Ik woon in Gent. En in Gent wonende, gaan wij af en toe eens "naar het centrum". Niet dat we niet in Gent wonen, of niet in het centrum. Maar we wonen niet echt in hét centrum. Dus, zakken we af en toe af naar hét centrum (geografisch gezien is het meer klimmen, maar ik wijk nu al af).

En dat doen we eigenlijk bijna altijd met de fiets, en heel af en toe met de tram. Een jaar of twee geleden daarentegen was dat altijd met de wagen. Onze jongste zoon kon toen nog niet zo goed stappen, of zelfs helemaal niet. En onze oudste zoon kon nog niet zo lang stappen. Dus was het makkelijker met de buggy in de wagen, parkeren ergens rond de Bagattenstraat, en dan winkelen geblazen.

Nu dus al een tijdje niet meer.

Tenzij, extreme situaties, zoals: een grote doos gaan halen, samen mét de 2 zonen, in de gietende regen. En dan kruip je terug in die wagen, en sta je in de file aan de Nederkouter. En dan vraag je jezelf af, amper 5 seconden ver in die file: "Wat doe ik hier in godsnaam?"

Kortom, met de wagen rijden, in de file staan, is puur de macht der gewoonte. Doe ik dat een tijdje niet meer, en sta ik dan weer in die file, dan besef ik hoe dom ik ben. Voor de wagen is er een plaats, maar niet om even 5 kilometer ver iets te gaan kopen.

 

Los daarvan is het in deze periode gewoonweg onmogelijk om met de wagen in het centrum van Gent te raken. Men is daar namelijk aan het ploegen.

En ik heb m'n tickets voor Yeasayer in Democrazy van 19 augustus! Dat wordt een feest.

Yeasayer from Crashin In on Vimeo.

De dag ging, er zoals zo vaak, anders uitzien dan gepland. In plaats van al de hele namiddag op stap te zijn en 's avonds ook, bleef enkel 's avonds over. Niemand had zin een voet teveel te verzetten in de namiddag, Jasper had sowieso een beter voorstel gekregen (gaan spelen bij de beste vriendin wat verder in de buurt), dus werd de namiddag lui afgewerkt.

's Avonds gingen we dan naar Malem, naar Safari Intime van Opera Pagaï, en daarna naar Het Sint-Pietersplein, voor Alhambra Container van Osmosis Cie.

Safari Intime

(foto's kan je op flickr vinden van de versie in Leuven of op andere sites (google))

Safari Intime was in de perfecte omgeving: de wijk Malem (de 'witte wijk' tussen binnenring en watersportbaan gekluisterd), bij valavond.

Het principe was eenvoudig: je wandelt, in kleine groepen, soms met begeleiding, langs plekken waar je het sujet mens kon bekijken, in zijn biotoop, tijdens zijn natuurlijk gedrag. In verschillende huisjes, achtertuinen, in geparkeerde wagens, speelden acteurs, buurtbewoners of een combinatie van beide, scènes uit het dagelijks leven: ruzie maken, wachten, roddelen, hangen, verveling, frustratie, geheime verlangens, frustratie, artistieke uitspattingen.

En dat allemaal in een wijk, waar ondertussen de bewoners zelf rondwandelen, de kinderen fietsend uit nieuwsgierigheid die meute bezoekers, die in de omgeving niet passen, volgen.

De wijk werd zo een echt personage in het stuk. De grens tussen de mooi afgebakende scènes en de realiteit vervaagde. De bezoekers/wandelaars werden op zich geobserveerd. Je merkte soms gène in hoe wij de tuintjes amper durfden betreden, maar soms geen enkele terughoudendheid in onze nieuwsgierigheid.

Het was een relaxte wandeling, langs eenvoudige stillevens van onze samenleving, weinig echt confronterend, weinig rauw, maar dat hoefde voor mijn part niet. Het idee is sterk, de uitvoering ideaal. Het was een prachtige avond, een prachtig stuk theater.

En de realiteit, die overtrof zoals steeds het theater, toen we bij het vertrek getuigen waren van een buurtbewoner die even luidruchtig zijn beklag moest doen over 'die onnozelheden' en 'dat dat niet terug tot één uur mag duren of ik bel de flikken'.

Realiteit en fictie tot een mengelmoes gemixt.

Alhambra Container

Daarna zijn we naar het Sint-Pietersplein gefietst. De opkomst was zeer mager. Misschien door de de locatie, of door het onderwerp.

Het stuk was een iets te langdradig ballet tussen 3 dansers, 3 vorkheftrucks en 3 containers. Poëtisch, spectaculair en voor de dansers duidelijk intens. De boodschap was alleen duidelijk mits het programmaboekje, er was niet echt sprake van een opbouw en een duidelijke climax, het ging van dans naar dans, mits de nodige achtergrond geluiden gebracht door 3 mensen die opsomden, zongen, prevelden, jankten.

Het geheel is echt de moeite om te zien. De combinatie tussen de brute witte metalen dozen, de ratelende vorkheftrucks en de 3 frêle dansers is zeer goed geslaagd.

Het mocht voor ons, en voor vele omstanders, best minstens een kwartiertje minder lang uitgesponnen worden. Vooral dat het sterkste beeld werd voorgeschoteld 20 minuten voor het einde. Het uitrekken van de dans daarna bracht niet veel extra bij.

In de Michelin gids zou dit niet als vaut le détour (letterlijk interpreteren: de omweg waard) bestempeld worden, maar het is toch de moeite om te gaan kijken.

Oi. Ze zijn begonnen als rare feesten, de gentse feesten, deze keer. Ze leken eerst wat aan ons voorbij te gaan.

Zaterdag was het kermisdag. Als er foor is, en Jasper weet dat het foor is, mag De Sint hemzelve aangekondigd worden, het zal eerst de foor zijn, en dan pas zijne heiligheid. De foor dus. Iets dat eigenlijk niks met de Gentse Feesten te maken heeft, maar allez. Kinderen blij (of wenend blij), dus wij ook blij.

Daarna nog wat flaneren, ietwat op een terras zitten, en dan naar huis.

Zondag was rustdag. De feesten gingen dan dus weeral eigenlijk toch wel aan ons voorbij, en we vulden de dag met niks doen en dan zwemmen in Merelbeke en dan in de Duifhuisstraat wat lanterfanten in de zondagse speelstraat.

Maandag was vriendendag. 's Middags eten (en veel teveel drinken) met vrienden/buren. Een middag van het gehalte: ik-wil-eigenlijk-niet-naar-huis-maar-een-mens-kan-niet-blijven-drinken-en-de-kinderen-worden-nu-toch-echt-moe-middag. De feesten, of liever 'de week van de feesten' waren op dat moment voor mij al geslaagd, en we waren er amper geweest.

Ondertussen waren we dus al 3 dagen ver en hadden we nog niets van de echte feesten gezien. Zelfs het vuurwerk was amper wat dof geplof in de verte dat mij even uit mijn metersdiepe slaap hield.

Dinsdag dan even naar het Puppetbusket festival gaan piepen. Een bekende met zijn vriendelijk gezin tegen het lijf gelopen. Even naar Bataclan II geweest en daar een halfuurtje goed gekeken naar zichzelf-cool-vindend-gent, geluisterd naar dezelfde Jezus-moppen van 2 jaar geleden (twee jaar? is dat al twee jaar geleden? godsamme) en dan nog even het centrum in gedoken voor nog meer poppentheater.

Vandaag is Jasper met moeder en familie naar een toneel voorstelling geweest, en hebben we in het centrum nog wat tijd doorgebracht met poppen kijken, wandelen, drinken, zitten, en eten. En veel praten. En dat allemaal op een goede rustige plek op het Beverhoutplein.

Morgen begint ... mi... euh... ja... miromira (of zo). Dan kunnen de feesten voor mijn part echt beginnen.

Het Internationaal Straat Theater Festival heeft een nieuwe naam... euh... iets... euh... mira miro.

Mensen als wij hebben de neiging tickets te laat te kopen, dus een paar dingen zijn al uitverkocht. Maar het grootste stuk is gratis, dus vanaf pakweg donderdag vind je ons mét nageslacht (overdag) of zonder nageslacht (een paar avonden) ergens in de stad.

Hopelijk is het niet nog méér circus dan vorige editie. Maar we zien wel. Uitkijken is wat ik zal doen. Vakantienemen is ook wat ik zal doen.

Faim du monde. Faim de toi. Faim fatale. En ik zag deze morgen iets hangen aan een gevel in de Kon. Albertlaan: Faimable.

Ik heb enkel de naam gezien, en heb voorlopig geen idee of het een restaurant is.

Gisteren, nadat het Kleuter Bouwkamp voor Jasper was afgelopen, zijn we nog eens langsgegaan in de Distelstraat, afgezet als speelstraat. Wat hangen, wat praten met ouders, Jasper wat spelen met klasgenoten.

Deze namiddag gaan we naar de Duifhuisstraat, de kant waar er nog niet gewerkt wordt. Want daar is het de hele dag speelstraat, en 's namiddags dan een optocht, en dan een ploegenspel, en dan een feest.

En aangezien we vinden dat zoiets in de twee richtingen moet, en aangezien we ons een beetje profiteurs vinden omdat we niet in die straat wonen, en aangezien we letterlijk door vrienden zijn uitgenodigd, maken we hapjes klaar en sleur ik een paar flessen wijn mee.

 

Share the love.

 

We hebben zelf geen speelstraat (de bus passeert) maar we zijn wel echte party crashers voor alle buurtfeestjes op een ander :-)

Het is raar, maar het is pas de laatste paar dagen dat ik besef wat er nu echt wel concreet is begonnen:

• Gigantische vrachtwagens (die nog minder dan de bussen van De Lijn rekening houden met snelheidsbeperkingen en rijvakken)
• Bruin, veel bruin, in alle schakeringen, als je in de buurt van het station komt

En dan nog de Duifhuisstraat waar ze eindelijk zijn aan begonnen. En dan nog de woonblok in de Verpleegsterstraat.

Daarvan komen later nog foto's.

Nu enkel nog talent ontwikkelen om foto's te nemen :-)

Het ISTF heeft er nooit doekjes om gewonden, en is er de laatste 2 jaar duidelijk over geweest, dat ze het circus willen (onder)steunen, ontwikkelen, promoten, enzovoort. Niks op tegen, iedereen zijn zin, groot gelijk. Maar voor mij wordt het nu wel iets teveel circus. En iet te weinig straat. En zeker te weinig theater.

Alhoewel, het is een besluit waar ik constant aan twijfel. Ik ben de eerste dagen beïnvloed geweest door wat ik dan gezien heb. Namelijk: weerom jongleren, weerom meer blabla en gezwam over 'komaan-publiek-help-me-even-door-luid-en-traag-in-de-handen-te-klappen'.

Tot we in de Veldstraat de transhumance van een trio stieren gingen meevolgen. Dat is nu eens wat ik meer wil. Hilarisch. Subtiel. Inspelen. Absurd. Je denkt cliché (spanjaarden!) tot ze beginnen zingen (Britten? Neen, amerikanen? Neen, euh... ja, nee). Theater op straat, quoi. Damn, ik had er terug zin in gekregen. De hoop op beterschap was terecht!

Gisteren hebben we dan eerst Rich & Vince meegepikt. Weer een beetje in hetzelfde een-uur-meer-blabla-dan-act bedje ziek, maar het feit dat het Britten waren maakte veel goed, en hun humor steeg uit ver boven het pak. Zo ook de finale van hun act (unicycle meesterschap). Het was een grappige bedoening.

Die Verdammte Spielerei was wat traag, vaak onverstaanbaar, maar best wel OK. Humor. Leuke deuntjes. Vlaamse klei.

Maar hét hoogtepunt tot nu toe was D'irque en Fien (nog vanavond op het Spaanskasteelplein). D'irque was er, als ik me niet vergis, vorig jaar ook bij. De act was toen al goed, maar door de toevoeging van Fien, het gebruik van alledaagse objecten (tasje, lepel, stoel, tafel, appels) en vooral de interactie met het publiek (met de ladder een bewoner gaan halen op de eerste verdieping van een rijhuis) maakten het fantastisch goed.

Eeen AB-SO-LU-TE aanrader!

 

Over het vuurwerk en de act van Grupo Puja in voor-, euh, naprogramma is er alvast veel te lezen elders op het internet. Namelijk over onweer dat vervaarlijk dichtbij kwma en kranen die niet meer werken. Ik zanik echter niet over timing of technische problemen. Wij vonden het vuurwerk (dat op zich natuurlijk zeer goed was) alleen beduidend minder dan vorig jaar (toen was het gewoonweg perfect, en ik weet dat het moeilijk is altijd beter te doen). Het was de moeite om het te zien, al was het maar om te midden een massa mensen te liggen en te genieten.

De luchtacrobatie van Grupo Puja was dan weer impressionant. Alleen duurde het net iets té lang, en was de ondersteunende muziek vreselijk slecht (kijk mama, ik kan solo's spelen die nog saaier zijn dan die van Pink Floyd!).

Maar een nachtje met z'n allen dezelfde ricthing uitwandelen, in het gras liggen, prachtig vuurwerk bekijken, en dan rustig naar huis. Het kan alleen in Gent. Leve de Stad Gent!

Bij het infopunt Project Gent Sint-Pieters schieten ze in gang. Er is een informatieblad in onze bus geland.

De data die er in staan, en de info zijn al veel concreter da het glossy foldertje van begin 2007, dat bol stond van met ‘binnenkort’ en ‘weldra’ en ‘later’, en verder niets van extra info aanreikte.

Want dat is het enige wat ik wil weten: wat, wanneer, hoe, impact, volgende stappen.

Alles gaat duidelijk aan een ongelooflijk slakkengangetje. Maar dat is niet meer dan logisch. Wie denkt dat een dergelijk project zich van dag 1 aan de timing kan houden, heeft het altijd mis. Zelfs de voorbereidende werken, die nu starten, zijn al rijkelijk laat.

De parking is afgesloten.

Vanaf nu kan je enkel parkeren op de 3-verdieping hoge tijdelijke parking, waardoor ook de ingang is verplaatst van de Frans De Potterstraat, naar de Aaigemstraat.

Er worden een aantal gebouwen gesloopt.

Het Postgebouw is al een paar weken afgesloten. Naast het postgebouw heb je nog een oude loods van de spoorwegen, en een overdekte fietsenstalling. Voor die laatste had An recent nog een abonnement aangevraagd, gekregen, om dan 2 dagen erna te zien dat de stalling niet meer gebruikt wordt. Geld terug was natuurlijk geen enkel probleem. Maar het deed me twijfelen aan de communicatie van de mensen die het project plannen, naar de organisaties die iets met die gebouwen doen.

Het Postgebouw zijn ze eerst binnenin aan het ontmantelen. Volgens het infoblad wordt het hele gebouw gesloopt in juni 2007 (merk de vage timing op).

Na het bouwverlof volgt het gebouw dat er naast staat, de loods. Met die loods verdwijnen dus de fietsplaatsen in de loods. Net als de overdekte fietsstalling ernaast (langs de Fabiolalaan). De deur van de stalling staat nu al open.

Eind mei wordt dat gebouw gesloopt.

Fietsen parkeren

Natuurlijk moeten die fietsen ergens terecht. Daarom sluiten ze op 1 juni de kleine auto parking aan het einde van de Voskenslaan, vlak voor de tunnel, en komen daar nieuwe rekken.

Merk op: de oude fietsenstalling gaat er in mei aan, de nieuwe komt er ergens in juni. Merk ook op dat je met je fiets nu iets verder moet, voor je hem kan parkeren. Als je van de Noord-kant van de spoorweg komt, ten minste. Langs die kant heb je enkel nog de overvolle fietsenrekken in de Konging Astridlaan, en de bomen op het plein.

Spijtig, maar eerlijk gezegd ook maar een detail. Namelijk 3 à 5 minuten vroeger opstaan.

Staat van bevinding

Slopen brengt veel met zich me, dus zullen alle huizen, zaken en kantoren in een straal van 75 meter rond plek waar de put voor de parkeergarage zal komen, een bezoek krijgen om een ‘staat van bevinding’ op te maken.

Dat is nu eens een proactieve aanpak, die eigenlijk logisch en evident is, maar die sommige mensen zal aantonen dat men met hen rekening houdt.

Die bezoeken beginnen in juni 2007.

Trams, nog meer trams, joepie

Zonder enige ironie, dat laatste. Want 1 augustus 2007 begint De Lijn met het aanleggen van een tramlijn in de Prinses Clementinalaan. Vermoedelijke duur: 1 jaar.

Put graven, parking maken

Het graven voor de ondergronds parkeergarage zal starten na het bouwverlof.

Vergaderen

En maandag 21 mei is er een buurtvergadering over het natuurpark Overmeers (het groen wild dat je rechts langs de R4 ziet liggen, vlak voor je naar de Expo zou rijden). Er is één ding dat me doet twijfelen om er naar toe te gaan, en dat is dat de gestelde vragen weer helemaal niet ter zake zullen doen, ofwel doordrenkt zullen zijn van een zwartgallige mening over het hele project, ofwel enkel politiek geïnspireerd zullen zijn. In plaats van pertinente vragen, van buurtbewoners die zich objectief kunnen opstellen (ik weet het, dat is het moeilijkste wat er is in het leven), en die duidelijke antwoorden of alternatieven meegeven.

Kortom, ik ga gaan. 

Voor alle mensen die willen weten war er zal gebeuren met de ACEC fabriek in Gent, is er een website boordevol informatie. Not.

Zoals alles wat ons kantoor aangaat: sad so sad. Niemand weet van niks.

Onze buiken gaan al beter. Die van de kinderen nog niet genoeg. Dus vandaag een dagje naar buiten met ons tweetjes, terwijl het nageslacht elders tot rust komt.

Terugkerend van een rondje op de bloemenmarkt van de Kouter, fietsten we langs de Bijloke en zag ik een vlag voor Gent Morgen. Serendipity. Aangezien alles wat Gent, stedenbouw en architectuur (en in het beste geval een combinatie van de 3) ons zeer zeer interesseert hebben we rechtsomkeert gemaakt met de velo. Het was wel even zoeken in het doodstille hof, voor de helft in de steigers.

De tentoonstelling op zich vertelt niet veel meer, als je al op tijd en stond het Gentse stadsmagazine van cover tot cover leest. Het is alleen impressionant om alles op een rijtje te zien staan. Zoals we meermaals tegen elkaar prevelden: "we zitten hier toch goed" of "ze doen toch goed werk".

Leuke extra's zijn: de gigantische luchtfoto in het begin, iets waar ik uren over zou kunnen stappen, hurken, zitten, wijzen, op zoek naar referentiepunten; de evolutie van het structuurplan, de wedstrijd er rond (ik wist niet dat er een wedstrijd aan de de oorsprong lag) en de politieke pamfletten uit die tijd (Stem gezond, Stem communist!).

En tussen de vele concrete projecten die we al kenden zaten er toch een paar nieuwelingen bij, een paar concrete toekomstplannen (Zwijnaarde, achter dampoort, ...), mooie vergelijkingen met vroeger (ben ik altijd gek op: foto's van voor en na). Vooral die laatste doen je steeds weer beseffen hoe slecht het vroeger was (auto's auto's auto's en er nog meer pronken ook) en hoe goed het nu is. Iets dat je nu eenmaal snel vergeet.

De projecten voor de toekomst brachten dan weer niets nieuws: het Arteveldestadion hebben we al meermaals gezien, zo ook het project voor onze voordeur. Niks nieuws onder de zon wat dat betreft. Enkel over de handelsdokken had ik enkel maar artikels gelezen en nog geen maquettes gezien.

 

Aanrader. Voor een gezapige zondag (na)middag. 

Gisteren mocht ik bijzitter 2 van bureau 73 zijn. En in tegenstelling tot ongeveer de hele burgerbevolking deed ik dat met volle goesting.

Want geef toe, als je democratie wil, dan moet je er ook aan meehelpen. En wat is er niet leuk aan een halve dag tussen (initieel) 4 andere wildvreemde mensen gestructureerd en rustig samenwerken, terwijl er +550 mensen voor je neus wandelen, de meeste uit je buurt of zelfs straat. Allemaal (op 2 na in ons geval) goed gezind. Soms een beetje nerveus. Soms nog half aan het slapen. Soms hulpeloos.

Mensen kunnen helpen. Bekenden tegenkomen. Grappen maken. En een beetje verantwoordelijkheid voelen. En eindigen met een gevoel van voldoening. En elkaar bedanken, dag zeggen en beseffen dat je ze na die 8 uur samenwerken misschien nooit meer ziet.

Het mag de volgende keer (24 juni al) weer van dat zijn voor mij. Graag zelfs!

Na gisteren nog meer en meer en meer. Jiehaa. Ik was content, heb gestemd omdat ik content ben (en omdat er 2 partijen in de coalitie zitten heb ik de andere partij bedankt via de provincie), en ben content met het resultaat.

M'n buurman Balder had deze morgen hetzelfde gevoel. Maar ook hij voegde er aan toe dat iedereen blijkt te vergeten dat overal, behalve in een paar grote steden, extreem rechts vooruit gaat. Niet vergeten jongens. Niet doen alsof het werk er op zit. Tandje bijsteken. Werken. Goed werken. Serieus werken. Degelijk werken. Warm en effectief werken.

En nu genieten.

Ik zou kunnen klagen over het lawaai.

Ik zou kunnen klagen over het feit dat ik mijn wagen de hele dag moest laten staan, of ik was mijn parkeerplaats kwijt.

 

Maar dat komt niet eens in mij op. En zelfs mocht het in mij opkomen, ik zou die gedachten weg-relativeren.

Het was bijna één groot buurtfeest, gisteren op de parking van ons geliefde station. We moesten constant knikken, zwaaien, met andere mensen gaan praten. Iedereen van de buurt was er. Klasgenootjes van Jasper. Buren. Vrienden van iets verder.

Het was los. Er was geen massa volk. Het was lollig. En onze oudste zoon, die anders doodsbenauwd is van alles wat maar een beetje luid is, vond het fantastisch en wou meer steeds terugkeren. Zelfs deze morgen nog.

 

Alleen daar al is het initiatief geslaagd. 

 

Deze morgen hoorde ik op Radio 1 het verslag van een nachtelijke sessie live gaan. De VRT heeft namelijk een Verkiezingen 2006 onderdeel aan haar site toegevoegd.

Er werd o.a. gesproken over een tevredenheidsenquête. En zie waar je terechtkomt als je op die link klikt:

Geen kritiek hoor. Doet iedereen wel eens.

Wel spijtig is het gebrek aan RSS feed per gemeente. Zoals voor Gent. 

Merkwaardig hoe sommige mensen soms alle nuance verliezen (langs beide kanten van het spectrum van een discussie). Of zich over iets evidents verwonderen (maar, pluim-op-hoed, er dan weer de correcte conclusies uittrekken: 'ik snap dat niet, maar ik wil wel eens met zo nen mens gaan praten daarover om het te begrijpen.'). Zo ook over het overlast gedoe ivm. de Gentse Feesten. Merkwaardig hoe sommige mensen de Gentse Feesten als pure afval zien (de ene kant). Merkwaardig hoe sommige mensen niet begrijpen dat iemand niet kan slapen van weinig of veel nachtlawaai (de andere kant). Maar het is zo. Mensen denken anders.

Maar ach, blijf rustig mensen. Luister eens naar elkaar (ben ik nu al pedant genoeg?). En besef dat niet iedereen hetzelfde is. Peter vindt de feesten rommel. Jan vindt de feesten het einde. Jos zal kunnen slapen naast de speakers op Sint-Jacobs. Frans blijft wakker door een doffe, verre en amper hoorbare beat 10km van zijn slaapkamer. Ergens het midden vinden is goed voor iedereen. En dat 5de percentiel links en dat 5de percentiel rechts (zonder enige politieke connotatie) van het spectrum zal je nooit tevreden kunnen stellen.

En nu genieten van de zomer (maximum niveau meligheid is met deze post bereikt).

Zaterdag vrijwel de hele vroege namiddag op Bataclan gezeten. Jasper werd voortgetrokken door de sterke man. Vond het zwembadje te druk, maar kon niet stoppen met naar de andere kindjes te staren. Vond de zandbakken zalig, tenzij er iemand in de zijne kwam zitten, want dan werd hij terug stil. De sfeer was er ideaal. Ver van de typische feestenzone (waar we ons niet meer thuis voelen, in a sense). Jonge koppels met kinderen die relaxed waren. En toch veel plaats. En de prikkende zon.

Zondag genikst.

Maandag getracht iets mee te pikken van het Puppetbuskerfestival. Maar Jasper heeft een hekel aan alles wat ook maar lawaai maakt en er merkwaardig uitziet, of in het slechtste geval een combinatie van beiden. Dus na amper 10 seconden van een act (Het Ei. Fantastisch hoe ze veren van aaneengenaaide dassen hadden gemaakt) moet papa een huilende jongen troosten, door hem eens goed tegen zijn schouder en borstkas te drukken. Niet dat ik dat erg vind, die noodzakelijke verwerkende vorm van knuffels.

Dinsdag door het centrum gewandeld. Naar het Baudelopark. Waar we een kleine act (A desmano...) van het Jeugdcircusfestival meepikten. Jasper was meer geïnteresseerd in het applaudisseren (Aploos! Aploos! Aploos!) en in de mensen rond ons, dan in de act zelf. Logisch. En anderzijds was het ook niet gigantisch super (ben ik teveel gewoon?).

Woensdag de hele dag binnengezeten en de temperatuur voelen stijgen met de minuut. De bilspleet die dienst doet als dakgoot. Naar de koers kijken en genieten het laatste halfuur.

Gisteren met de schoonouders iets gaan eten. Dan door het (compleet ongelooflijk lege) centrum gewandeld naar Baudelo. An, Jasper en de schoonouders gingen naar een zeer mooie circusact (Boris Isnietsch). Ik zat ondertussen op een bank met de jongste zoon in zijn buggy. Tot Jasper bij het eerste trommelgeroffel doodsbang uit de circustent kwam gestrompeld. Het staat nu vast, we wachten nog 3 jaar voor we hem nog eens iets van het Straattheater laten zien. Ik ben met hem dan maar naar het speeltuintje gewandeld, waar hij na amper 5 minuten een schommel (autoband) tegen zijn kaak kreeg. Natuurlijk net op het moment dat zijn kleine broer honger begon te krijgen en papa zijn handen vol had. Het was wel even verschieten. Ik zag al beelden van ambulances en ziekenhuisbezoek gedurende de komende dagen. Maar hij moet ongelooflijk veel geluk hebben gehad. Of een stevig hoofd. Het beperkte zich tot een blauwe plek of 3 op zijn gezicht en één grote schaafwonde aan zijn kin. En veel geween, en natte plekken op de schouder van papa zijn T-shirt, en zand in de mond, en klamme handjes bij papa en Jasper, en trillende onderlipjes, en boze blikken richting de evil speeltuin. Dan maar naar Bataclan waar we weer enorm op ons gemak zaten. Jezus die de schoonouders onbedaarlijk aan het lachen bracht. De zon die zinderde als nooit tevoren. Jasper die een ijsje naar binnen slokte al was het een wakke boterham. Nog eens in het treintje.
Dan maar naar huis om de kinderen met de schoonouders te laten vertrekken naar het diepe Vlaams Brabant.
Een halfuur later zaten we alweer in Bataclan. Nu met de broer van An. Waar we met de seconde rustiger werden. Maar ook met de seconde beseften dat we de kinderen toch wel weer zwaar zullen missen (nota: we waren deze ochtend nog geen halfuur wakker, of we waren al aan het rondbellen om te horen hoe het gisterenavond en deze morgen vergaan was met de kroost).
Dan maar genoten van wat straattheater. En vooral, van het tussen-het-volk zijn. Met een grote groep mensen genieten van hetzelfde. In jouw stad. En een ongelooflijk thuisgevoel hebben. Al even deugddoend als de act waar je naar kijkt.
En zo zagen we de grappige Brimborions die in het Sint-Baafsdorp de bewoners en omstaanders een glimlach op het gezicht toverden. Een aanrader.
Het semi-poetische Mutabor. Waarvan niemand wist welke richting het uitging zodat het letterlijk een processie werd.
Trampoline Mission 3. Redelijk fantastisch. Soms wat voorspelbaar, soms wat stilvallend, maar dat laatste zal zijn reden hebben (recuperatie). Maar mooi, impressionant, grappig. En een succes, want het publiek was mee en er gek van.
Om dan te eindigen met Leandre & Claire, van een compleet andere vorm. Stil. Prachtig. Nooit saai. Grappig. Een onnavolgbare mimiek. Een verhaal. Interactie met het publiek (en niet zo bereidwillige slachtoffers). Ook al een aanrader.
En dan snel snel nar het vuurwerk gegaan. Het gaf een ongelooflijk ruimtelijk gevoel vaak. Alsof de sintels naar je toekwamen (eenmaal was dat zelfs letterlijk zo, maar geen idee of dat de bedoeling was, but I guess not, want het leek alsof ik vlak daarna een ziekenwagen of twee heb opgemerkt). Alsof de bollen amper een meter boven je hoofd werden gevormd. Het was echt prachtig. Wat niet simpel is met vuurwerk, want uiteindelijk is dat toch steeds hetzelfde. maar de opbouw en afwisseling was perfect. En de muziek was ook zeer goed en bijpassend (of was het omgekeerd).

En vanaf nu, de hele dagen naar het straattheater. Van act naar act. Volle agenda's. En proberen zoveel mogelijk in de buurt van Bataclan, en zo ver mogelijk van het centrum te vertoeven.

Ik voel me elke dag meer thuis in mijn/onze wijk. Ik ben er al van in het begin verliefd op. En ik heb de indruk dat ik daar niet alleen in ben. Alleen lijkt onze wijk vaak, uhm, vergeten in zekere zin. Over onze buurt spreekt men niet (zo) veel. Niet dat dat moet. Het lijkt eerder: we zijn content met hoe het hier is, that's it. Dat is natuurlijk goed genoeg. Maar ik wil graag meer weten over andere mensen die hier wonen, over wat er hier gebeurt.

Uit de losse pols, een eerste blueprint voor waar ik zin in heb om eens ineen te steken. Eerder een stream of consciousness dan echt goed overdacht.

homepagina:

- blog
 - archief
 - rss feed
 - categorieën

- links naar x meest recente artikels (per hoofdcategorie)
-

wonen en leven
 - interviews met bewoners (of net niet bewoners)
 - reportages (je buurman is een kunstenaar, je tuin heeft zeldzame planten, je organiseert met je buren een expo in je garage, er is een geheime venootschap in straat x, ...)
 - straten
   - huizen (wie woont waar (of is dat te privé), plannen van huizen, wanneer wat gebouwd, speciale gebouwen)
 - evenementen (in je straat, in je winkel, in je huis, ...)
 - waar terecht voor wat (winkels, resto's, whatever)

geschiedenis
 - beeldmateriaal
   - foto's
   - kaarten van de wijk
   - plannen van straten of huizen
 - verhalen van vroeger
 - verwijzingen naar de wijk in literatuur, whatever

agenda
 -

beeldmateriaal
 - mix/gallerij van alle beeldmateriaal overal op de site


Ik weet al waarop het zal draaien. Ik weet ook al dat het geen eenmansproject wordt. Ik weet ook dat de kans groot is dat het niks wordt. Ik weet ook dat ik er gewoon maar eens aan moet beginnen.

Dat beweert De Morgen toch. Enfin. Er stond op de voorpagina 'Creationisme in België. De bijbelschool'. Daarmee wist ik het al, het gaat over de Gaspard de Coligny school. Vlak bij ons in de buurt. Nu, het is nu eenmaal De Morgen. De titels en korte teksten bij het artikel dekken de lading hoegenaamd niet. Maar in het artikel zijn ze toch eerlijk genoeg om zowel mensen die de missie van de school onderkennen, als mensen die de school gewoon goed vinden aan het woord te laten.
Daar horen wij ook bij, want Jasper gaat binnen een paar weken naar Gaspard de Coligny. En dat met onze volle overtuiging. Nochtans, wij zijn geen creationisten, noch protestants, laat staan katholiek. Doet dat er toe? Nee. Want die school is gewoon zeer goed. Dat gevoel hadden we, en hebben we nog steeds. En dat gevoel heeft quasi iedereen die we de laatste jaren hebben aangesproken over schoolgaande kinderen uit de buurt.
We wonen hier bijna 7 jaar, en al jaren spreken we mensen die we leren kennen aan over de school waar hun kinderen naar toe gaan. Want we kennen de scholen (in de buurt van het Sint-Pietersstation heb je er meer dan genoeg) niet, noch qua werking, inhoud of kwaliteit. Dus moesten we ons licht opsteken bij anderen. En zo merkten we dat veel mensen uit de buurt waar we het wel konden mee vinden hun kinderen naar Gaspard de Coligny sturen (raar werkwoord om het over kinderen en school te hebben, maar soit). Niet uit enige creationistisch overtuiging. Er zit een moslim kindje in de school, we kennen regelrechte atheïsten die hun kinderen bewust naar die school brengen, er zijn mensen die realistisch zijn over de visie van de school, er zijn mensen die er vol passie over spreken. Maar die mengeling is er omdat de school klein is, leuk is, een buurtschool is, en gewoon steengoed is.
Daarom, en niet om een of andere ideologie waar De Morgen de laatste tijd (vaak terecht, soms overdreven) op hamert. Kijk, ik ga mijn kinderen niet van school doen veranderen omwille van dat feit, en ik ga mijn krant ook niet haten omwille van dat artikel.
Maar ik kan wel niet wachten op de dag dat Jasper voor het eerst naar school zal gaan. Een school die we nu al graag zien.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Een tijdje geleden had ik het over de werken aan de Sint-Lievenspoort. Het was een bijna typische situatie van: werken zijn gedaan, einddatum is voorbij, alle borden die die datum verkondigen weghalen en gewoon verderdoen zonder dat er ook maar iets van informatie gegeven wordt.

Dus had ik eerst een kort mailtje gestuurd naar Stad Gent:

De werken waar u naar verwijst vallen onder de bevoegdheid van het Ministerie van de Vlaamse Gemeenschap. Wij hebben u mail aan deze instantie overgemaakt voor verder gevolg.

Fair enough. Dat was ergens 7 of 8 november, en het antwoord kwam de dag na mijn e-mail. Ik had het al opgegeven hier ooit meer over te weten, tot ik vandaag een degelijke uitleg kreeg van ene Wendy Fosselle:

Beste,

De werken in kwestie gebeuren in opdracht van De Lijn en omvatten in hoofdzaak de ombouw van de trambruggen over Schelde en R40 tot trein- en busbruggen. Door een aantal technische problemen hebben die werken langer geduurd dan verwacht.

In dit project is tevens de aanleg voorzien van een dubbelrichtingsfietspad op de Sint-Lievensbrug met versmalling van de vier rijstroken. Dit deel wordt gefinancieerd door het Vlaamse Gewest - adminstratie Wegen en Verkeer.

Omwille van de aanpassingen aan de brug voor het fietspad is het nodig de volledige brugvoegen te vernieuwen. Dit is eerder gebeurd voor de brughelft kant trambrug en moet nu nog gebeuren op de andere helft.

Hiervoor zijn de twee linkse rijstroken afgesloten tot, normaal gezien, 25 november. Na het inbetonneren van de voegen moet een uithardingsperiode gerespecteerd worden van een week vooraleer het zwaar verkeer er over mag rijden.

U zult dan ook nog een tijdje de indruk hebben dat er niet gewerkt wordt.

Op de brug richting Gent-Zuid blijven er vier rijstroken zoals vroeger maar ze zullen wel iets smaller zijn.

Wij hopen met u dat de hinder zo spoedig mogelijk opgelost is.

Met vriendelijke groeten

Secretariaat
i.o. ir. M. Callens
ingenieur
afdeling Wegen en Verkeer Oost-Vlaanderen

Voila . Zo moet dat. Nu nog iets sneller en het is perfect.

Het lijkt of de Stad Gent is vergeten dat er nog een paar verkeersborden staan aan het kruispunt van de Sint-Lievenspoort. Die werken zijn eindelijk, zoals iedereen weet met een deftige vertraging, afgelopen. Maar daar blijft het dus ook bij. Men heeft nu iets meer dan een week geleden wat borden verzet, zodat de files van op de autosnelweg of vanuit Merelbeke nu nog langer zijn, maar verder lijkt het of daar echt niks meer gebeurt. Elke morgen let ik goed op, kijk ik goed rond, op gevaar van eigen leven af, maar nergens zie ik ook maar één werkmens die het daar aan het afronden is.

Temeer dat het er op lijkt dat de oorspronkelijke 4 rijstroken definitief tot 2 zijn herleid. Die linkse, die nu dus niemand mag gebruiken om een onverklaarbare reden, is te breed voor één rijstrook te worden, en te smal om tot 2 omgevormd te worden. Alleen voor bussen (en dus ook voor BMW en Mercedes)? Dat kunnen ze toch niet menen? De site van Gent is dan ook opvallend stil over dit feit. Werken gedaan, en we gebaren van niets. Dat zijn we niet gewoon.

Dat men ervoor kiest de auto uit het centrum te weren, dat is een groot gemak en een fantastisch plan gebleken. Maar ik heb de laatste tijd de indruk dat je Gent gewoon niet meer mag binnenrijden.

En nee, kom niet af met: 'pak uwen fiets'.

Gisteren was het dus zover. Informatievergadering. Het was, in tegenstelling tot wat ik verwacht had, positief. Sinds de vorige vergadering anderhalf jaar geleden is er een niet te ontkennen evolutie. Alles is veel meer uitgewerkt, staat grotendeels vast, is afgewogen en concreet. De presentatie was vrij professioneel, ondanks een paar typische akkefietjes. Zoals: voor de vergadering begint triomfantalistische marsmuziek door de luidsprekers laten schallen, de PowerPoint slides niet door de spreker laten bedienen, waardoor je meermaals al naar de volgende slide was aan het kijken, terwijl de vorige 3 seconden zichtbaar was geweest en ten laatste een kwartier lang over het MER praten met tekst, tekst en nog eens tekst. Dat laatste maakte pijnlijk duidelijk was je niet moet doen bij een presentatie en vooral wat je wel moet doen: beelden beelden beelden.

En de vragenronde was zoals steeds hilarisch, triest, frustrerend en gênant soms. En niet omwille van de mensen van het panel die moesten antwoorden. Zoals steeds, omwille van de mensen die de vragen stelden.

Ik schat dat er toch wel iets van 1000 man zat in de grootste zaal van het ICC. Geen idee echter wat de capaciteit is van die ruimte.. Het was mooi om de stroom mensen richting ICC te zien stappen. Het leek soms echt op een legertje. Sommigen hadden dat laatste dan weer letterlijk genomen en waren zichzelf al op voorhand aan het oppeppen.

Gaan we ruzie maken? Gaan we roepen? Allez, dat zal nu toch echt op niks trekken.

Voor alle duidelijkheid, dat laatste hoorde ik op weg naar de vergadering, dus voor dat die persoon ook maar iets gezien had.

En dan was het dus 2 uren luisteren en PowerPoint kijken geblazen.

In het begin was het snel een overzicht van de 3 belanghebbende partijen: Gent, De Lijn en de NMBS. Kort en bondig gaven ze hun aandachtspunten, en waarom dit project nodig was. Daarna was het de beurt aan de architect van Eurostation, die het project, in zijn huidige fase, in detail besprak.

Hij pakte het zeer goed aan door eerst kort de problemen te schetsen aan de hand van foto's: station dat stropvast zit, gevaarlijk bus- en tramstation, overvolle fietsenstallingen, druk verkeer. Vaak wordt bij zo'n presentaties onmiddellijk uitgepakt met een 3D beeld van een lelijk gebouw, wat dan voor nog meer aversie zorgt in een al opgenaaide zaal. Door eerst die problemen te schetsen kon iedereen niet anders doen dan toegeven dat het een echte verbetering zal zijn. Maar later bleek al snel dat het station zelf de minste van de buurtbewoners hun zorgen is.

De slides of PDF staat nog niet online (nog een foutje, nml. snelheid in communicatie), dus ik probeer kort samen te vatten wat me was ogpevallen:

• de tijdelijke parking zal af zijn voorjaar 2006
• in de Prinses Clemantinalaan komt een tramlijn, die de Kortrijksesteenweg verbindt met het station. Dit omdat de tram op de Sint-Denijslaan kort zal verdwijnen om daar werken te kunnen uitvoeren
• een breder perron, zonder minder sporen, omdat die goederen perrons verdwijnen
• compleet overdekte perrons
• wat dan getest is in een windtunnel, om het comfort te garanderen
• kiss & ride komt onder de grond, en in de Koningin Astridlaan
• gigantische mooie en duidelijk fietsenstalling onder de grond
• van zowel de kiss & ride als de fietsenstalling kan je rechtstreeks naar het perron

Dat voor wat het station betreft. Er is veel meer dan dat over te vertellen maar het is duidelijk dat er over is nagedacht. Het zou straf zijn anders.

Maar zoals gezegd was dat niet het probleem van 2/3 van de aanwezigen. Elke keer dat het woord hoogbouw of toren viel, als men over het project langs de Koningin Fabiolalaan sprak, steeg het geroezemoes op uit de zaal. Kortom, het enige wat de mensen interesseerde was dat er geen hoge torens komen.

De weerstand werd even gebroken door de presentatie van dit project te starten met de vermelding dat de verdeling bebouwing/openbare ruimte op het hele gebied langs de Fabiolalaan 40%/60% wordt. Niet slecht. Actiecomités willen natuurlijk het liefst van al één groot park, maar dat is belachelijk. Als je, zoals correct werd gesteld, het station en de buurt deftig wil uitbouwen, kan je niet anders dan voor hoogbouw kiezen.

Waarom dan net op die plek?

… was de eerste vraag. Karin Temmerman pareerde mooi met:

Omdat het net op die plek moet.

De vrees dat de buurt zal uitgroeien tot een nieuw Manhattan-project of een nieuw Brussel Noord is ongegrond. De beperkingen die opgelegd zijn en zijn niet mis te verstaan. En architecturaal is er nog niks bepaald, in tegenstelling tot wat iedereen ongeveer denkt (nee, een groene glazen blok met een foto van een kinderhand op is GEEN architectuur, beste mensen). En men moet ook realistisch zijn: kleiner (of liever lager) kan niet. Anders is het niet eens de moeite om er aan te beginnen. Het is een stationsbuurt met op dit ogenblik bijna enkel een woonfunctie. En het is en wordt de ideale plek om er kantoren te vestigen. In tegenstelling tot wat de meeste denken wordt het terrein niet volgebouwd, en zal het aantal echt hoge torens drastisch beperkt zijn. Voldoende voor mij. En ik zal er de rest van mijn leven naar kijken, in tegenstelling tot velen die er tegen gekant zijn.

Anyway, het baatte niet, het publiek had besloten er tegen te zijn, en zal er altijd tegen zijn.

Ondanks het feit dat er concrete en toffe voorstellen zijn voor bepaalde details, zoals aanleg van pleinen en baadjes, parken en fonteinen. Met voorbeelden uit Freiburg en Berlijn. Hiervoor is blijkbaar beroep gedaan op een fransman, Alain MARGUERIT. (weinig over te vinden behalve dit hier) . De voorstellen lijken OK, op mensenmaat, zonder jungle noch woestijn te worden. Wel ergens tussenin :-)

Wat me verder is opgevallen:

• er komt een degelijke fietsbrug aan de snepkaai
• de Fabiolalaan wordt niet over zijn hele lengte heraangelegd, wat spijtig is
• verbinding R4 - fabiolalaan is goed aangepakt. Ik zou kunnen klagen over het feit dat die uitkomt op 10 meter van mijn deur, maar ik doe het niet. Ik vetrouw in het idee en de aanpak die doorlopend verkeer naar het centrum zal afraden.

Dat laatste was knelpunt 2 voor het publiek, en vooral voor het omnipresente buurtcomité Buitensporig.

Op de website lees je:

Het buurtcomité Buitensporig is een open, politiek niet gebonden groep van geëngageerde buurtbewoners die het project 'Gent Sint-Pieters' kritisch analyseert, alternatieven voorstelt, andere buurtbewoners erbij betrekt en de gepaste acties onderneemt.

Allemaal goede bedoelingen, vast en zeker. Maar nee, ik heb gisteren niet veel alternatieven gehoord, nee roepen en tieren is niet de gepaste actie en nee ik had nooit eerder over die mensen gehoord. Niet dat ik er mij betrokken bij zou voelen, dat nu ook weer niet.

Bij het binnenkomen van het ICC stonden ze als eersten klaar om de mensen nog meer 'informatie' te verschaffen. De tweede vraagsteller leek de voorzitter te zijn, en het was grappig om zien hoe de man eigenlijk niet echt een vraag stelde maar gewoon zijn agenda wou voorleggen. Positief was het feit dat ook hij inzag dat er evolutie was, in de positieve zin. Even grappig was het feit dat niemand zich geroepen voelde te antwoorden op de tussenkomst van de brave man. Iedereen besefte dat hij gewoon even een statement wou aanbrengen. En er werd gewoon overgegaan op de volgende vragensteller. Die dan, spijtig genoeg, een jongere garde uit datzelfde buurtcomité voorstelde en blijkbaar vond dat zijn voorzitter te laks was geweest en met de kop vooruit bleef doorrammen.

Het was dan spijtig, en niet alleen bij die tussenkomst, om te horen hoe mensen vragen stelden over dingen die nog geen 30 minuten daarvoor in detail, met schema's en al, uit de doeken waren gedaan. Alsof men eigenlijk niet was gekomen om te luisteren maar wel om zijn zeg te doen. Ergerlijk. Zo moest de verantwoordelijke mobiliteit van de stad gent zich echt inhouden om niet boos te worden toen voor de 4^de maal dezelfde vraag werd gesteld over de verbinding R4-Fabiolalaan.

De Rijsenbergwijk zou een doorstroom van verkeer krijgen die via de aansluiting met de R4 rechtstreeks de stad wil binnenrijden. Iemand vond zelfs:

Het is geen verbinding met de R4, maar met de E40, en de E17!

Yeah right, van mijn part zelfs met Parijs. Maar dream on. Als je op de autosnelweg bent, zal je niet de afrit Gent Sint-Pieters of Flanders Expo nemen om Gent binnen te rijden, je neemt meestal de afrit Gent Centrum. En natuurlijk zullen mensen die verbinding als shortcut gebruiken. Ik wil zelfs de eerste zijn. Stel je voor, ik woon in het centrum van eens stad, maar kan op minder dan 5 minuten op zowel de E40 als de E17 staan! Fantastisch.

Voor de rest was het stadbestuur goed bezig. Stomme want ongegronde commentaar als

Is dat nu nodig, zijn er geen belangrijkere dingen, kijk naar de Brugsepoort

of

Zal die hoogbouw niet zorgen voor onveiligheid?

werden eerst door Karin Temmerman, die zich echt moest inhouden, en dan nogmaals door Frank Beke duidelijk met de grond gelijk gemaakt. Frank Beke bewees voor mij nogmaals dat hij een burgemeester uit de duizend is. En de twee vragen bewezen ook dat als je zoiets naar voor durft te brengen tegenover bestuur, je echt wel goed in je schoenen moet staan, en je mening niet moet baseren op 1 krantenartikel of 1 televisieprogramma alleen.

Om Frank Beke even te parafraseren toen het ging over het geld dat beter in de Brugsepoort zou moeten gestoken worden:

Ik wik mijn woorden, maar dit is een grove leugen.

Super! Alleen spijtig dat op dat moment slecht 1/3 durft te applaudisseren, onder druk van dat andere 2/3 stuk dat zich al lang op voorhand had voorgenomen gewoon tegen te zijn.

Nog even dit, één van de vragen, met algemene hilariteit tot gevolg:

Betekent het dat ondanks alle investeringen we om internationaal te reizen nog steeds naar Brussel zullen moeten gaan?

De arme man is nog aan het bekomen.

Kortom, een leuke manier om de avond mee te vullen. Er zijn nog tal van vragen of opmerkingen, maar die ga ik rustig op papier zetten en eens naar de mensen van het communicatieteam sturen. Later meer daarover.

Exciting times, zei ik, exciting times.

Maandagavond is er in het ICC in Gent een informatievergadering over de werken aan het Sint-Pieters Station. De communicatie rond het project is van start gegaan, en er komt zelfs een heuse project website. Duh! Een redirect... Hopelijk is wat er nu staat maar voorlopig. Moesten ze hulp nodig hebben, ik heb veel ervaring in het bouwen en beheren van specifiek zulke websites :-)

Ik ben eerlijk gezegd benieuwd naar wat er maandag meer zal verteld worden dan tijdens de informatievergadering van juni 2004. Zo te zien niet veel, want qua architectuur is er nog niets meer gepland of gedefinieerd dan toen. Sommige dingen zijn wel concreter geworden, nml hoeveel exacte vierkante meter elk gebouw zal hebben, en over hoeveel verdiepingen dit wordt uitgesmeerd + verkeer en circulatie.

De documenten die je al een tijdje op de site van Gent kan vinden, en nu dus ook op de simpele redirect van de ‘Project Website’ vertellen veel.

Daarnaast zijn allerhande drukkingsgroepen ook al in actie geschoten. Van Anarchistische Jongeren tot en met Groen, allen vullen ze onze brievenbussen met pamfletjes allerhande.

Exciting times ahead.

Parking

Beginnen bij het begin, onze vroegere overbuur: de Parking. De mobiliteitsstudie zegt:

Er is aan het station Gent Sint Pieters, als derde belangrijkste station in België, nood aan een pendelparking. Momenteel kent de buurt rond het station reeds een zware parkeerdruk. De stad Gent wil dit straatparkeren beperken en reserveren voor bewoners en kortparkeren.

Klopt volledig. Nu, het is al sterk verbeterd sinds het in de buurt betalend parkeren is geworden. Want het is een blunder van formaat een betalende open (want je MOET niet betalen om er op of af te rijden) parking te hebben in een buurt waar je zonder te betalen kan parkeren, even ver van het station. Hoewel, je moest er wel vroeg voor uit de veren.

Kort samengevat zijn er nu pakweg 37.000 reizigers per dag, en komen er vandaag in de ochtendspits 1800 mensen met de wagen naar het station. Men verwacht en wil in de toekomst tot 60.000 reizigers komen, dus neem dan 3.000 wagens. Voor treinreizigers alleen. Grappig is dat men in het document dan de conclusie trekt dat de parking 2800 tot 3000 plaatsen moet krijgen, maar dat er daarvan slechts 1.500 voor pendelaars + 500 voor occasionele reizigers worden voorzien. 1500 is minder dan dat er nu reizigers zijn die met de wagen komen.

Hilarisch is dan weer de stelling van Groen! in hun pamflet, dat een grotere parking naast een tempel van openbaar vervoer als een station een paradox is, en waarom dat dat nodig is en zo van die dingen. Utopisten dat dat toch blijven.

Fietsenstalling

Ik bespaar jullie de details, maar de conclusie luidt als volgt: Geen enkele van de voor de hand liggende oplossingen blijkt beschikbaar, of er is op zijn minst grote onzekerheid over de beschikbaarheid van de ruimte.

Aie aie. Men stelt wel dat ‘de loods van de post zou een mooie oplossing kunnen bieden, maar de beschikbaarheid ervan is onzeker.’ Raar, want er wordt gesteld dat de Post zijn activiteit er wil behouden tot 2006. Dat is nog iets meer dan een jaar. En daarna…? Of ben ik nu naïef?

Verkeerscirculatie

Een stokpaardje voor mij. Op dit ogenblik is enkel de Noord kant van het station makkelijk bereikbaar. Laten we daarvoor eventjes de 1385 werken buiten beschouwing laten. Die zijn ergens eind oktober bijna allemaal voorbij. De belangrijkste toch.

En van daar komen ook de meeste wagens. Nml via de Frans de Potterstraat en de Koningin Fabiolalaan (van de Snepkaai of een zijstraat).

Een echt knelpunt ligt ten zuiden en noemt de Voskenslaan. Om allerhande redenen. Vooral omdat er op enorme korte afstand kruispunten, ronde punten, zebrapaden, lichten etc zijn die vlot verkeer naar de parking of het station onmogelijk maken. Temeer dat de Voskenslaan gewoon wordt afgesloten in de toekomst. Read my lips: die straat wordt doods en zal enkel nog van nut zijn voor de vele scholieren en studenten die er rondhangen. Winkels in de Voskenslaan, verhuis nu het nog kan!

Een rechtstreeks link met de R4 is een must. Daarin kan ik me vinden. Maar dat stuit natuurlijk tegen enorm veel verzet. Niet alleen van de buurten waar de verbinding zal gelegd worden, ook van mensen uit onze buurt, de Rijsenbergwijk. Een rechtstreeks afrit van de R4, recht onder de spoorweg door, die uitkomt om de Koningin Fabiolaalaan is een handige inrit naar het centrum. Het dossier toont aan dat men dit beseft. Ik weet niet goed of dit effectief het gevolg zal zijn. Want éénmaal in de Koningin Fabiolalaan is het toch nog even draaien, rijden en keren voor je echt in het centrum bent. En de B401 is echt wel een autosnelweg die rechtstreeks de stad binnenrijdt.

Het document zegt:

Indien er behoefte is om de parking rechtstreeks te verbinden met de Fabiolalaan, dan kan dit enkel met een toegang/uitgang met beperkte capaciteit. Veel verkeer naar de parking komt uit het noorden en de verleiding zou erg groot kunnen zijn om toch maar los door de stad te rijden.

Raar, dus men beseft dat er veel verkeer voor de parking uit het Noorden komt, maar er wordt eigenlijk niet veel aan gedaan. Of denken ze dat de mensen die uit het Noorden komen dan de R4 zullen nemen? Ook merkwaardig is dat er gesteld wordt dat om van de R4 verbinding geen poort naar het centrum te maken ‘(…) geëist (is) dat de weg enkel voldoende capaciteit biedt om de campus BME/Wetenschapspark en de parking aan het station te ontsluiten. Dit betekent een weg met 2x1 rijstroken.’

Spijtig genoeg is dit enkel van toepassing tijdens de daluren. Die beperking zullen misschien tot files leiden tijdens de spits, dus tot verkeer dat alternatieve routes zoekt.

Positief is de parallelle weg die ze denken te maken langs de Koningin Fabiolalaan. Men noemt dit een ‘“kunstmatige” omleiding komt tussen Fabiolalaan en inrit/uitrit Parking’. Maar dit blijft natuurlijk allemaal speculatie en theorie. Hoe het verkeer echt loopt, kan je enkel in de praktijk testen. Onmogelijk dus.

Iets verder in de conclusie lees je: ‘De aansluitingen van de Link R4 op de Sint Denijslaan gebeurt gelijkvloers met verkeerslichten.’ Ik vrees dat veel mensen dit punt dan zullen vermijden (rode pijlen 1 op het plannetje). Eventueel door zoals nu de R4 af te rijden aan Claerhout, via de Snepkaai en de Koningin Fabiolalaan te rijden (rode pijlen 2 op het plannetje). Kunnen ze niet beter die aansluiting rechtstreeks de parking binnen doen rijden? Echt, gewoon vlam er in.

Werfverkeer

Iets dat in de buurt bijna evenveel meespeelt als het toekomstige verkeer. Oops:

Is er géén noord – zuid verbinding (zij het de bestaande Voskenstunnel, de nieuwe noord – zuid tunnel of de tram/bustunnel) dan zal het vrachtverkeer dat aan de noordzijde moet zijn langs de Fabiolalaan aan en wegrijden.

Van omeletten en schalen breken…

Er blijven dan twee opties: langs het Maria Hendrikaplein naar de Albertlaan, of langs de Snepkaai naar de Europabrug langs de Watersportbaan (zie figuur 9). Het Maria Hendrikaplein wordt door trams en bussen al zeer zwaar belast, het is dan ook niet wenselijk daarlangs ook nog het werfverkeer te sturen, zodat enkel de optie langs de Snepkaai overblijft.

Aie. En de Europabrug is soms al zo’n chaos ’s morgens. Maar:

Een oplossing is uiteindelijk uit de bus gekomen in samenspraak met AWV. De bestaande aansluiting van de Dupuislaan met de R4 mag openblijven voor werfverkeer alleen. Zo kan materiaal via een noord-zuid verbinding toch langs de westelijke R4 worden afgevoerd.

Aha, de Dupuislaan wordt dus afgesloten. Dus, mijn vrees dat dit nog meer een alternatieve weg wordt is ongegrond.

Voetgangersstromen

Mighty interesting is dit figuurtje: voetgangersstromen van en naar het station Gent Sint Pieters te verwachten voor de nieuwe situatie na 2015.

Als ik het beu ben websites te maken, wil ik verkeersplanner worden. Echt.