Mensen-die-menen-te-weten-hoe-het-moet rolden deze week over elkaar om aan te tonen dat de tradionele media het niet snappen. Ze zijn "niet mee". Ze zijn "het aan het verliezen".
Mijn krant, De Morgen, waar ik al jaar en dag een abonnement op heb - jawel, ik betaal voor mijn content - verliest haar kracht in mijn ogen niet door een gebrek aan al dat opgewarmde gedoe. Ze verliest haar kwaliteit. Niets meer. Niets minder. En dat is niet door de ene of de andere vinger die zich niet in de buurt van de juiste pols bevindt.
Maanden geleden werd een reeks journalisten bij De Morgen de laan uitgestuurd. Veel poeha werd daar rond gemaakt. U moet weten dat het vandaag de dag verboden is als bedrijf om mensen te ontslaan. In dit geval was het resultaat ondeelbaar merkbaar in de krant.
Meetbaar merkbaar.
Maanden geleden ging het zo: opstaan en de krant oppikken; als een echte man mijn ding doen in het donkerste hoekje van het huis, met mijn krant. Als vader met kinderen is dat haast de enige plek en het enige moment van rust. En dan nog.
Eenmaal dat gedaan begon ik aan het ontbijt. Als bijna een half uur later mijn vrouw naar haar werk vertrok, was er altijd minstens één katern van de krant dat moest achterblijven, want, ik had nog niet alles grondig gelezen.
's Avonds terug thuis ging ik in de handtas van mijn vrouw graaien - met de ogen dicht, dat zweer ik - om de rest van die krant nog eens door te nemen. Ik had vast en zeker dingen gemist.
Vandaag: ik daal af na het opstaan, ik doorblader de krant op het toilet, en als dat gedaan is, leg ik in 90% van de gevallen de krant klaar bij de handtas van mijn vrouw.
Kortom, de waarde van mijn krant is in mijn ogen met 2/3 gedaald. En dat is doodjammer.
En daar zal het internet - mijn bron van inkomsten trouwens - niets aan veranderen.
