Interrupted

Dit is iets dat al maanden, laat staan jaren, op de plank ligt. Maar de trend blijft maar aanhouden, dus de drang om dit te schrijven werd onhoudbaar.

Waarom, in godsnaam, willen al die voetballers — en vandaag ook wielrenners, morgen misschien alle sporters — in de tweede persoon enkelvoud spreken? Wat voetballers en hun trainers na een match vertellen kan je in elk geval al voorspellen. Ik denk dat je een lijst kan maken van 30 à 40 zinnen, en elk interview zal een selectie uit die reeks bevatten. Enkel de lidwoorden en voorzetsels staan soms anders. Voor de rest is hun taaltje voorspelbaar.

Maar erger nog is dus dit:

Ja, als je naar hier komt dan weet je dat het geen makkelijke match wordt, en als je dan snel een doelpunt tegen krijgt wordt het zeker niet makkelijk. Ja, als je dan met zo'n cijfers verliest, dan heb je het alleen aan jezelf te danken.

Of nog:

Ja, kijk, je weet dat als je hier punten verliest dat het dure punten zijn. Als je dan de hele tijd met die lange ballen werkt, dan weet je ook dat het zeer makkelijk verdedigen is voor hen. Als je dan kijkt hoe geconcentreerd wij blijven spelen, dan weet je dat dat doelpunt ooit zal vallen, en kan je met de 3 punten naar huis. Ja, dan ben je tevreden natuurlijk.

En:

Ja, alles wat je weet wat de ploeg moest doen heb je gedaan, dus ja. En vandaag was iedereen aan zijn top en dan heb je zo'n wedstrijd. Je weet dat het fysiek een zware wedstrijd wordt, maar als je je dan houdt aan de afspraken, dan weet je dat het goed komt.

Hier zit meer achter. Dit betekent iets.

 Dit is de schaamte voorbij. Politiek oneerlijk. Sorry hoor. Met alle respect, maar...

Het is moeilijk een discussie te aanhoren zonder deze dooddoeners. Jammer.

Ik woon in Gent. En in Gent wonende, gaan wij af en toe eens "naar het centrum". Niet dat we niet in Gent wonen, of niet in het centrum. Maar we wonen niet echt in hét centrum. Dus, zakken we af en toe af naar hét centrum (geografisch gezien is het meer klimmen, maar ik wijk nu al af).

En dat doen we eigenlijk bijna altijd met de fiets, en heel af en toe met de tram. Een jaar of twee geleden daarentegen was dat altijd met de wagen. Onze jongste zoon kon toen nog niet zo goed stappen, of zelfs helemaal niet. En onze oudste zoon kon nog niet zo lang stappen. Dus was het makkelijker met de buggy in de wagen, parkeren ergens rond de Bagattenstraat, en dan winkelen geblazen.

Nu dus al een tijdje niet meer.

Tenzij, extreme situaties, zoals: een grote doos gaan halen, samen mét de 2 zonen, in de gietende regen. En dan kruip je terug in die wagen, en sta je in de file aan de Nederkouter. En dan vraag je jezelf af, amper 5 seconden ver in die file: "Wat doe ik hier in godsnaam?"

Kortom, met de wagen rijden, in de file staan, is puur de macht der gewoonte. Doe ik dat een tijdje niet meer, en sta ik dan weer in die file, dan besef ik hoe dom ik ben. Voor de wagen is er een plaats, maar niet om even 5 kilometer ver iets te gaan kopen.

Los daarvan is het in deze periode gewoonweg onmogelijk om met de wagen in het centrum van Gent te raken. Men is daar namelijk aan het ploegen.

Mensen-die-menen-te-weten-hoe-het-moet rolden deze week over elkaar om aan te tonen dat de tradionele media het niet snappen. Ze zijn "niet mee". Ze zijn "het aan het verliezen".

Mijn krant, De Morgen,  waar ik al jaar en dag een abonnement op heb - jawel, ik betaal voor mijn content - verliest haar kracht in mijn ogen niet door een gebrek aan al dat opgewarmde gedoe. Ze verliest haar kwaliteit. Niets meer. Niets minder. En dat is niet door de ene of de andere vinger die zich niet in de buurt van de juiste pols bevindt.

Maanden geleden werd een reeks journalisten bij De Morgen de laan uitgestuurd. Veel poeha werd daar rond gemaakt. U moet weten dat het vandaag de dag verboden is als bedrijf om mensen te ontslaan. In dit geval was het resultaat ondeelbaar merkbaar in de krant.

Meetbaar merkbaar.

Maanden geleden ging het zo: opstaan en de krant oppikken; als een echte man mijn ding doen in het donkerste hoekje van het huis, met mijn krant. Als vader met kinderen is dat haast de enige plek en het enige moment van rust. En dan nog.

Eenmaal dat gedaan begon ik aan het ontbijt. Als bijna een half uur later mijn vrouw naar haar werk vertrok, was er altijd minstens één katern van de krant dat moest achterblijven, want, ik had nog niet alles grondig gelezen.

's Avonds terug thuis ging ik in de handtas van mijn vrouw graaien - met de ogen dicht, dat zweer ik - om de rest van die krant nog eens door te nemen. Ik had vast en zeker dingen gemist.

Vandaag: ik daal af na het opstaan, ik doorblader de krant op het toilet, en als dat gedaan is, leg ik in 90% van de gevallen de krant klaar bij de handtas van mijn vrouw.

Kortom, de waarde van mijn krant is in mijn ogen met 2/3 gedaald. En dat is doodjammer.

En daar zal het internet - mijn bron van inkomsten trouwens - niets aan veranderen.

Deze cartoon somt het helemaal op: wat is het verschil tussen Pixar & Dreamworks.

Toevallig heb ik dit vorige week aan den lijve ondervonden. We zitten voor 2 weken in het huis van vrienden. En een nieuw huis is nieuw speelgoed. En vakantie is wat meer tijd. En een nieuw huis met meer tijd is: DVD's. Onze kinderen kijken eigenlijk amper TV. Niet dat we dat omwille van één of ander principe tegenhouden. We zijn er nooit mee begonnen, en zij hebben er dus geen nood aan. Want geef toe, het is meestal uit gewoonte. Voor het slapen gaan is 10 minuten naar een DVD van een Studio 100 product of Hopla of Shaun the Sheep kijken een deel van de gaan-slapen-routine. Niet meer.

Korte sidenote: ooit in een gesprek vertelde ik dat, als het slecht weer was buiten, ik dan vaak iets begon te bakken of een dessert klaar te maken samen met de kinderen. Waarop iemand anders toevoegde: ik zet ze gewoon voor een DVD, veel makkelijker. Happy I'm not that kind of parent.

Maar we wijken nu al af. Pixar vs Dreamworks dus.

Eén van de exemplaren die hier ligt is The Incredibles. De papa had die nog nooit gezien, de oudste zoon had er zin in. De helft van de film per avond was de afspraak. Het is nu eenmaal vakantie, maar het is handig als we het over twee avonden kunnen rekken.

In 9 dagen tijd hebben we hem dus al 3 maal gezien. Onderbroken door één andere film die ze zelf mochten kiezen. Dat werd Over The Hedge.

Mijn jongste zoon is sinds een paar maanden de 3 jaar voorbij. Je zou denken: als het maar dieren zijn en het beweegt zal het wel OK zijn zeker?

Bij The Incredibles waren beide aan het scherm gekleefd. Staren. Enthousiast lachen. Schateren. Brullen haast. Trillen als het spannend wordt. Stampen met de voeten. Niet kunnen wachten tot de volgende avond. Klagen als de film wordt afgebroken om te gaan slapen. Total Loss dus. En dat voor een film van 5 jaar oud.

En bij Over The Hedge? Na een half uur stapte de jongste doodleuk uit de zetel en ging hij met de auto's spelen. Een strakker statement kan niet dacht ik. En hij heeft nog amper naar het scherm gekeken. Er werd af en toe wat gelachen. Maar meer niet.

Terecht eigenlijk. The Incredibles is echt een quasi perfecte fikm. Na 3 maal bekijken begin je de fouten te zien en de zwakke momenten. Maar steengoed is ie wel. Bevonden. 5 jaar na datum.

Mannen hebben een uitermate beperkt gevoel voor kleren. Stoffen, kleuren en snitten die samengaan, laat staan kleren die passen bij de gelegenheid of het seizoen: heel wat heren kunnen dit niet kiezen, weten amper waarover het gaat, zijn daar niet toe in staat.

Van vrouwen kan je dit wél verwachten. Wat niks rollenpatroonbevestigends in zich heeft, beste lezeressen. Ik acht vrouwen veel intelligenter dan mannen op dat gebied. Veel intuïtiever ook.

Ik vraag me dan af hoe het komt dat sommigen onder jullie, beste vrouwen, het niet door hebben dat het lelijk is om donker ondergoed te dragen onder bleke linnen doorkijk broeken, rokken of topjes. Dat is lelijk, onelegant, rommelig.

Jullie kunnen beter, daar ben ik zeker van.

(en neen ik ben niet zo dom om het plan op te vatten hier een Facebook-groep rond op te richten)

Als ik een formulier moet invullen, en er staat een vakje Beroep, dan stokt het altijd even bij mij. 'Zelfstandige'? Ja, eigenlijk wel, maar dat is algemeen, en heeft voor veel mensen een connotatie (die ik niet altijd deel, maar soms wel). 'Zaakvoerder'. Ja, eigenlijk wel, maar niet helemaal, en niet alléén dat. Als men het mij vraagt, in een gesprek (wat tegenwoordig conversatie heet), dan zeg ik 'Ik maak websites'. Wat ook niet helemaal klopt. En wat ook een connotatie heeft ('Ja, er zijn er veel die dat doen, hé').

Maar nooit zal ik mijzelf of laat ik mijzelf 'Baas' noemen. Want Baas, dat klinkt als in die verdomde radiospotjes. Die gaan dan zo

- 'Goeiedagbaas'

- 'Vertongen, wat is er nu weer?'

- 'Baas... over die... die opslag'

- 'Buiten, Vertongen'.

Wel kijk, als ik zoiets hoor, dan word ik, en het komt niet vaak voor, pisnijdig. In welk bedrijf is dat zo? (In het uwe? Wel geef dan morgen uw ontslag.)

Dat toontje. Aanspreken met de achternaam. Het onderwerp 'opslag', want u moet weten dat dat het enige moment is dat een werknemer bij zijn Baas langsgaat. En het erge is, het is vaak niet eens om te lachen, in die spotjes. Ze menen het nog vaak.

Als ik zoiets hoor, dan voel ik me even gekrenkt. En gebruik ik die mooie knop, vlak in het midden van de middenconsole van mijn wagen (want alleen dan hoor ik radiospotjes): Mute.

Wagens?

Nog zoiets. Waarom, als m'n een identikit van een bedrijfsleider (een Baas dus) maakt, moet daar naast de geboortedatum, de opleiding en de carière ook de firmawagen vermeld worden?

Deze post is geschreven zonder één maal backspace of delete ge gebruiken.

Ik heb nooit blind leren typen. Maar ik kan het wel vlot. Kijk, ik vn het dus nu aan get doen. Maar toch kan ik het niet langer dan een paar seconden. En ik gebruik wel niet al mijn vingers en relgelmatig dalen mijn ogen af naat ht oetsenbord om te weten wat ik indrul.

Ik dan ook één groot probleem. Ik kan niet zonder fouten typen. Ik zit er constant naast. Naast de juiste toest that is. Wat er voor zorgt dat bij mij de twee meest gebruikte toetsen 'backspace' en 'delete' zijn.

Het resultaat lees ja dan ook in deze poist. met alle gevolgen vandien. Toetsenbordlexie?

Vaststellingen na een avondje DJ spelen op de Disco op school:

• Kate Perry is populair gelijk zot; ook Amy McDonald natuurlijk;
• Ook een zekere Lady Gaga is populair, maar daar had ik dus nog nooit van gehoord;
• Kinderen van 8 jaar kennen Song 2 van Blur en Smells Like Teen Spirit van Nirvana (op dit ogenblik is dit nummer 17 jaar oud beste mensen), van dat laatste nummer zingen... euh... brullen sommigen zelfs de tekst mee;
• Maar TC Matic kennen ze niet;
• Hitjes van vorig jaar blijven populair, daar waar ik vreesde dat ze die beu zouden zijn;
• Mika werkt altijd;
• Ting Tings werkt ook, net als Alphabeat;
• De smaak verschilt gigantisch: kinderen die de ene minuut voor de vijde keer Kate Perry aanvragen, vragen daarna Elvis met Jailhouse Rock (hadden we niet bij en zouden we ook niet gedraaid hebben); kinderen die Soulja Boy perfect meezingen en meedansen kennen en vragen daarna een stokoude klassiekers zoals Plastic Dreams van Jaydee;
• Muziek zonder tekst (dance, house, techno,...) snappen ze meestal niet zo goed; meezingen (meebrullen) is de boodschap; uitzondering was Pjanoo van Erik Prydz;
• Jongens affirmeren zich door tijdens een liedje van Mega Mindy schreeuwend weg te lopen;
• Meisjes affirmeren zich door een slow aan te vragen voor hun meester;
• "Is het een vliegtuig? Is het een vogel? Nee, dat is het niet. Het is Mega Mindy die je aan de hemel ziet" was het luidst geschreeuwde zinnetje van de avond;

Een voorval zoals gisteren in Dedermonde zorgt bij mij altijd voor fysiek ongemak. Niet enkel het feit dat dat in je hoofd spookt. Ik voel zo'n dingen echt slecht aan.

En vooral gisterenavond als ik de kinderen in bed stopte. Ik kan mijn kinderen tenminste nog in bed stoppen. Ik dacht aan de ouders die 's avonds thuis komen, zonder hun kindje. Iedereen die kinderen heeft, en waarvan de kinderen af en toe eens elders gaan slapen kennen dat gevoel wel, als je dan thuiskomt in een met speelgoed bedekt huis, maar zonder de kinderen en zonder de tijd en aandacht die je er aan besteed.

Zo'n huis is leeg. Zeer leeg.

Ik heb mijn kinderen gisterenavond nog dikkere, langere en hardere knuffels gegeven dan anders.