze groep is ongelooflijk. In nummers, teksten, geluid. Het beste van 2012 tot nu toe. Voor mij toch.

Tu Fawning

Het Amerikaanse viertal
Tu Fawning (last.fm website label myspace bandcamp) brengt op hun tweede album 'A Monument' een reeks al te gekke songs, die soms dromerig aandoen en vaak monumentaal zijn, maar heel zuiver klinken.

Het geluid zit op zich overvol, maar leidt nooit echt tot een indigestie. Hun sound en de schrijfsels zijn volledig nieuw, ongehoord, zonder over the top te klinken. Maar het hele album in één keer uitluisteren is toch geen pretje. Je loopt er niet huilend van weg, maar enige moeite doen is nodig.

Er is enerzijds een prachtige stem die alle kanten uitgaat en veel aankan, maar soms gaat vervelen omdat die vaak in hetzelfde hoge register blijft, terwijl elk nummer echt wel aantoont dat de stem een breed bereik heeft. Die soms hoge stem is rijkelijk aangevuld met die luisterrijke geluiden. Geen klassieke sound met een basgitaar en een drum als ritmische basis: beiden zijn evenwaardige instrumenten die op het juiste moment wordt toegevoegd en weer verdwijnen. De drums klinken zo vaker als percussie dan doordeweekse trommels die constant hetzelfde basis ritme aanduiden.

Deze band heeft duidelijk zijn volledig eigen wereld. Merkwaardig, met eigen gekte, zeer persoonlijke trekjes. Het volle geluid gaat gelukkig dus nooit uit de bocht. Alleen is het net iets té avant-garde, en zou alles iets meer getemperd mogen zijn.

 

Echt wel een uniek album, dat je nog nooit gehoord hebt. Het meest uitzonderlijke geluid van 2012.

Emily Wells

De Amerikaanse Emily Wells (last.fm website) is een quasi-één-persoons-orkest. Haar nieuwe album 'Mama' (Partisan Records) zit vol van poppy elektronica nummers die lekker grooven. Ze weet ongeveer elk genre in de popmuziek haar nummers beïnvloeden. Maar meeste geluiden hebben een soul of hiphop invloed. Als een soort funky Joanna Newsom begeleidt ze zichzelf sober met een orgel op het prachtig slepende 'Let Your Guard Down'.

Ze trekt een paar blues-lijnen onder haar teksten, maar dit is het soort soul of blues die je nergens anders hoort. Modern, en op een manier dat geen enkel nummer aan één stijl kan gekoppeld worden. De diverse genres zijn eerder stipjes, sluiers, vormen, gedaantes die her en der passeren.

Zeer goed album, volwassen en afgewerkt. Vrij unieke sound en nummers. Modern, evenwichtig en gevarieerd. I like it.