Interrupted

 Dit soort clipjes mogen ze meer maken, net als dit soort Hip Hop. Al die evidente TOP 30 Hip Hop rommel verbleekt tegenover dit.

Als ze nu ook nog eens zouden stoppen met geld te tellen, 's nachts zonnebrillen te dragen en halskettingen omhoog te houden zou het helemaal goed zijn.

Gevonden via de Facebook page van Laid Back.

Schuurpapierpop, een tikkeltje eenvoudig, een scheutje zoet, en vooral wat rammelend en wat dik bedekt met Fuzz.

Emeralds (last.fm, uit bij Editions Mego) luidt de terugkeer van de synthesizer in. Ze zijn natuurlijk niet de enige groep wiens sound in sommige stukken aanleunt tegen 70's bombast van Tangerine Dream en Klaus Schulze. Het verschil met die oude langharige Duitse knoppendraaiers is dat Emeralds natuurlijk de subtiliteit er aan toevoegt. De nummers zijn geen lang uitgesponnen oscillaties of beperken zich niet tot één à twee frequenties. De veranderingen gaan snel, de lagen wijzigen aan een strak tempo.

Ze houden zich zeer van van het Drone lawaai, maar komen aardig in de buurt van de pop-versie van het repititieve gesnerp dat uit een machine kan komen. Constant zacht striemende lagen glijden en wringen zich over en door elkaar. Vaak lijken ze dicht bij het vroegere - en betere - werk van M83 te zitten.

Muziek waar nevels zich naast elkaar leggen om snel weer te verdwijnen. Ogen dicht doen. Of alle lichten uit doen. Anders werkt het niet.

Deel 1 van het 12 minuten durende Genetic 

COOL RUNNINGS, een nog vrij obscuur bandje van 5 (of zoiets, want er is nog weinig over geweten), druppelt doorheen het internet. Zoals veel bandjes vandaag verdelen ze hun eerste werkstukken gratis, in dit geval via Bandcamp waar ze 1 EP en 3 nummers aanbieden die ze de voorbije weken hebben uitgebracht.

Licht vunzige Garage Rock/Pop, bedruipt met synths en elektronica allerhande. Rammelende pop, rauw en jong, soms randje lekker. Maar ze hebben wel degelijk hun eigen ranzig aandoende sound.

Te vinden op Last.fm en Facebook.

Cake, laten we eerlijk zijn, nog altijd een van de beste integere popgroepen van de voorbije 20 jaar.

Dit is niet van hen, maar ze hebben er wel iets prachtigs van gemaakt:

Dom, de nieuwe sensatie (myspace). Synthesizer pop die lekker doorgaat maar vooral gedrenkt is in liters echo's en kilo's reverb. Lekker fris en catchy, maar toch wel groovy en ietwat spannend. Een zeer rustige versie van Klaxons? Surfpunk die teveel met de suiker is bedekt? Vette rock die door een obscuur Zweeds popgroepje wordt gecovered? Eén nummer begint als onversneden Dinosaur Jr om snel gladjes en jongensachtig te worden.

Waar deze groep vooral in slaagt is om elk nummer catchy en toch spannend te maken. Kunstenaars van de pop.

Gladde maar vettige synth pop. Degelijk. Niet wereldschokkend. 

Te krijgen bij Burning Mill Records.

Britse groepen, vooral die met voorover-combs en graatmagere benen die hun gitaren hoog dragen, daarvan heb je er dertien in een dozijn. Bear Cavalry (myspace, last.fm) is er ook zo eentje. Maar deze jonge jongens blijven klitten aan je oren na amper een paar luisterbeurten.

Jeugdig en springerig mengen ze elektronica - zonder dat het etterig of té intelectueel klinkt - met gitaren - die dan weer niet té scherp klinken. De nummers gaan allemaal alle richtingen uit. Versnellen, vertragen, krijgen een trompet, worden een ballad, gaan dan weer stuiteren, stop-starten dan weer.

Er is nog werk aan de winkel, maar ze hebben het al. Plezierig en kwalitatief. Kortom: zeer aangenaam.

Je zal ze nog niet snel op de radio horen, daarvoor is het nog een jaar of twee te vroeg, en op de radio spelen ze toch alleen maar rommel. Maar hun beide EP's kan je volledig rechtmatig en gratis downloaden van hier: Two Seasons en Canadia.

De drummer heeft zijn eigen takes opgenomen van de opname van "Last Night I Fell In Love With Floor 9". Zoals je ziet doen ze echt nog alles zelf (zelf opnemen, ze hebben nog geen label)

Joanna Newsom (last.fm) heeft een nieuw album uit, Have One on Me. En de wereld zal het geweten hebben. Hipster-land vecht de strijd voor de grootste superlatieven onderling uit. Wat ook logisch is: haar vorige album, Ys, uit 2006 al, werd ontvangen met reacties die schipperden tussen goddelijke devotie en de smeekbede aan de dame om met haar te trouwen en voor haar baby's te mogen zorgen.

En dan moesten we maar liefst 3 jaar wachten. En dan brengt ze een nieuwe album uit met 3 CD's en maar liefst 2 uur muziek.

Mensen met een al dan niet zelfverklaarde short attention span: eat this!

Joanna Newsom is waarlijk uniek. In alles. Beginnend bij het instrumentarium (harp, banjo, ...), haar lange uitdijende nummers (haar vorige album had er maar 3 of 4) en uiteindelijk haar aparte stem, die zowel kan ergeren als zalven. Kate Bush iemand?

En dit nieuwe album is weer eens zo uniek en divers. De superlatieven mogen bovengehaald worden. En ze raken doel. Maar, er is een maar.

Makkelijk is dit soort muziek of zo'n album niet. Je moet wel wat aankunnen. Maar ze lijkt ietwat van haar excentrieke zelf ingetoomd te hebben. Er blijft wel genoeg om over te tuimelen, om dronken van te worden, om in te belanden en om naar adem te happen. Om je hoofd van te schudden of in je haar te krabben.

Geen enkel nummer of geen enkele passage is té gek voor woorden, of zodanig lunatiek dat het hermetisch klinkt. Haar muziek is altijd uitnodigend, maar tegelijk moeilijk te begrijpen. Wel iets eenvoudiger dan bij het vorige album, maar toch nog steeds moeilijk te vatten. 

Heeft ze de toegankelijkheid gevonden? Een tikkeltje. Sommige nummers zijn enkel Joanna met haar harp. Andere enkel met piano. En zo klinken ze soms als traditionals, late night jazz strofes of Delta Blues gebracht door elfen. Maar de nummers draaien zich dan om, wikkelen zich en mengen zich tot je je plots in het Verre Oosten waant. Om dan tellen later in de meest druilerige donderbui te vertoeven. En af en toe zijn er zelfs strepen groove. Haar stem zal voor veel mensen wel een struikelblok blijven. Maar hou vol alsjeblieft. 

Joanna Newsom blijft de sprookjesachtige en macabere zangeres die ze al altijd was. En dit is geen muziek voor mietjes. Misschien hoor je iets te vaak hetzelfde tempo en voel je teveel dezelfde constante temperatuur.

Daar waar het vorige album al een deur op een kier zetten, wordt je nu werkelijk opgeslorpt in haar wereld. Alleen is het apparte ietwat getemperd.

 Stel u voor, ik luister naar Klara. Ik kan niet anders! Ik heb het niet zelf gekozen! Ze dwingen me ertoe! Het is een complot!

Studio Brussel heb ik al bijna 10 jaar geleden opgegeven: altijd dezelfde nummers, dag in dag uit; puberale presentatoren; echt weinig vernieuwende dingen.

En dan voelt een mens zich oud. En naar de radio luisteren om je te ergeren, dat doe je niet.

Dan maar Radio 1. Maar goed, Radio 1, vooral in de namiddag, dat is iets teveel Oldies Goldies. En welk elke dag drieduizendvijfhonderdachtentachtigmaal Crowded House.

En naar de radio luisteren om je te ergeren, dat doe je niet.

Dus is het nu Klara, godbetert. Een soort muziek waar ik niets van snap, waar ik echt te dom voor ben. Waar ik me continu van afvraag of ik in Gent nog steeds hetzelfde nummer hoor dat was gestart toen ik in Brussel vertrok. Waar ik nooit begrijp, als ik de presentatoren hoor, of ze nu de naam vernoemen van:

• de componist
• de auteur
• de dirigent
• het stuk
• een stuk van het stuk
• een solist
• de uitvoerder
• de leermeester van de componist
• iemand die de componist, de auteur, de dirigent, de solist of de uitvoerder heeft beïnvloed
• de geboortestad van de componist, de auteur, de dirigent of de uitvoerder

Maar goed, ik erger me dan alvast niet meer.

En je gaat er echt wel nog trager van rijden.

Owen Pallett (MySpace, Last.fm, Twitter) is een buitenbeen. En ik gebruik hier expliciet niet het verkleinwoord.

Op Domino is net zijn nieuwe album uit, Heartland, het eerste onder zijn eigen naam.

Owen Pallett is in alle opzichten apart. Een soloartiest die viool speelt en zingt, hij brengt popmuziek die krioelt van de tempowisselingen, subtiele lagen gekkenwerk, gebouwd op een dikke basis suikergoed.

Zijn stem klinkt haast engelachtig, te frêle voor de bochten die zijn nummers maken, maar het past wonderwel. Alles blijft absoluut beluisterbaar, maar chaotisch is het woord dat soms in je opkomt.

Hij valt het best te vergelijken met mijn beste vriendin Joanna Newsom: popmuziek geschoeid op klassieke muziek, fantastische arangementen en zeer merkwaardig.

De basis is, zoals zo vaak, popmuziek, die snel en lustig voort dendert, maar dik en boordevol zit. Niet alleen de klassieke muziek sijpelt vaak door, maar er zijn ook brokjes electronica die alles subtiel in de verf zetten.

Zeer aangename weelderigheid.

Een live video (leuker en leuker naar het einde toe):