Van in de tijd dat muziek nog prettig en opzwepend was. Van in de tijd dat microfoons nog kabels hadden. Van in de tijd dat een strakke broek, bretellen, een geschoren hoofd en combats nog gelinkt werden aan een bepaalde muziekstijl. Van in de tijd dat Terry Hall nog een jong gastje was.

Vorig weekend heb ik op een rommelmarkt bij ons in de buurt de vinyl van de eerste van The Specials gekocht. Dit nummer was me nog nooit eerder opgevallen, maar bleef nogal kleven bij de beluistering van de aankoop.

De Deze Neger Komt Zo Hard van 30 jaar geleden. En het huidige favoriete nummer van mijn 2 zonen.

The Specials zijn ook aan een reunie tour begonnen en waren een tijdje geleden bij Jools Holland. Terry Hall is niet meer de springveer die hij toen was. Bespaar jezelf de lichte plaatsvervangende schaamte en ga dat filmpje niet opzoeken.

Ik ben nooit 100% fan geweest van The Knife (eerder 50%) en ook niet van Fever Ray, het solo project van zangeres en zus Karin Dreijer Andersson (eerder 80% met name), maar het moet gezegd zijn dat de sfeer rond de groep en het duo (foto's, video's, etc) wel altijd compleet af zijn. Volledig. Sterk.

Zo ook de video van When I Grow Up van Fever Ray.

Daarnet is A Skin, A Night binnengerold in een bruine verpakking. Een DVD van The National. Er zat ook een EP bij: Virginia EP. En op die EP (die demo's, live versies en onuitgegeven materiaal bevat) staat dit nummer, een nummer dat blijft kleven als gek:

Ik weet het, ik post enkel YouTube video's de laatste tijd. Sorry daarvoor.

De Lama's hebben er bijna mee gedaan, en hebben ondertussen een single uitgebracht.

Deed me terugdenken aan het reclamefilmpje met Sjors. Elke keer als ik er naar kijk, doet het me denken aan mensen die in het echt ook zo durven zijn.

Als ik dit nummer tegenkom, Wolverine Blues van Entombed, zet ik het altijd toch minstens een halfuur à één uur op repeat. Het is kort, het is niet je typische Death Metal nummer, zoals de rest van het gelijknamige album trouwens. Het komt wat traag op gang. Maar het zit verdomd goed. Vooral dat ene zinnetje:

You will never gain my trust

Uitgespuwd. Prachtig.

Deze versie van de clip is de enige met beeld en geluid van een zeker kwaliteit (neen, het is niet omdat Heavy metal lawaai is dat het niet erg is dat het geluid slecht zit). De eerste 15 seconden voorbijfietsen, want dat is gewoon een intro.

Er zitten trouwens een paar mannen van Entombed bij Disfear, een D-beat groep die recent veel aandacht kreeg met een stevig album, Live, met het prachtige Get It Off. Nog zo'n nummer dat bij mij regelmatig op repeat springt. Het nummer is trouwens een afrader voor in de auto, tenzij je graag op de foto wil.

Alhoewel, Centrum Gent, aan een rood licht staan, met het raam open zorgt en het volume nogal hoog zorgt gegarandeerd voor leuke blikken.

Cheesy clipje. Maar zo'n uitermate subliem nummer. Er staat ook een Live versie van op de DVD van Bare Stripped Naked. En ik heb de indruk dat het geluid van deze single gewoon de live versie is.

Een oldie, maar nog steeds een dijk van een nummer. En een goeie clip.

Goed, nu we toch bezig zijn.

Tripoli heeft een single en clip uit. En ze zijn er echt op vooruit gegaan.

Frederic, de meest rustige drummer ter wereld (en in het echte leven nog rustiger dan hij in dit clipje lijkt), heeft ooit nog bij ons stage gedaan. De groep heeft ooit het Oost-Vlaams Rock Concours gewonnen. De groep zullen sommigen wel kennen uit EA Bandslam op Jim. En de naam komt van een nummer van Pinback.

Redenen genoeg om te gaan kijken.