De Canadese Geneviève Castrée, woont in de VS, en is actief op diverse gebieden: o.a. strips en muziek onder de naam Ô Paon (last.fm).

Met een typische Canadese tongval zing Ô Paon kleine Franstalige liedjes, die overlopen van de intimiteit. Laag na laag, rustig opgebouwd, met een complete eigen sound. Ze laat ze lang uitspinnen, donker en kreunend, of haast onhoorbaar fluisterend. Terwijl je luistert geraakt je — hoe eenvoudig de nummers ook zijn — in trance, en beweeg je zacht mee op de repetitieve ritmes. Haar stem is broos, breekbaar, maar messcherp.

Met-de-ogen-dicht-muziek. Wiegeliedjes voor gevorderden. Duister maar zeer warm.

Ze speelt op 14 maart in Het Depot, samen met Earth & Mount Eerie.

Dit nummer geeft exact de sfeer weer van haar nummers: 'Sainte Patronne de Rien Pantoute'.

Over Brandon Biondo (facebook) heb ik het al eens eerder gehad, maar dan in verband met COOLRUNNINGS. Hij heeft nu een nieuw project, dat bulkt van de 80s electronica. Maar het is geen gimmick, slechte kopie of domme verafgoding van de slechtste periode ook in de muziek (moest het nog niet duidelijk zijn, buiten het ontstaan van Techno, Hip-Hop en de Hard-Core van in het begin van dat decennium, hebben de jaren 80 in mijn ogen op muzikaal gebied 0,00 opgebracht)

Onder de naam Walsh (bandcamp last.fm) heeft hij net het album 'Back 2 the High Life' uit op het internet label Dracula Horse.

De nummers zijn enerzijds zachte haast psychedelische nummers gebouwd rond diverse lagen synthesizer en orgel. En orgels, daar zit de plaat letterlijk vol van. Vaak gemengd met die eighties geluiden, zachte beats, hip-hop breaks. De geluiden zijn eerder dreigend, maar altijd licht dansbaar. Rustig maar donker. Een bas laveert lekker onder een 70's progrock-achtig deuntje, waar in een ander nummer de schelle synthesizer uithalen je om de horen vliegen.

Het geheel doet vaak zeer filmisch aan, alsof je naar een recente soundtrack aan het luisteren bent.

De eerste top-plaat van 2012, zeker op gebied van elektronica. Brandon Biondo is echt een kerel om in de gaten te houden.

Eén van de top nummers op de plaat, met een Madonna sample. Een echte hit, als je het mij vraagt.

Australisch drietal Seekae (last.fm website) handelt in dieper, kletterende elektronica. Vleugjes van alle recente zwarte, technische, abstracte genres van elektronische passeren de revue. Maar vaak herken je zeer analoge geluiden. Geschraap en getik. Gekerm. Scheurende ritmes. Loodzware bassen. Rustig laverend geruis. Maar daar rond en tussen zitten soms drums, soms een orgel, soms een stem, soms een gitaar.

Absoluut van het betere elektronische werk van dit jaar.

We Were Promised Jetpacks hebben net hun tweede album uit: 'In the Pit of the Stomach'. En een klap recht in de buik is de plaat wel. Het is niet het meesterwerk dat je kon verwachten na hun prachtige maar onvolmaakte debuut. Daarvoor is deze plaat soms té zwaar, vaak té eentonig, nog niet uitgepuurd genoeg

De druilerigheid van hun land, de last van het leven, de angst voor andere mensen, alle mogelijke sombere gedachten worden mooi weergegeven in dit album dat echt geen adempauze kent. Alle nummers vloeien in één stuk in elkaar, blijven keihard doorgaan, en je snakt naar wat frisse lucht als de 10 nummers voorbij zijn. Het geheel is claustrofobisch, sleurt je de dieperik in. Je durft het album amper op repeat te zetten, uit vrees het voor de rest van je leven niet meer te zien zitten.

Zanger Adam Thompson heeft nog altijd dat mooie lokale accent, en heeft nog altijd moeite om sommige van zijn eigen zanglijnen aan te kunnen. Maar zijn teksten snijden. Een arm om de schouders is wat deze jongen en zijn 3 kompanen verdienen.

Ik had er iets meer van verwacht, maar al bij al is dit een absolute dijk van een plaat. Voor iedereen die niet zucht en zaagt bij zoveel spleen, weltschmerz en kamerbrede gitaren.

Lijzig. Lui. Repetitief. Zeer poppy. Zalig goed. Sleeping Bag (last.fm website) is mijn absolute favoriete band van het moment. Pretentieloos. Super. Gewoon goed. Ook leuk clipje trouwens.

Fair Ohs (last.fm website myspace) is een drietal dat actief is in het ietwat exotisch klinkende tropical-punk (ze zeggen zelf: "like Paul Simon but... you know... punk"). Nu, het genre is niet nieuw. Om niet te zeggen dat het al ietwat passé is (voor de freaks). Vampire Weekend speelde al menig Belgisch festival en is het meest bekende exponent van het genre.

Wat Fair Ohs op zich al speciaal maakt, is het feit dat ze uit Londen komen. Nu ook weer niet de meest exotische plek. Alhoewel het daar de laatste dagen ook wel heet is (boemboemboem, tishhhhh).

Anyway, Fair Ohs zijn al een tijdje bezig. En ze hebben zoals veel bands die via het wereldwijdeweb bekend worden een leuke DIY feel. Dit zijn kerels die graag muziek maken. En dat op een plezierige manier.

De gitaren komen zo uit het afro-op kamp, maar ze ratelen wel zeer snel. En voor wie Vampire Weekend té poppy vindt: Fair Ohs zijn iets strakker, een tikkeltje sneller, wat ruiger, iets ranziger, een beetje meer repetitief. Ze durven zelfs extreme geluiden hanteren, soms zweverig, soms bezwerend, alsof ze slangen willen hypnotiseren met Arctic Monkeys aandoende licks.

Om dan altijd weer uit te barsten in echt meezing (of mee-brul) refreinen.

Ze rollen lekker, de muziekjes van Fair Ohs. De exotica is draagbaar, het suikerzoete niet té klef. Deze jongens gaan geen potten breken. Maar hun debuut, Everything Is Dancing, is een mooie begeleider voor onze natte zomer: ik denk altijd aan ruitjes hemden, dikke zonnebrillen en oude cabrio's.

Alleen de palmbomen-sfeer zullen ze niet uit Londen hebben opgehaald.

Update: ze spelen op maandag 15 Augustus in Café Video. Gaan!

Blijkbaar doet hij dit nog af en toe, want op YouTube doet hij Mariah Carrey, Bloc Party, ...

Bell X1, een Iers viertal/vijftal (last.fm website youtube) is een absolute aanrader. Zeer degelijke songs, goeie zanger, en vooral een lekker goede simpele sound. Een stijl en vooral ritmes die wat lijken op The National. Een zanger die soms het stemtimbre van David Byrne heeft. En nummers die wat elektronica bevatten zoals pakweg The Notwist.

En een groep die teksten als "I'll be Your Velcro" durft zingen heeft bij mij onmiddellijk een streepje voor.

Hun album Bloodless Coup is zeker de moeite. Luisteren!

Geboren in Zuid-Afrika, al een tiental jaar in de USA, is Marty Party (ook soms MartyParty; last.fm facebook myspace website soundcloud youtube) nog maar eens een electronica held die de woorden vet & diep mooi kan samenbrengen. Oh ja, sommigen noemen dit Dubstep.

Marty Party weet perfect alle mogelijke extremen van een spectrum in pure electronica te stoppen. Van chill naar keihard, van licht naar donker. Van traag en gewoontjes en beluisterbaar, naar puur drama, gedonderd en gekraak zonder weerga.

Sexy baslijnen, gierende synth geluiden, maar ook smooth en vol soul. De hitte straalt er vaak van af, maar ook de duisternis. Van kille downtempo sferen naar razendsnelle warme met house gelaagde dupstep. Kinderlijke geluidjes die uit een GSM-winkel lijken te rollen gaan over in pure Hardcore Gabber.

Vuile gruzelementen. Dit is alles behalve braaf. Soms op het randje van té schurende en té simplistische effect. Maar zeer leuk.

Oh ja, Cults. Je hebt er vast al over gehoord. De webpagina's over dit duo (last.fm myspace website bandcamp) worden aan de lopende band volgeschreven met lovende woorden.

Correct? Zeker, ten dele. Cults is suikerzoet. Cults is springering. Cults is poppy. Maar... Zonder klef, plakkerig of dom of afmattend te zijn. Het duo brengt steengoede nummers, die de gelukzalige sfeer van de 60's in zich dragen, met vingerknippen, twistende piano's, kinderlijk klinkende koortjes, naïeve xylofoontjes. De sfeer is ook zeer soul-like, lekker bedaard swingend. Nummers die je heupen af en toe kort en krachtig doen schudden, die rokken doen opwaaien, die de shake terug in je danspassen stoppen.

Het geheel is geen nostalgie-trip zoals vele ander hedendaagse soul-pop bandjes. De effecten die worden toegevoegd zijn duidelijk hedendaags, en de oudheid wordt als een grondige basis gezien, en niet zozeer als het doel op zich.

Een plaat om van te houden. Maar een groep die het moeilijk zal hebben dit nogmaals te herhalen.

Hun nieuwe single, 'Abducted':