Joanna Newsom (last.fm) heeft een nieuw album uit, Have One on Me. En de wereld zal het geweten hebben. Hipster-land vecht de strijd voor de grootste superlatieven onderling uit. Wat ook logisch is: haar vorige album, Ys, uit 2006 al, werd ontvangen met reacties die schipperden tussen goddelijke devotie en de smeekbede aan de dame om met haar te trouwen en voor haar baby's te mogen zorgen.
En dan moesten we maar liefst 3 jaar wachten. En dan brengt ze een nieuwe album uit met 3 CD's en maar liefst 2 uur muziek.
Mensen met een al dan niet zelfverklaarde short attention span: eat this!
Joanna Newsom is waarlijk uniek. In alles. Beginnend bij het instrumentarium (harp, banjo, ...), haar lange uitdijende nummers (haar vorige album had er maar 3 of 4) en uiteindelijk haar aparte stem, die zowel kan ergeren als zalven. Kate Bush iemand?
En dit nieuwe album is weer eens zo uniek en divers. De superlatieven mogen bovengehaald worden. En ze raken doel. Maar, er is een maar.
Makkelijk is dit soort muziek of zo'n album niet. Je moet wel wat aankunnen. Maar ze lijkt ietwat van haar excentrieke zelf ingetoomd te hebben. Er blijft wel genoeg om over te tuimelen, om dronken van te worden, om in te belanden en om naar adem te happen. Om je hoofd van te schudden of in je haar te krabben.
Geen enkel nummer of geen enkele passage is té gek voor woorden, of zodanig lunatiek dat het hermetisch klinkt. Haar muziek is altijd uitnodigend, maar tegelijk moeilijk te begrijpen. Wel iets eenvoudiger dan bij het vorige album, maar toch nog steeds moeilijk te vatten.
Heeft ze de toegankelijkheid gevonden? Een tikkeltje. Sommige nummers zijn enkel Joanna met haar harp. Andere enkel met piano. En zo klinken ze soms als traditionals, late night jazz strofes of Delta Blues gebracht door elfen. Maar de nummers draaien zich dan om, wikkelen zich en mengen zich tot je je plots in het Verre Oosten waant. Om dan tellen later in de meest druilerige donderbui te vertoeven. En af en toe zijn er zelfs strepen groove. Haar stem zal voor veel mensen wel een struikelblok blijven. Maar hou vol alsjeblieft.
Joanna Newsom blijft de sprookjesachtige en macabere zangeres die ze al altijd was. En dit is geen muziek voor mietjes. Misschien hoor je iets te vaak hetzelfde tempo en voel je teveel dezelfde constante temperatuur.
Daar waar het vorige album al een deur op een kier zetten, wordt je nu werkelijk opgeslorpt in haar wereld. Alleen is het apparte ietwat getemperd.