Joanna Newsom (last.fm) heeft een nieuw album uit, Have One on Me. En de wereld zal het geweten hebben. Hipster-land vecht de strijd voor de grootste superlatieven onderling uit. Wat ook logisch is: haar vorige album, Ys, uit 2006 al, werd ontvangen met reacties die schipperden tussen goddelijke devotie en de smeekbede aan de dame om met haar te trouwen en voor haar baby's te mogen zorgen.

En dan moesten we maar liefst 3 jaar wachten. En dan brengt ze een nieuwe album uit met 3 CD's en maar liefst 2 uur muziek.

Mensen met een al dan niet zelfverklaarde short attention span: eat this!

 

Joanna Newsom is waarlijk uniek. In alles. Beginnend bij het instrumentarium (harp, banjo, ...), haar lange uitdijende nummers (haar vorige album had er maar 3 of 4) en uiteindelijk haar aparte stem, die zowel kan ergeren als zalven. Kate Bush iemand?

En dit nieuwe album is weer eens zo uniek en divers. De superlatieven mogen bovengehaald worden. En ze raken doel. Maar, er is een maar.

 

Makkelijk is dit soort muziek of zo'n album niet. Je moet wel wat aankunnen. Maar ze lijkt ietwat van haar excentrieke zelf ingetoomd te hebben. Er blijft wel genoeg om over te tuimelen, om dronken van te worden, om in te belanden en om naar adem te happen. Om je hoofd van te schudden of in je haar te krabben.

Geen enkel nummer of geen enkele passage is té gek voor woorden, of zodanig lunatiek dat het hermetisch klinkt. Haar muziek is altijd uitnodigend, maar tegelijk moeilijk te begrijpen. Wel iets eenvoudiger dan bij het vorige album, maar toch nog steeds moeilijk te vatten. 

 

Heeft ze de toegankelijkheid gevonden? Een tikkeltje. Sommige nummers zijn enkel Joanna met haar harp. Andere enkel met piano. En zo klinken ze soms als traditionals, late night jazz strofes of Delta Blues gebracht door elfen. Maar de nummers draaien zich dan om, wikkelen zich en mengen zich tot je je plots in het Verre Oosten waant. Om dan tellen later in de meest druilerige donderbui te vertoeven. En af en toe zijn er zelfs strepen groove. Haar stem zal voor veel mensen wel een struikelblok blijven. Maar hou vol alsjeblieft. 

 

Joanna Newsom blijft de sprookjesachtige en macabere zangeres die ze al altijd was. En dit is geen muziek voor mietjes. Misschien hoor je iets te vaak hetzelfde tempo en voel je teveel dezelfde constante temperatuur.

Daar waar het vorige album al een deur op een kier zetten, wordt je nu werkelijk opgeslorpt in haar wereld. Alleen is het apparte ietwat getemperd.

Owen Pallett (MySpace, Last.fm, Twitter) is een buitenbeen. En ik gebruik hier expliciet niet het verkleinwoord.

Op Domino is net zijn nieuwe album uit, Heartland, het eerste onder zijn eigen naam.

Owen Pallett is in alle opzichten apart. Een soloartiest die viool speelt en zingt, hij brengt popmuziek die krioelt van de tempowisselingen, subtiele lagen gekkenwerk, gebouwd op een dikke basis suikergoed.

Zijn stem klinkt haast engelachtig, te frêle voor de bochten die zijn nummers maken, maar het past wonderwel. Alles blijft absoluut beluisterbaar, maar chaotisch is het woord dat soms in je opkomt.

Hij valt het best te vergelijken met mijn beste vriendin Joanna Newsom: popmuziek geschoeid op klassieke muziek, fantastische arangementen en zeer merkwaardig.

De basis is, zoals zo vaak, popmuziek, die snel en lustig voort dendert, maar dik en boordevol zit. Niet alleen de klassieke muziek sijpelt vaak door, maar er zijn ook brokjes electronica die alles subtiel in de verf zetten.

Zeer aangename weelderigheid.

Een live video (leuker en leuker naar het einde toe):

Mijn liefde voor Yeasayer is groot. Zeer groot.

Op één of andere manier is quasi alles wat deze groep doet, goed. Quasi. Ergens nu, of binnen een paar weken brengen ze hun tweede album uit, Odd Blood. De plaat werd in december al voorafgegaan door de ijzersterk single Ambling Alp, met een uitermate geschifte clip.

Het nieuwe album ligt bij mij al een paar weken op repeat. En het is nu al één van de sterkste platen van het jaar. Enfin, er moet nog veel uitgebracht worden, maar hieraan tippen zal zeer moeilijk worden.

 

De vergelijking met Talking Heads wordt vaak gemaakt. En voor een stuk is dat terecht. Net als die groep - waar ik niet echt fan van ben, maar die ik wel, uhm, respecteer - maken ze eigenlijk gewoon popmuziek, maar op een volledig unieke manier. Je kan onmogelijk zeggen of ze nu sterker aanleunen bij het ene of het andere genre.

Op hun debuut klonken ze soms een beetje teveel geitenwollensokken, wat mij toen zeker niet stoorde. Dat geluid is nu bijna volledig verdreven, en vervangen door soms veel dansbaardere rythmes, strakkere structuren en dikkere funk.

Soms begeven ze zich nog dicht tegen de rand van het melige, maar als je het langer dan een paar seconden volhoudt blijven nummers over die één voor één nog nooit eerder gemaakt of gehoord zijn, met talrijke psychedelische lagen die strakgespannen worden voortgestuuwd door een sterke rhytmesectie. Paradoxaal genoeg zijn ze nu nog maar met 3, nadat ze tussen de twee albums hun drummer er uit hebben gekieperd. Iets wat je amper merkt. Integendeel dus.

Nieuwe single Madder Red heeft een begin dat als een kruising tussen koorzang en een hippie anthem klinkt, en als gitarist Anand Wilder aan zijn zangpartij begint klinkt hij als een puber met liefdsverdriet, maar de song blijft sterk en houdt zich staande. Het is trouwens duidelijk dat Wilder een musical verleden heeft. Veel systeempjes uit die wereld steken af en toe de kop op in zijn nummers.

Het album is gevuld met meters en meters dikke lagen van synthesizers, zonder dat een nummer ook maar één seconde steriel klinkt. Het is functionele exotica, breed uitgesmeerde gestesverruimendheid. Draaikolken mengen zich met gespannen staande bassen, die draaien/schudden tot je dronken wordt.

Zonovergoten gekte. Sexueel geladen psychedelica. Een echte mix. Die vaak lijkt te gaan verdrinken in zijn eigen talen.

En boven dat alles ligt de sterke zang van Chris Keating, die alle registers opentrekt, perfect bij alles past, geen seconde saai is. Een echte zanger zoals er niet veel meer zijn. En de twee andere leden doen meer dan eens hun duitje in het zakje, want samenzang is duidelijk waar deze mannen op kicken.

Deze mannen zijn vooral live ook goed. En dat hoor je aan de nummers. Ze laten nog enorm veel ruimte voor interpretatie, die ze dan live kunnen brengen. Mijn tickets voor het concert in Trixx zijn al gekocht. Het album is al besteld.

Deze mannen staan niet stil. Dit is nieuw. Dit is straf.

Laten we beginnen met:

Mayer Hawthorne

Ik weet het niet goed. Mayer Hawthorne is echt niet my cup of tea. Eerder muziek voor vouwen. Maar goed, er is iets aan. Iets dat me toch af en toe doet terugkeren. En het is een naam die blijft circuleren. En mensen die de man live hebben gezien lijken verzamelaars te zijn van superlatieven.

Deze ietwat nerdy uitziende DJ/Producer/Rapper/Zanger brengt een soort zoetgevooisde soul-pop. Zeer melodieus, zeer gemakkelijk, zeer opbeurend zonder springerig te zijn. Maar tegelijk ook zo randje van het platvloerse en evidente. Je gaat er wel van heupwiegen, maar je zal er niet van zweten. Te mak voor mij maar best te pruimen.

Bij Stones Throw records.

Een clipje:

The Legendary Tigerman

The Legendary Tigerman is een andere one-man-band, letterlijk dan. Deze portugese blues-dandy laat zich graag fotograferen met liggende vrouwen, ofwel is hij zelf naakt en ziet hij er als een drag queen uit. Imago is belangrijk voor deze man. Live speelt hij alleen, en wisselt hij tussen gitaar, drums en harmonica.

Zijn blues is niet het soort in pek gedrengte vettigheid, nog van het soort dat gespeeld wordt door oersaaie 60-jarige Amerikanen die een heel concerte van links naar rechts wiegen met hun gitaararm. Ook hier weer is het allemaal wat softer, maar daarom niet zo gedwee. Het is subtiel, zonder intens te worden. Het blijft wat oppervlakkig, maar toch leuk om te beluisteren. Ook hier ga je weer niet van zweten of janken, het is eerder braafjes meeknikken.

Zijn pas uitgebrachte album Femina bevat nummers door hem ingespeeld, en waar hij andere zangeressen (Peaches, Cibelle, ...) laat op zingen, af en toe in samenspel met hem.

Clipje

Taxi Taxi!

Iets meer dan één personen, hier, namelijk een Zweedse tweeling (neen niet dat soort Zweedse tweeling) onder de naam Taxi Taxi! 4 jaar geleden begonnen, op 15-jarige leeftijd, zingen de jongedames zachte, haast magische popliedjes, die rustig voortkabbelen, maar altijd intrigerend klinken. Warme muziek, waar je toch altijd het gevoel hebt dat je nog een extra dikke trui kan gebruiken.

Clip:

Taxi Taxi! perform Ripest Fruit in the Århus Musikhuset from gogoyoko on Vimeo.

 

Felix

Een van de beste dingen die in mijn koptelefoon voorbijkwam glijden de laatste weken. Felix is de artiestennaam van zangeres Lucinda Chua, die zich live soms laat begeleiden door Chris Summerlin om tot een duo te komen. De muziek is een zachte vorm van folk-pop, die vaak bij kamermuziek aanleunt, door de inbreng van piano en cello's. Zeer filmisch aandoende songs, die maar blijven kleven. Perfect voor een herfstavond als deze.

De nummers bevatten veel ruimte, en de piano vormt mooie kringen en druppels van geluid, waarboven Chua haar zachte stem perfect past.

Dim het licht wat, en zet dit op. Je valt er geen seconde van in slaap, want het is echt te goed om te laten liggen.

Uit bij Kranky.

Hard Drugs

Hard Drugs is soort typische alt.folk bende. Uptempo nummers gevuld met samenzang, banjo's, blijmoedige gitaren, luid schallende trompetten. Zoals Hard Drugs zijn er tegenwoordig meer groepen dan zonnepanelen in een Vlaamse verkavelingswijk, maar ze zijn toch net ietsje leuker.

Al was het maar omwille van de naam.

Video

Pg.Lost

Pg.Lost is ook niet de eerste om te doen wat ze doen: lang uitgesponnen instrumentale nummers die ontploffen, in repetitieve climaxen van jankende en rammende gitaren. Explosions in the Sky anone? Zijn ze beter? Neen. Zijn ze anders? Neen. Zijn ze goed. Ja! Steengoed? Nee, dat ook weer niet.

Gewoon, het typische gejengel dat voor mijn part soms uren aan een stuk kan duren. Groots en weids, intens en melodieus. Alles wat goede post-rock moet zijn.

De moeite hier even naar te luisteren:

Bear in Heaven

De lastigste van allemaal. Bear in Heaven is echt wel steengoed. Als je het genre al goed vindt natuurlijk.

Dit is echt pure klasse. Psychidelisch aandoende pop, die zo ruim en groots klinkt, zonder overdreven over the top te gaan. De muziek klinkt dik gelaagd maar is tegelijk tot de essentie teruggebracht: geen ritme is té prominent, geen synthesizer klinkt te verwaand, geen gitaar drukt té hard zijn stempel. De jaren tachtig piepen zelfs af en toe eens tussen de geluiden door, maar gelukkig voor ons en voor de mensheid is dit echt amper merkbaar.

Dit is pure goede popmuziek, die je niet kan benoemen, die je niet kan ordenen, die gewoon moet beluisterd worden, en die je op repeat wil zetten.

Op Home Tapes.

Nummer (maar niet hun beste):

Yeasayer

Bij Yeasayer hebben ze hun drummer buiten gekieperd en hebben ze begin 2010 een nieuw album uit, en nu al een nieuwe single (Ambling Alp), dat ze al eerder speelden tijdens hun optredens (o.a. dat in de Zebrastraat van eerder dit jaar)

Gratis te downloaden hier

Ze blijven goed, zo goed:

Van in de tijd dat muziek nog prettig en opzwepend was. Van in de tijd dat microfoons nog kabels hadden. Van in de tijd dat een strakke broek, bretellen, een geschoren hoofd en combats nog gelinkt werden aan een bepaalde muziekstijl. Van in de tijd dat Terry Hall nog een jong gastje was.

Vorig weekend heb ik op een rommelmarkt bij ons in de buurt de vinyl van de eerste van The Specials gekocht. Dit nummer was me nog nooit eerder opgevallen, maar bleef nogal kleven bij de beluistering van de aankoop.

De Deze Neger Komt Zo Hard van 30 jaar geleden. En het huidige favoriete nummer van mijn 2 zonen.

The Specials zijn ook aan een reunie tour begonnen en waren een tijdje geleden bij Jools Holland. Terry Hall is niet meer de springveer die hij toen was. Bespaar jezelf de lichte plaatsvervangende schaamte en ga dat filmpje niet opzoeken.

Hier zijn al eerder groepen aan bod gekomen die er uitzien als emo-pubers, met hun te strakke zwarte broekjes, hun zwarte ontplofte kapsels en hun leunen tegen muren. Neils Children bijvoorbeeld.

Zo is er nu sprake van nog zo een groepje veel te magere kinderen. Maar fucking hell, maken deze goede muziek! Alleen de emo-puber look is er gitzwart aan.

The Xx (last.fm myspace), gasten en meisjes, zien er uit als groepen uit die verdomd slechte jaren 80, maar hun muziek is dat niet. Geen kopie, geen al té duidelijke referenties. Dit is echt pure goede pop. Ze beweren geïnspireerd te zijn door R&B producers. Maar ze brengen eerder een soort minimale pop, waar alles wat teveel is vakkundig is weggehouden. Ingehouden groovy likjes popmuziek. Nietnijdig. Niet suikerzoet. Wel cool.

De nummers zijn bedrieglijk simpel, fragiel haast, en de gitaren klinken alsof ze gisteren gekocht zijn en ze er amper op kunnen spelen. Maar er zit continu een zeer eenvoudige groove in. Geen al te grootse lagen muziek en soundscapes. Zeer eenvoudige riedeltjes, mooi gezongen. Zo verdomd eenvoudig maar uiterst prikkend en plakkend.

Niet te hard bij nadenken wel, op momenten klinkt het als het laatste jaar muziekschool dat een bandje heeft opgestart. Maar zo klinken ze nooit langer dan 5 seconden. Want dan zijn ze weer zo verdomd goed.

Ga ze halen bij Rough Trade.

Zo simpel. Zo makkelijk haast. Aanstekelijk. Soms dat tikje saai, maar je blijft luisteren.

HEALTH (myspace last.fm website) is ietwat moeilijk te bevatten. Kort kan je het omschrijven als noise-disco. Het spettert hard en soms compleet gestoord, sterk overstuur, maar nooit overdreven. Geen enkel nummer is de hele tijd puur lawaai. Onder het lawaai zit wel eens een stompende beat, en bovenop het lawaai heb je wel eens dat typische shoegaze gezang: zweverig, met veel lagen, wat op de achtergrond.

Klaxons? Neen, die zijn téveel house vergeleken met HEALTH. Dit is noise, maar dan groovy gebracht. Soms.

Ze zitten op City Slang, op zich al een reden om het eens te beluisteren.

Hier te verkrijgen.

De single

Ik ben nooit 100% fan geweest van The Knife (eerder 50%) en ook niet van Fever Ray, het solo project van zangeres en zus Karin Dreijer Andersson (eerder 80% met name), maar het moet gezegd zijn dat de sfeer rond de groep en het duo (foto's, video's, etc) wel altijd compleet af zijn. Volledig. Sterk.

Zo ook de video van When I Grow Up van Fever Ray.

Alcoholic Faith Mission (myspace last.fm) heeft een album uit, 421 Wythe Avenue (op PonyRec) en het is mijn nieuwe troetelkind (ja, het gaat snel bij mij).

Zachte elektronische pop/folk, vooral introspectief met af en toe stukken of songs die zo op de radio meekunnen. Zang is fijngevoelig, en wisselt af tussen verschillende stemmen. De muziek is subtiel en licht, met hier en daar ruis en gekraak die mooi meewiegen. Maar het blijft weer pure popmuziek. Een beetje aan de rand, een tikkeltje excentriek. Vooral als de nogal harde teksten duidelijk worden en sterk beginnen vechten met de rustig aandoende muziek.

Alles is veelgelaagd: duidelijke akoestische gitaren, zweverige stemmen, zacht raspende electronica. Je zou kunnen denken dat ze de zoveelste band zijn met dit soort muziek, maar er is iets duidelijk unieks aan deze groep.

Het is wat moeilijk te achterhalen of de band nu een duo is of een quintet. En ze lijken zowel in Denemarken als in Brooklyn gesignaleerd te worden. Maar geniet ervan.

Luisteren kan op bovenstaande sites of hieronder. Zeker beluisteren: Gently en Nut In Your Eye.

In mijn vorige post was Schotland het bindmiddel tussen 3 bands, nu is het iets anders. Iets dat niet in één woord te vatten valt, of toch moeilijk.

Deze 2 groepen - The Welcome Wagon (last.fm myspace), The Builders And The Butchers (last.fm myspace) - hebben verschillende dingen gemeen

De Gospel, samenzang en een haast religieuze sfeer (soms letterlijk)

Beide hebben nummers en een manier van zingen die dicht aanleunt bij gospel. Het is een soort moderne pop-folk versie van gospel, of het gebruik van het call and response principe. Aanzwellende koren, opzwepende ritmes, steeds driester tekeergaande zangers.

Samenzang is essentieel. In een traditie zoals nog andere recente groepen dat doen (het bijna hippie-achtige Yeasayer, de mystieke familieleden van MeWithoutYou). Het is haast een trend.

Beide groepen doen het echter anders. The Welcome Wagon (album Welcome To The Welcome Wagon) is letterlijk religieus: het gaat om een getrouwd jong koppel, en de man is een zeker Reverend Thomas Vito Aiuto. Ze hebben het letterlijk over hun liefde voor elkaar en de goede heer. Maar het is zo eenvoudig en modern gebracht dat het perfect te pruimen valt. Geen Americana of Southern-Rock versie die plakt van het suikerzoete, maar sterke folk waarvan je haast automatisch de handen in de lucht gooit. Sommige mensen zullen het ietwat belachelijk vinden, maar daar is het zeer ver van, vind ik.

The Builders And The Butchers (album met dezelfde naam) zitten dichter bij de Nick Cave traditie van donkere teksten over messen, bloed, dorpen, rare figuren, en hanteren een zelfde zoort gospel zoals Nick Cave dat vaak subtiel hanteert. Ietwat duivels, ietwat verkeerd, vooral moddervet. The Builders And The Butchers leunen ook dichter aan bij Arcade Fire op dat gebied.

Breed instrumentarium

Zowel Welcome Wagon als The Builders And The Butchers gaan verder dan de akoestische gitaar en het handengeklap. Rammelende percussie, dikke vette blazers die de ene keer filmisch zijn en de andere keer pure Soul brengen. Mandolines, banjo's. Het hele arsenaal aan cowboy-achtige snaarinstrumenten passeren de revue.

En in geen van de beide gevallen is het te dik, of een slechte kopie. Bij The Welcome Wagon is het soms zelfs nogal Fleetwood Mac achtig in hun orchestratie en de subtiele mooie lagen.

The Builders And The Butchers zijn iets scherper, iets meer gevaarlijk dan het brave in liefde gewikkelde The Welcome Wagon. Maar beide verdienen hun plek in de muziek van vandaag.

Aanraders!

En hier slechts één video van The Builders And The Butchers. Niks degelijks gevonden van The Welcome Wagon.

Soms komen op een bepaald moment, vlak na elkaar, een paar groepen door je koptelefoon die één duidelijk band hebben met elkaar. In dit geval: Schotland.

We Were Promised Jetpacks

Als Fat Cat iemand tekent, dan is dat op zich al een signaal dat het geen prutsers zijn. We Were Promised Jetpacks (myspace lastfm), uit Edinburgh, spelen het soort Bloc Party/Editors muziek, maar dan qua ritme, geluid en tempo. Ze dragen echter niet te teen-angst over zich waar Bloc Party soms in zwemt. Ze gaan regelmatig eens kamerbreed, maar minder, uhm, puberaal. En ze zijn net iets minder breed met de gebaren dan Editors.

Zijn ze echter even goed? Quasi. Zeer goede songs, een zeer goede zanger (die er slechts een beetje in slaagt zijn Schots accent te verbergen), alles strak gespeeld.

Deze groep is klaar om rock-hitjes cadeau te krijgen en groot te worden.

Hieronder de video van Quite Little Voices, uit hun debuutplaat These Four Walls.

Frightened Rabbit

Schots qua accent, maar uiteindelijk vrij Amerikaans qua sound (myspace lastfm). Soms een beetje Bon Iver (zonder de typische Bon Iver zanger), soms Ample Branches, soms Elbow, soms gewoon zichzelf in de pure pop-folk-rock.

Een groep die niemand bang zal maken, en niemand pijn zal doen. Maar die van een pure kwaliteit is.

Deze clip is het einde:

There Will Be Fireworks

De minste van de drie (myspace lastfm). Ze weten nog niet 100% als ze zweverige stofzuiger muziek moeten maken (Explosions in the Sky?), als ze moeten laten horen dat ze amper geen tieners meer zijn (Glasvegas?) of als ze folk-pop moeten maken die enkel voor de slaapkamer lijkt gemaakt. Het schots accent ligt er bij deze jongens zeer dik op, maar dat is niet erg.

De muziek dreigt elk moment volledig loos te gaan, zwelt op tot voorbij wat je een limiet zou kunnen noemen, en vaak drijven ze het repititieve aanhouden van riffs tot het uiteinde.

Een eerlijk geluid, gemaakt voor een intens publiek.

Milanese (myspace lastfm) is een UK producer die zo breed gaat dat hij verschillende stickers opgekleefd krijgt: dubstep, breakcore, en nog zo'n tiental.

Dubstep ligt het dichts bij de waarheid, maar vergelijk dit niet met een dubstep icoon zoals Burial. Dit is harder, vetter, strakker, dikker. En knotsgekker.

De nummers hebben geen geluiden die je in de hedendaagse electronica of dansbare muziek nog niet gehoord hebt. Maar de nummers dikken goed aan, graaien en graven zwaar in je maag doen je niet inslapen. Alles splitst zich op en knettert en spat in het rond. Beats, ritmes slepen zich, om dan weer over hun eigen veel te snelle voeten te struikelen.

Dubbele EP met de titel Lockout is uit op het label Planet Mu Records.

Zeker beluisteren: The End

Een paar oudere video's:

Jonge groepjes uit de UK. Je kan er de straten mee schoonvegen. De ene al saaier dan de andere. De ene al meer gelijkend op duizende andere... dan de andere.

The Longcut (myspace) is niet nieuw. Ze maken geen songs in ritmes, met geluiden, niveau's of lagen die je nog nooit eerder gehoord hebt. Maar toch zit er iets in deze band.

En ze hebben net een degelijk album uit: Open Hearts.

Pas op, nu ga ik proberen uit te leggen hoe ze klinken. Altijd moeilijk.

De rock is niet té potig, maar vooral intensief en donker. Vaak hol klinkend. Een beetje veel echo, een beetje repititief. De zanger heeft een stem en manier van zingen die wat irritant kan overkomen. De muziek doet soms aan The Fall denken, maar dan weer aan de typische UK bands van de laatste jaren.

Het geluid is gedragen door de gitaren, maar doorspekt en omzwachteld met eletronica, synths, piano, etc...

Al bij al klinken ze extreem goed en afgewerkt. De songs variëren, hoe eentonig het geluid soms lijkt. Ze bouwen op, draven door, zakken dan weer af.

Een nummer uit het nieuwe album

En een oude video van al 5 jaar geleden:

Ik heb geen idee wanneer het was, maar ergens in de jaren 90 waren dino's plots weer hip. Dat moet te maken hebben gehad met Jurassic Park. Kinderen moesten toen nog maar één soort speelgoed hebben: dino's.

Ergens in de jaren 90 was er ook een groep, Dinosaur Jr, die boven kwam drijven op de golven van de grunge, en zo de nodige welverdiende aandacht kreeg. Die aandacht kreeg pas echt degelijk proporties wanneer de band niet meer uit zijn originele line-up bestond. Bassist Lou Barlow was al een tijdje eerder met zijn eigen Sebadoh begonnen (ook soms onder de noemer Sentridoh of nog een zeshonderdtal andere varianten), want in die tijd konden de ego's van Lou Barlow en van zanger gitarist J Mascis niet meer door dezelfde deur, en zeker niet meer op hetzelfde podium, zelfs niet op een uit de kluiten gewassen festival-versie.

Dinosaur Jr is bekend om: de extreem lijzige stem van J mascis, die vaak klinkt alsof hij na weken niet meer kunnen eindelijk toch eens terug op de pot zit, en alle moeite heeft zijn ding te doen. Daaronder en daarrond zaten luide gitaren, en in elk nummer knetterde en rammelde er een eindeloos lijkende solo. Ver van het hair-metal soort solo wel. Dus niet te saai. Het lange haar, de lijzige stem, de gitaarsolo's zorgden ervoor dat Neil Young dan weer Dinosaur Senior werd genoemd. Wat altijd een slechte vergelijking was. Neil Young schrijft in se altijd folk songs, die perfect passen op een akoestische gitaar. Niet zo bij de pure rock van Dinosaur Jr.

Maar kijk, grunge (en 'alternative' en 'indie') verloor zijn glans. Dinosaur Jr deed wel verder, meer het was meer van hetzelfde, alleen met steeds een andere hoes en album titel. Sebadoh maakte dezelfde evolutie mee. Bij elk nieuw album waren er nog minder nummers die de moeite waren dan bij het vorige album. Lou Barlow ging dan soms een andere weg, onder de naam The Folk Implosion, maar de creativiteit droogde ook in die verpakking snel uit. Zelfs solo wist de man er amper iets van de bakken. Veel productie, weinig kwaliteit.

Tot ongeveer de hele back-catalogue van de 20ste eeuwse rock geschiedenis besloot aan reunies te denken. Dinosaur Jr deed dat dus ook, met de originele line-up: met Lou Barlow én J Mascis dus.

In 2007, een decenium na de vorige release, volgende Beyond. Niet slecht, maar ergens dacht iedereen toch te begrijpen dat het vooral een financiële zet was.

Tot vandaag. Het trio begint er even oud uit te zien als ze echt zijn, maar maakt één van hun allerbeste albums. Geen doordeweeks dingetje zoals Beyond dat half op automatische piloot lijkt geschreven. Alles op het nieuwe album Farm klinkt alsof het zonder ook maar enige moeite is geschreven en ingespeeld, maar het straalt allemaal pure klasse uit.

Vernieuwend? Verre van. Maar dat moet voor mijn niet altijd. Wel meestal. Niet altijd.

Hieronder de clip van Over it.

Carusella

Carusella, uit Israel of hoe je met twee ongelooflijk veel lawaai kan maken. The White Stripes is voor tieners. Dit is het echte werk. Oh ja, vergelijken met The White Stripes is nogal dom. Het enige wat overeenkomt is dat het een man-vrouw duo is. Voor de rest past niets.

Carusella is pure vette rock met een zware drek Metal er bovenop. Noise rock, die alle kanten op gaat. Heet, recht uit de garage, de handen nog vol smeersel. Ruw, onversneden rock, zonder de leren jassen of de jeans-vesten. Zonder de pose.

Sun O))))

Deze band, naam gewoon als sun uitspreken, is niet voor de mensen met een zwak gestel of voor mensen die al half doof zijn. Lang uitgesponnen gitaarrifs tot het uiterste uitgerokken. Ultra trage noise-metal, met nummers die boven de 7 minuten liggen en het soms tot 16 minuten uithouden. Pure gitaar geruis, dat zich mengt met blazers en strijkinstrumenten, dan weer met 80's dark-wave gerochel, dan weer met een koor van krijsende heksen.

Drones waarbij het lawaai van een opstijgende raket verbleekt.

Je moet tegen een stootje kunnen.

Een video van een oud concert:

Windmill

Waar Sun O)))) alle randen en grenzen ver achter zich laat, is dit veel rustiger. Prachtige pop-muziek, met een merkwaardig breekbaar en bijna piepend stemmetje. De basis is altijd een uitmuntende melodie en een eenvoudige pianolijn. Maar dan ontstaan er aangrijpende verstilde nummers, of breed uitwaaierende epiek.

De stem zal sommige mensen irriteren, maar deze singer-songwriter kent zijn kunst, en heeft creativiteit in overvloed. Niet merkwaardig, of origineel in ritmes en soorten songs. Maar in een genre dat elke seconde blijkt doodgebloed te zijn levert deze jongen een plaat af die je weer doet geloven dat er nog nieuwe popmuziek kan gemaakt worden.

Niet echt van het dromerige type, dus saai is dit absoluut niet. Wel zeer zeer mooi. En alle nummers hebben titels die verwijzen naar hedendaagse ruimtetuigen en -missies. Kwestie van actueel te zijn.

Sébastien Schuller

Waar Windmill fans zal verliezen door zijn soms irritante stem, zal dat niet het geval zijn bij Sébastien Schuller. Beiden hebben de piano, pop en echte songs als basis. Sébastien Schuller is wel veel minder weids. Veel subtieler, aangenamer soms. Hij wil niet per se groots klinken, maar klinkt toch aardig. Goed. Zeer goed zelfs.

Sébastien Schuller is het genre franse multi-instrumentalist zoals er tegenwoordig veel op ons afkomen (M83, Beirut, ...) maar met die andere orkest-mannen heeft hij weinig gemeen. Dromerige popmuziek, die zeer dansbaar is (maar niet het soort dansen waar je gaat van zweten). Melancholisch zonder neerslachtig te zijn.

Eén van de beste platen van de voorbije weken voor mij. Pure klasse.

Iets minder om aan te prijzen of te bespreken deze keer. In die mate zelf dat ik één groepje van een vorige keer terug meeneem.

Data Select Party (of Data.Select.Party)

Groepje spring-in-t-velden die dit jaar een mini-album uit hebben, Hanging around with Humans. Eén woord blijft door mijn hoofd tollen: aanstekelijk. Ritme wisselingen, samenzang, samen roepen, dansbaar, complexe wendingen, upbeat, melodieus maar uitermate beluisterbaar.

Soms het randje van het puberale-stubru-mtv-gehalte. Maar best te pruimen.

Neils Children

De laatste 2 jaar heb je vaak te maken met Britse groepjes die een grote plakker met daarop New-Wave dragen. Die hebben ze niet altijd zelf gekozen (zelfs Bloc Party kreeg gedeeltelijk dat etiket), maar sommige groepjes zijn in dat genre geboren, verdronken als ze baby waren, opgegroeid en lijken zich niet van hun eind-jaren-70 tot begin-jaren-80 iconen los te weken.

Zelfs al lijken ze amper 18 jaar oud, ano 2009.

Zo ook dus Neils Children. Een groepje met ontplofte gitzwarte kapsels, de ogen die aan de grond lijken genageld, de beentjes zo dun als mijn vingers, de broeken zo strak als een handshoen. Het is zo erg gesteld dat ik me toch afvraag of het niet voor te lachen is.

Maar slechts zijn ze niet. Zoals al gezegd, ze lijken niet echt los te komen van hun idolen, maar het is geen postiche. Geen imitatoren.

Enig nadeel: sommige nummers overstijgen het niveau van oersaaie britpop nog niet.

Pawa Up First

Pawa Up First is niet voor één gat te vangen. Van instrumentale pop die dicht aanleunt bij Tortoise, naar Cinematic Orchestra achtige breedbeeld jazzy electronica, naar hispanic-hip-hop, naar electronica-gebaseerde popdeuntjes.

Het klinkt allemaal soms iets te afgelikt en niet intens genoeg (zeker in vergelijking met Cinematic Orchestra) maar het is allemaal best origineel. Merkwaardig is het niet, nieuw ook niet.

Maar toch, sommige klanken en nummers blijven goed hangen.

Perfecte achtergrond. Stoort niet, en verveelt niet.

Spijtig genoeg geen degelijke video's te vinden.

Lacrosse

En Lacrosse, een vorige keer al half en half bevonden, begint stilaan echt wel goed te worden. Zeer goed zelfs.

Mansfield.TYA (met punt) is een duo van jonge dames uit Nantes, die van bass naar viool naar gitaar naar drums naar piano overschakelen, en met zowel franstalige als engelstalige nummers. Bij die laatste moet je wel aanvaarden dat er een iets te dik frans accent bovenop ligt. Dat zal voor sommige mensen een dealbreaker zijn.

Het feit dat ze met twee zijn zorgt voor geen enkele beperking, o.a. omdat ze de instrumenten afwisselen en eenvoudig combineren: bas en drums zijn genoeg om een hele sfeer op de trekken. Het zorgt het wel voor pure en eenvoudige nummers, die simpelweg inventief blijven. De lagen (instrumenten en zangpartijen) zijn veelvuldig aanwezig, wat verrassend is met zo'n beperkte bezetting. Ze overstijgen het slaapkamer- en kampvuur-niveau met verve.

De teksten doen soms wat té puberaal aan, door hun hoog spleen-gehalte. Maar de originele muziek en melodieën maken heel veel goed. De stem zal voor veel mensen lijken op het schorgerookte timbre van Carla Bruni, maar waar Carla altijd hetzelfde nummer schrijft en na één album al saai is geworden, zijn deze dames veel inventiever.

Intiem zonder dat er kaarsen aan te pas moeten komen. Een straf duo.

Hieronder een recent clipje en twee live opnames. Vooral de live video's tonen het intieme en het perfecte samenspel.

Mansfield TYA - "sur le plafond" from charlie mars on Vimeo.

Concert INTIMEPOP 16-1 / Mansfield. TYA @ epicerie Moderne from intimepop on Vimeo.

Concert INTIMEPOP 16-2 / Mansfield. TYA @ epicerie Moderne from intimepop on Vimeo.

Onderstaande groepen zijn niet uitermate recent (amper van een paar maanden geleden, maar in deze tijden van overvloed is dat lang geleden dus) maar zijn pas de voorbije weken blijven kleven

Pocahaunted

Prachtige naam, van twee vrouwen, die even seventies zweverig klinken als de cover van hun Passage EP laat vermoeden. En zoals die titel, Passage, laat vermoeden. Meditatie-voer, maar compleet uit de haak. Grenzend aan het grappige, maar toch uniek. Ze doen de boel ver boven de grond zweven, maar geen seconden gaat het vervelen. Je ziet alle uithoeken van de esotherische kamer. En van je geest. Zeer ruimtelijk.

4 nummers van elk rond de 8 minuten. Dat moet van vorige eeuw geweest zijn.

MeWithoutyou

Een groep die een nummer met titel Allah, Allah, Allah heeft staan op een album met It's All Crazy! It's All False! It's All A Dream! It's Alright verdient al mijn aandacht.

Van Fleet Foxes tot Yeasayer over klezmerpop, deze groep, met zanger met ietwat aparte stem, heeft het allemaal. Waar Pocahaunted geest-verbredende muziek maakt, doet MewithoutYou dat via haar teksten. Opgegroeid in een Sufistisch gezin, is hun laatste album puur op die leer gebaseerd.

Rijke muziek, die fris klinkt maar niet op de oppervlakte blijft. De nummers, die soms als traditionals klinken, blijven hangen en nemen je mee in hun zwierigheid en ... euh... samenhorigheid. Gekte in muziekvorm die soms doet denken aan Arcade Fire. Soms.

Aanrader.

Storsveit Nix Noltes

Bulgaarse folkmuziek, die alle kanten opgaat, gespeeld door Ijslanders die met z'n negenen tot met z'n twaalven zijn.

Alles er op en er aan: compleet maffe rithmes, Metal-gitaren die zich mengen en vechten met blazers. Wildebrassen van nummers. Alles instrumentaal maar passioneel. Balkanpop in overdrive, afgewisseld met zachte ook hier zweverige partijen die opbouwen naar waanzinnige uitspattingen. Niks nieuws, maar wel steengoed.

Klaar voor een nieuwe reeks aanstormend talent? Om een of andere reden, weer vaak groepen met een dame in.

Mij hoor je niet klagen.

Now, Now Every Children

Popgroepje met een gezonde drive. Geen futloze pretpop, maar wel mooi en originele afgewerkte nummers, met een zeker melancholie. Vooral de drive is ok.

Van het beter van de voorbij weken. Originele songs.

LoveLikeFire

LoveLikeFire is een aanrader. Weeral gewoone lekkere indie pop, degelijk gemaakt, prachtig gezongen, nooit saai, nooit domweg hip. Van het betere van de voorbije weken. Blijf ik naar luisteren.

Asuna

Japanse Ambient, vrij experimenteel. Experimenteel en ambient doet je misschien denken dat dit ofwel oersaai is ofwel onbeluisterbaar. Maar Asuna is verre van beiden. Soms rustig, soms over-the-top, maar altijd beluisterbaar.

Toch niet voor alle oortjes, enkel voor mensen die wat gewoon zijn.

Bigott

Merkwaardige man. Folky pop, met een rare stem en rare kantelingen in de muziek. Allemaal uitermate korte nummers. De man is dus zeer to the point.

Diamond Watch Wrists

Het zoveelste uitstapje van Prefuse 73 man Guillermo Scott Herren. Dit is een duo met drummer Zach Hill. Maar in tegenstelling tot het knip-plak werk van Prefuse 73 leunt deze plaat volledig tegen popmuziek aan. Af en toe gaat het loos, maar dat is perfect binnen de perken gehouden omdat het allemaal zo 'af' is. Saai is het niet. Wel dromerig en zachtaardig. Maar ook weer niet evident.

Fans van prefuse 73 zullen hier niet helemaal tevreden mee zijn. Maar dit is wel een unieke popplaat, dus wie niet té intelligent wil doen, zal dit goed vinden.

The Vandelles

The Vandelles doen het dik, vettig, nat, grof en vooral puur. Pure Rock 'n' Roll, recht uit de stofzuiger. Pikkedonker dat je er amper iets in hoort, maar steengoed.

Pas op, cliché vergelijking: Voor The Jesus And Mary Chain fans.

Goed maar net niet goed genoeg

Jenny Owen Youngs en Bertie Blackman (hip in haar moederland Australië), twee singer-songwriter dames, die voor mij allebei wel goed zijn, maar iets te gemakkelijke muziek maken. Ze mengen perfect steengoede nummers met ongelooflijke cliché nummers. Spijtig.

Maia Hirasawa, zweedse zangeres, met een nieuw album GBG vs STHLM.

Lacrosse, buiten een sport ook een - alweer zweedse - groep die popmuziek verre van dood acht. Springpret, drive, melodie en heel veel feel-good. Tot je de teksten goed beluistert.

Lacrosse - We are kids from Lacrosse on Vimeo.

 

Het is lente, dus regent het releases in muziekland. Zoals al jaren is de spoeling dun, maar toch blijven er goede nieuwe dingen verschijnen. Het komt er steeds meer op aan te zoeken, wroeten, luisteren, weggooien en zeer uitzonderlijk iets vinden.

Wat me opvalt: de vrouwen zijn echt wel zeer actief en productief. De meeste goeie bands die iets uitbrengen de laatste maanden hebben een zangeres of bestaan volledig uit vrouwelijk schoon. De jonge heren raken niet verder dan vooral clichés (de blazé pubers van Pop Noir iemand?)

Een selectie:

Warpaint

Voor mij één van de beste releases van de voorbije weken. Gelaagd, poppy, intens. Niet uitermate vernieuwend, maar de combinatie van alles zorgt voor iets vrij uniek. Als die naar België komen ga ik ze zeker een bezoekje brengen.

Madeline

Over deze dame met groep heb ik nog niet veel video's van enige kwaliteit gevonden. Enfin, ze speelt het genre folky pop waar ook Camera Obscura goed in is, maar niet iets minder 60's achtig. Wees gewaarschuwd: ik zeg folky pop maar dat betekent niet dat dit ook maar iets met geitewollensokken te maken heeft.

Pomegranates

Uitzondering op de regel. Hier speelt geen enkele vrouw in mee. Ze spelen poppy deuntjes, met leuke ritmes en wisselingen. Niet alles van deze groep is goed, maar ze steken wel boven de rest uit.

The Joy Formidable

Eén van mijn favorieten. Ze halen hun beste niveau niet in al hun nummers, en ze zijn niet origineel in hun Pixies/18th Dye achtige ritmes en melodieën, maar dit is echt een groep die nummers maakt die snijden en blijven snijden, met een onderliggende drive van jewelste.

Mirah

Ook zeer goed. De cover van haar laatste album en haar naam doen het ergste vermoeden, maar dit is zeer originele popmuziek met zware folk inslag. Echt goed.

Trespassers William

Ik weet nog niet wat ik hier moet van denken. Soms vind ik ze té saai, dan vind ik ze weer zeer straf.

Sola Rosa

In een compleet ander register: slow deep house met jazzy invloeden. Een band zoals er pakweg tot 2 jaar geleden zesendertigduizen in een dozijn waren, maar deze springen er echt wel boven uit. Mijn platenkast zit stampevol met dit soort muziek en ik had er al jaren geleden een overdosis aan overgehouden, maar Sola Rosa kan ik best beluisteren.

Vaststellingen na een avondje DJ spelen op de Disco op school:

• Kate Perry is populair gelijk zot; ook Amy McDonald natuurlijk;
• Ook een zekere Lady Gaga is populair, maar daar had ik dus nog nooit van gehoord;
• Kinderen van 8 jaar kennen Song 2 van Blur en Smells Like Teen Spirit van Nirvana (op dit ogenblik is dit nummer 17 jaar oud beste mensen), van dat laatste nummer zingen... euh... brullen sommigen zelfs de tekst mee;
• Maar TC Matic kennen ze niet;
• Hitjes van vorig jaar blijven populair, daar waar ik vreesde dat ze die beu zouden zijn;
• Mika werkt altijd;
• Ting Tings werkt ook, net als Alphabeat;
• De smaak verschilt gigantisch: kinderen die de ene minuut voor de vijde keer Kate Perry aanvragen, vragen daarna Elvis met Jailhouse Rock (hadden we niet bij en zouden we ook niet gedraaid hebben); kinderen die Soulja Boy perfect meezingen en meedansen kennen en vragen daarna een stokoude klassiekers zoals Plastic Dreams van Jaydee;
• Muziek zonder tekst (dance, house, techno,...) snappen ze meestal niet zo goed; meezingen (meebrullen) is de boodschap; uitzondering was Pjanoo van Erik Prydz;
• Jongens affirmeren zich door tijdens een liedje van Mega Mindy schreeuwend weg te lopen;
• Meisjes affirmeren zich door een slow aan te vragen voor hun meester;
• "Is het een vliegtuig? Is het een vogel? Nee, dat is het niet. Het is Mega Mindy die je aan de hemel ziet" was het luidst geschreeuwde zinnetje van de avond;

Nieuwe laptop, grote kuis. En dan heb ik het over de verzameling mp3's.

Blijkt dat ik ergens aan de 90GB zat. Meer dan de helft daarvan werd ingenomen door mijn geripte verzameling CD's. Die 90 GB vulde op zich al een derde van de harde schijf van de nieuwe laptop. En anderzijds, al die mp3's, daar luister ik al jaren aan een stuk naar. En ik ben niet iemand die veel stilstaat bij het verleden. Ik zat dus opgezadeld met een gigantische collectie muziek, die veel teveel plaats innam, en me daarbovenop nog eens verveelde ook.

Dus, grote kuis. Al die mp3's staan nu mooi opzijgeschoven op de familiale NAS. Buiten een 10-tal albums, waarvan de oudste dateert van iets meer dan 12 maanden geleden.

Concreet: 2 albums uit 2007, 19 uit 2008 en 7 uit 2009. Amper 20 uur muziek, waarvan de helft eigenlijk vrij middelmatig is. Dus vanaf nu: enkel nog luisteren naar nieuwe dingen. Geen oldies meer. En regelmatig opkuisen.

Het nadeel is nu dat ik wel voor de helft van de tijd naar middelmatige rommel luister. En regelmatig dezelfde nummers hoor passeren in de shuffle.

Dit nummer kwam vandaag langs in m'n koptelefoon. Een staaltje nineties indie rock van Cat Power.

De clip is zelfs nog meer jaren 90.

Kippenvel krijg ik er van. Telkens opnieuw.

Het nieuwe liefje van de music critic noemt Marnie Stern. Je zou kunnen denken dat het te maken heeft met het feit dat het een jonge vrouw is, dat ze gitaar speelt, en dan nog op een manier die je eerder met gefönde mannen associeert.

Maar de chaos, speed, verkapte rithmes en de melodieën hebben wel iets. Zit al een paar dagen in mijn hoofdtelefoon. Melody Metal? Math Rock? Shout Metal Pop? Progressive Singer Songwriter? Het gaat alle kanten uit, ze keelt en schreeuwt, ze kittelt haar gitaar sneller dan haar schaduw. Maar het is wel leuk om naar te luisteren.

Nu, hoe je het ook draait of keert, iemand die een album uitbrengt met de naam This Is It and I Am It and You Are It and So Is That and He Is It and She Is It and It Is It and That Is That verdient op zich al al mijn aandacht.

Het is iets met Jacques Brel. Ik dacht dat hij een aantal jaren geleden is gestorven. Alle redenen zijn goed om zijn muziek boven te halen, en de man zijn interviews te horen.

Maar er is één ding dat ik niet begrijp: waarom hebben ze het altijd over Ne Me Quitte Pas? Het is natuurlijk hét Jacques Brel liedje, maar de man zijn liedjes catalogus is zo gigantisch groot, en vaak veel intenser dan dat ene nummertje, dat ik persoonlijk nogal saai vindt.

Ces Gens-Là, een nummer waar heel Brel in zit: het café, de tristesse, de opbouw en de ontploffing, de overdrijving, de kritiek. Die baslijn, waarop het nummer start, die violen die zo extreem droevig opkomen, de wanhoop van de verteller in het nummer, die zich uiteindelijk neerlegt bij zijn lot. De mythe wil dat her orkest, in de studio, na de opname, spontaan in applaus is uitgebarsten.

De man zelf is natuurlijk de essentie van zijn songs, maar in dit nummer hoor je het belang van zijn belangrijkste muzikanten, Gérard Jouannest en Francois Rauber. Die twee waren niets zonder de zanger, de songschrijver, de tekstschrijver; maar die man was ook niks zonder die twee.

 

 

Vesoul, de dolgedraaide waltz, waar hij zijn accordionist Marcel Azzola opjaagt, en blijft opjagen, om steeds sneller te gaan. Weer die overdrijving. Jef, dat mij altijd zonniger klinkt dan de tekst eigenlijk is. Grand Jacques, dat ruikt naar een donker tehuis. Orly.

En ook, Je suis un soir d'ete, een nummer dat exact klinkt zoals de titel het laat uitschijnen. Lijzig, valavond, drukkend, een beetje weemoedig.

Je suis un soir d`été
Aux terrasses brouillées
Quelques buveurs humides
Parlent de haridelles
Et de vieilles perfides
C`est l`heure où les bretelles
Soutiennent le présent
Des passants répandus
Et des alcoolisants

TV On The Radio (TOTR voor de vrienden), een groep waar ik het tot vervelends toe over gehad heb, heeft sinds een weekje een nieuw album uit, Dear Science. De titel komt uit een brief die een groepslid ooit stuurde naar een tijdschrift, om zijn beklag te maken over verspilde wetenschappelijke krachten. Ik heb een vaag vermoeden dat het vermelden van een 'foam-injected axl rose' in het nummer Dancing Choose daar aan kan gelinkt worden.

De teksten van zanger en liedjesschrijver Tunde Adebimpe zijn er niet duidelijker op geworden. De nummers en hoe ze gebrachten worden echter wel. Dit is het meest toegankelijke album van de groep. Ze hebben al lang geleden hun 80's-Laurie-Anderson geluid van hun eerste EP van zich afgeschud. Nu hebben zo ook hun drang om gewild merkwaardig te zijn al wat getemperd.

Vorige albums hadden voor mij altijd twee soorten nummers: meesterwerken, en dingen die ik gewoon niet aan kon horen. Niet omdat het te luid is, of teveel lawaai. Mijn wederhelft kan getuigen dat ik tegen het een en het ander kan. Maar sommige nummers leken gewoon meer idee dan song te zijn

En dat hebben ze nu mooi kunnen intomen: hun creativiteit werkt puur ten dienste van echte popsongs. Ze missen de bal volledig, in een paar nummers. Maar de groep evolueert naar beluisterbaar uniekheid, verweg van de chaoten-spelen-muziek-stijl die ze vroeger hadden.

Ze grijpen weer naar alles wat rond zich te beluisteren valt: hoempapa, soul, veelvuldig handengeklap, lalalala en papapapa. Vooral veel subtiele trompetten, veel lekkere grooves (Crying, Red Dress), gekkenwerk (Dancing Choose, waar zanger Adebimpe plots begint te rappen), nachtelijke slows (Stork and Owl), kamerbrede popmuziek (Golden Age), door-merg-en-been-snijdende-kinderlied-achtig-cynisme (Family Tree).

Voor mij zijn er twee absolute hoogtepunten: Love Dog, een subtiel opbouwend likje organ dat eindigt in een openbrekende symfonie. En DLZ, een naar Folk Implosion neigende groove, maar nog dikker, nog harder, nog donkerder, met een pijnlijk hypnotiserende la-la-la-la-la, en nauwelijks ingetoomde woede op het einde.

Popmuziek zoals er door niemand popmuziek wordt gemaakt.

Wie ze live wil zien - en ik kan het iedereen aanraden- haast zich naar Leuven.

Een interview met de lijzige maar sympathieke zanger vind je hier (let vooral op het moment dat hij over Fergie begint):

Bekijk de clip van Dancing Choose

Bekijk de slechte clip (want dat moeten ze nog leren) van Golden Age

Al zappend ben ik gisteren gestruikeld over een stukje uit Pukkelpop van Etienne de Crécy. De muziek was verbluffend. Het was, leek me, het einde van de set, en hij draaide nummer 2 (Fast Track) van Super Discount 2 erdoor. Het was vet, snerpend. Maar vooral...

De visuals. De man stond te midden een soort kubus die projecties leek te krijgen, maar zelf ook licht gaf. Je kan hier een teaser video vinden:

Etienne De Crecy Live 2007 Transmusicales de Rennes from Clement bournat on Vimeo.

De installatie komt van een producers collectief uit Parijs, Exyzt. Leuk werk.

Voor de grap moet je eens de flou artistique op hun Who we are pagina lezen.

Even voelde ik spijt dat ik de collega's niet had kunnen vervoegen.

Wie? Joe Boyd, is een Amerikaanse producer, manager die de sixties heeft doorlopen temidden mensen als Nick Drake, Fairport Convention en Pink Floyd. En hier vind je meer over de witte fietsen uit de titel van het boek. Voor zover de randinfo.

White Bicycles is geen super goed boek, en het is ook verre van een slecht boek. Voor mij persoonlijk is dé ultieme maatstaf het feit dat ik het boek effectief heb uitgelezen (in tegenstelling tot massa's andere boeken die ik de laatste 52 weken heb gelezen en die na de helft meestal in ademnood raken).

Het is het persoonlijk relaas van de auteur over muziek maken, producen, fesitvals organiseren, een club openhouden en contracten versieren tijden de sixties. Het goede aan het boek is dat de man perfect beseft wat er goed was in die tijd en wat er verkeerd is gegaan. Hij is niet cynisch, maar ook niet blind. Hij dweept met niks buiten wat in zijn ogen essentieel was: de muziek. En hij kan verdomd goed schrijven.

Het boek heeft twee nadelen. Het eerste nadeel is dat name-dropping voor dit boek een eufemisme is van formaat. Een gemiddelde paragraaf van het boek heeft vaak volgende structuur:

Die avond ging ik langs in club A. Daar speelde die avond B. C had me een paar dagen geleden toen ik met hem in D was verteld over B. Hij sprak over de zanger E, uit F, die daarvoor nog in G, H en I had gespeeld, maar nu, na een periode in J te hebben gewoon, samen met K B had opgestart, een groep die aanleunde bij artiesten als L en M.

Voordat B aan zijn concert begon, speelde N een paar nummers. Ik kende N nog van toen ik een sofa had gedeeld met hem in het huis van O. O had in die tijd een job als fotograaf bij P, die later manager werd van Q en nog de eerste single van R had geproduced. O zijn vriendin, S, werd later de vrouw van T, voordat die samen was met U.

En zo gaat het nog even door.

Het tweede nadeel is dat Joe Boyd wild is van alle artiesten waarmee hij heeft samengewerkt. Dat kan je hem eigenlijk niet echt verwijten, het is ten hoogste ietwat storend, maar hij slaagt er gelukkig in zijn gedweep in de perken te houden.

Het boek vertelt verder heel wat leuke weetjes, one-liners en beschrijft zeer realistisch keerpunten uit die periode.

Voor mensen die af en toe een CD opzetten is dit niet het juiste boek. Voor mensen die veel CD's opzetten is dit ook niet echt het juiste boek. Voor mensen de Liner Notes van hun hele collectie van buiten kennen is dit een must-read.

En ik heb m'n tickets voor Yeasayer in Democrazy van 19 augustus! Dat wordt een feest.

Yeasayer from Crashin In on Vimeo.

Als ik dit nummer tegenkom, Wolverine Blues van Entombed, zet ik het altijd toch minstens een halfuur à één uur op repeat. Het is kort, het is niet je typische Death Metal nummer, zoals de rest van het gelijknamige album trouwens. Het komt wat traag op gang. Maar het zit verdomd goed. Vooral dat ene zinnetje:

You will never gain my trust

Uitgespuwd. Prachtig.

Deze versie van de clip is de enige met beeld en geluid van een zeker kwaliteit (neen, het is niet omdat Heavy metal lawaai is dat het niet erg is dat het geluid slecht zit). De eerste 15 seconden voorbijfietsen, want dat is gewoon een intro.

Er zitten trouwens een paar mannen van Entombed bij Disfear, een D-beat groep die recent veel aandacht kreeg met een stevig album, Live, met het prachtige Get It Off. Nog zo'n nummer dat bij mij regelmatig op repeat springt. Het nummer is trouwens een afrader voor in de auto, tenzij je graag op de foto wil.

Alhoewel, Centrum Gent, aan een rood licht staan, met het raam open zorgt en het volume nogal hoog zorgt gegarandeerd voor leuke blikken.

Joan Wasser, artiestennaam Joan as Police Woman heeft een nieuw album uitgebracht, To Survive, opvolger van het ongeveer 2 jaar oude Real Life. Joan heeft een verleden als zangeres voor en bij heel wat groepen en andere artiesten, van Lou Reed tot Antony and The Johnsons.

Het goede nieuws is dat het weer een prachtige plaat is. De dame kan zingen, schrijft mooie songs, en kleedt die dan nog eens in een prachtig jasje. In vergelijking met haar vorige album zijn de nummers wel net iets makkelijker inwisselbaar. Maar dat mag de luisterervaring niet bederven.

Zie ook de video voor de eerste single, To Be Loved.

Iedereen maakt een muxtape, en ik ook (het één is niet het gevolg van het andere).

Beluister mijn muxtape.

Ik heb wel de indruk dat sommige bestanden trager afspelen dan de originele mp3 bestanden.

Voor mij persoonlijk één van de leukste web applicaties die er zijn.

Cheesy clipje. Maar zo'n uitermate subliem nummer. Er staat ook een Live versie van op de DVD van Bare Stripped Naked. En ik heb de indruk dat het geluid van deze single gewoon de live versie is.

Er zijn al sinds 22 januari tickets te koop voor het concert van Portishead in Vorst Nationaal. En dat heb ik pas nu gemerkt.

4 stuks voor mij, dank u. Die 2 teveel geraken we in het beste geval aan de buren kwijt :-)

Maar wat ik niet snap is: waarom dat dit concert nog niet uitverkocht is. Blijkbaar zit er echt niemand op te wachten.

Lyrics Born brengt, na veel te lang wachten, ergens half maart z'n nieuwe plaat uit, Everywhere at once.

Ik kan amper wachten. Ondertussen kan je de man z'n eigen YouTube kanaal gaan bezoeken, LBTV.

En dan nog een oudje in de vorm van een slechte video en slechte geluidskwaliteit:

En voor de anderen, het is ook de man die op dit hitje rapt:

Vrijdag, toen ik de hele dag thuis zat, had ik continu Super Discount 2 opstaan. En kijk, Dave heeft die plaat ook teruggevonden en heeft me dan ook naar deze geleid:

• Neon Bible (Arcade Fire)
• The Flying Club Cup (Beirut)
• A Weekend in the City (Bloc Party)
• Ma Fleur (The Cinematic Orchestra)
• An End Has A Start (Editors)
• Stars on the Wall (The Go Find)
• II (IGNATZ)
• Myths Of The Near Future (Klaxons)
• Boxer (The National)
• War Stories (UNKLE)
• You In Reverse (Built To Spill - eigenlijk 2006)
• Ys (Joanna Newsom - eigenlijk 2006)
• iets van Venetian Snares maar ik ben vergeten wat

De volgorde doet er weinig toe.

Flops:

• Man Bijt Hond wordt, op een paar uitzonderingen na, In De Gloria in het echt
• Radio 1: radio voor kleuters
• dEUS, Soulwax, Hooverphonic: saaiheid ten top gedreven
• Facebook is the new Solitaire
• Vista
  

Ik krijg nooit, maar dan ook nooit genoeg van die groep.

Een oldie, maar nog steeds een dijk van een nummer. En een goeie clip.

De Portables hebben een vijfde album uit (al een paar weken zelfs). Er is al veel over geschreven, en altijd positief. Heeft het enig nut dat ik nogmaals hetzelfde doe?

Als ik enkel nuttige dingen zou doen in m'n leven, was ik hier nu niet mee bezig.

 

Post-rock zou de term moeten zijn. Post-rock betekent voor veel mensen iets anders. Voor mij is iets post-rock iets dat grotendeels instrumentaal is, maar wel met instrumenten wordt gespeeld, eventueel aangevuld met niet-instrumenten.

Elektrische sound-scapes, melodieën die weigeren een echt nummer te worden en dan liever op verkenning gaan naar hun eigen limieten, repetitief voor ongeoefende oren maar subtiel voor anderen, wiegend tussen enerzijds rammend dieper en verder gaan en anderzijds gelaagd opbouwen: eerst continu aanvullen om dan leeg voor laag weer verloren te laten gaan.

Opener Col Phillins deed me denken aan de opener van een album van Early Day Miners, door het repetitief opbouwen en verbouwen van dezelfde golvende melodie, totdat er een grote waterval ontstaat waar de instrumenten zichzelf graag mee laten meesleuren. Hetzelfde principe wordt toegepast op Superdedubber, maar dan op een extreem verfijnde en geleidelijke manier. Een ballad, maar één die je dronken voert.

Staren is het woord dat in me opkomt als ik naar die eerste twee nummers luister, maar telkens anders: staren naar een woestijnstorm, en staren naar een oranje gloed in de lucht.

Bullet Babe begint dan weer wat saai, om te evolueren - met een tussenstap in de knipmachine- tot een extreme popmusic versie van een nooit geschreven My Bloody Valentine nummer. Alsof die groep er eindelijk in geslaagd is hun muziek goed te mixen, en eindelijk een popnummer geschreven hebben, maar er toch niet in slagen die stofzuiger sound er helemaal uit te hakken.

Vegetarian BBQ - u merkt het dat De Portables grappige titels proberen te vinden - is een gezongen nummer, met een nachtelijke groove, een draaikolk waar je niet van wil weglopen. Geen licht aan de einder, maar who cares. Om dan terug naar iets donker en mistig te gaan in This Is A Song, waar weer die stofzuigers langskomen, tot plots Sonic Yout op de borrel komt, en het nummer compleet de mist in gaat, letterlijk, en in dit geval is dat positief. Laten Huilen, Die Gitaren!

Halverwege gaat de plaat voor mij een tikkeltje vervelen met een 50's Jazz gimmick van een intermezzo en een soft popdeuntje (Haut Gay). Om me op het einde niet matig veel meer te boeien. Het bewijs: deze post stopt binnen een aantal woorden.

De Portables kunnen hun CD-collectie mooi vertalen naar eigen nummers. Die mannen kunnen muziek maken. Een nogal goede plaat verdomme!

Tevreden. Verrast door de oude nummers (waar ik er maar één van kende). Geen overbodige langdradigheid. Het best in hun rustige nummers. Maar de rockers waren ook wel de moeite. De zanger klonk soms wat eentonig omdat hij z'n eigen zangpartijen niet aan kon.

Een acht op tien, minstens.

En leuk dat de trein terug naar Gent overduidelijk voor 90% gevuld was met publiek van hetzelfde concert.

Foto's bij wannabes.

Die eerste seconden. De reactie van het publiek bij de aller eerste noot.

Elke keer opnieuw, zelfs na 100+ keer: kippenvel.

Morgen op zoek naar de DVD. 

Tickets besteld.

Voor de info, klik hier.

Een clip, klik hier.

Een andere clip, klik hier.

Via ffffound via any van yann sérandour

Ik ben er weer laat mee. Ik vond de CD An End Has a Start van Editors wel ok. Maar het is pas na keren, honderd keren, duizend keren te luisteren, dat die plaat van 'gewoon vrij goed' naar 'fucking goed' is gegaan.

Echt goed. Echt gewoon zeer goed. Ik heb het toch voor kamerbreed. Altijd opnieuw.

Eindelijk zal mijn krant de komende dagen wat meer plaats kunnen vrijmaken op de cover voor echt nieuws. De CD van Sarah Bettens is normaal vandaag uitgedeeld. Als abonnee hebben we niets gekregen. Vermoed ik. Of An moet hem al weggegooid hebben, maar aangezien ze zelfs niet in staat is een krant van een jaar oud weg te gooien vermoed ik van niet.

Dus zal het enkel geweest zijn voor mensen die de krant in de krantenwinkel kopen. Zo is er toch één deel van de winkel-sector die tevreden zal zijn.

As if I care, ik had de CD met volle overtuiging gratis weggegeven aan gelijk wie er om vroeg. Ik zit niet echt te wachten op een nieuwe CD van haar.

Waar ik me wel compleet aan erger - het is de leeftijd, meneer - is die lelijke hoes. Hoe kan je nu in godsnaam ook maar wensen CD's te verkopen aan een nieuw publiek als je een hoes kiest waar iedereen overheen kijkt? Stel dat ik ver weg van dit land zou wonen, en SB niet zou kennen, en ik sta in een winkel, en er hangen overal affiches, en ik zie die hoes, ik weet dat geen van het weinige dunne haar op m'n hoofd er aan zou denken die CD eens te beluisteren.

Nog zo'n prachtig voorbeeld van lelijkheid is de nieuwe CD van Sioen (op een of andere manier dacht ik dat die al ver een half jaar uit was, maar blijkbaar is dat niet zo). Niet dat zijn muziek me wél aanspreekt (sorry, maar ik val er van in slaap), maar die cover... Het is huilen met de pet op. 

Shame on me, me zo laten leiden door de verpakking. Shame on me.

Zoals zo vaak als ik over muziek blog, blog ik niet over iets dat net gereleased is. Best ook, want de eerste keer dat ik Joanna Newsom hoorde, vond ik alles aan haar muziek gewoonweg slecht. Ik vond het saai. Haar stem irriteerde me mateloos. Ik snapte er niks van. Het deed me niks, buiten dat iriteren.

Na amper tweemaal luisteren, was het genoeg. Tot de random/shuffle functie van WMP af en toe nog een nummer van haar in mijn koptelefoon drong. En tot ik stilaan begon te beseffen hoe uniek zij is. En dat haar album, Ys, van een mateloze schoonheid is.

Bring on de vergelijkingen. Wat hier een quasi onmogelijke taak is, tenzij ik de database van deze blog wil doen overlopen. Ik probeer en bied slecht een procentje aan: Kate Bush, folk, melancholie, dartele volgetjes, euh... ja....

Bon, disclaimer: het is duidelijk dat wat ze doet, en hoe ze klinkt, niet voor iedereen is. Je moet toch tegen een zeer klein stootje kunnen. En dat voor muziek die een onmetelijke rust uitstraalt. Want haar stem is wat apart, en het feit dat ze buiten dat zingen ook vooral harp speelt, zal bij veel mensen al teveel moeite vereisen.

Want uiteindelijk is de enige en beste beschrijving: uniek. De nummers duren lang en gaan alle kanten uit en vervelen nooit en lopen over van de wimpelende melodieën en haar stem bezoekt alle hoeken van de kamer en je hebt visoenen van alle siezoenen en je hoort woorden die je nooit dacht dat ze bestonden in het Engels en je denkt dat het muziek uit de middeleeuwen is en de seconde daarna dat het muziek uit de toekomst is en het lijkt soms of ze een wedstrijd zoveel-mogelijk-woorden-in-een-nummer-stoppen speelt en ze lijkt droevig en dan weer gewoon naief.

En ja, je kan in een vlaag van cynisme denken en vinden dat het geitewollensokken gehalte ongeveer maximaal is. Maar dat is het niet. Verre van. Om een geitewollensokken gehalte te hebben is dit slechte muziek: ze bevat namelijk geen enkel cliché. 

Op YouTube is genoeg te vinden over haar, maar als het geluid van slechte kwaliteit is, mis je alles. Maar dit filmpje maakt voor mij duidelijk dat ik haar, als ze in België langskomt, moet gaan bekijken:

Boxer van The National is stilaan mijn tweede plaat-van-het-jaar aan het worden.

De sfeer is melancholisch, zonder stroef of saai te zijn. Het draagt allemaal een zweem van zwarte costuums (Underline everything/I’m a professional in my beloved white shirt), nacht (Be still for a second while I try and try to pin your flowers on/Can you carry my drink I have everything else), slenteren met in je hand een breed laag glas met een onbestemd oranje-bruin drankje er in (Looking for somewhere to stand and stay/I leaned on the wall and the wall leaned away), live bandjes die half-slapend voor de derde maal dezelfde liedjes spelen.

De zang heeft het soort timbre dat je bij Tindersticks en Nick Cave kan horen, maar daar waar de eerste wat bourgeois-turned-artist en de tweede artist-turned-bourgeois klinkt, is de zanger van The National eerder een working-class ongeschorenheid (ze komen uit de VS, maar klinken meer UK), strak in het pak, met een perfect passende desinteresse.

De muziek is Rock, maar op een sombere, zachte, poppy en doorleefde manier gebracht. De gitaren scheuren niet, maar ze klinken niet mals. De drums drammen niet, maar ze hakken wel goed door, met ritmes die vaak refereren aan Coldplay (urgh).

Een fantastische plaat, met echte liedjes, goed gezongen en gespeeld.

En met teksten als deze kan het al helemaal niet meer stuk:

You get mistaken for strangers by your own friends
when you pass them at night under the silvery, silvery citibank lights
arm in arm in arm and eyes and eyes glazing under
oh you wouldn’t want an angel watching over
surprise, surprise they wouldn’t wannna watch
another uninnocent, elegant fall into the unmagnificent lives of adults

 Of nog:

I was up all night again, boning up and reading the American dictionary
you'll never believe me what I found
think I better follow you around

Arctic Monkeys kunnen het nog.

Linkin Park (voor zover ze het ooit gekund hebben buiten een handvol nummers) kunnen het niet meer. 

Voor de pubers onder ons: ik heb het over de songs, niet de clips. 

Goed, nu we toch bezig zijn.

Tripoli heeft een single en clip uit. En ze zijn er echt op vooruit gegaan.

Frederic, de meest rustige drummer ter wereld (en in het echte leven nog rustiger dan hij in dit clipje lijkt), heeft ooit nog bij ons stage gedaan. De groep heeft ooit het Oost-Vlaams Rock Concours gewonnen. De groep zullen sommigen wel kennen uit EA Bandslam op Jim. En de naam komt van een nummer van Pinback.

Redenen genoeg om te gaan kijken.

The Go Find is terug. Geen idee of het nog steeds een side-project is van Dieter Sermeus (Orange Black), dan wel het volwaardig nieuwe project. Blijft echter dat de groep, net zoals Orange Black eigenlijk, pure pop blijft maken. Maar de snerpende gitaartjes van Orange Black zijn eerder gemixt met heel wat electronica. Alleen lijkt in hun nieuwe single de electronica verder weg dan ooit. Blijft een wat lijzig geluid, half slaperige vocals, en vooral die pure pop.

Ik heb The Go Find leren kennen als voorprogramma van TV On The Radio (hun eerst concert in een packed AB clubje). En de dag erna stond ik al in de winkel op zoek naar de CD. Een nogal onderschat album trouwens.

Benieuwd naar het nieuwe album. Alhoewel ik nu al weet dat ik die gewoon blind koop.

Whoohoohoohoohoowiehoowwiehoo Aah

Al duizend maal beluisterd. Al duizend maal gezongen. De speakers van m'n auto mee kapot gemaakt. Maar het blijft zo'n dijk van een nummer.

Klaxons for presidents. 

Deze mannen, The Klaxons, zijn redelijk heersend. Ze zitten een beetje in de hedendaagse traditie van niet-mainstream groepen die toch pure pop maken. Ergens lijken het echt allemaal pure hitjes-in-spe. Maar telkens is er iets (wijziging in snelheid, raar stemmetje, redelijk geflipte break) die het iets te moeilijk maakt voor de gemiddelde Donna.

Dus, magistraal. Alleen, bij hen zitten alle vijzen goed los en zijn er tegelijkertijd een paar hoeken af. Soms gaan ze dicht tegen de rand van de kitch, en soms gaan ze in overdrive kwestie van weirdness. Maar de basis blijft pure goede muziek gebaseerd op één ding: melodie, melodie en melodie.

Te beluisteren: Golden Skans (voor het normale in hen) en Atlantis To Interzone (voor het ietsmerkwaardigere). Je vindt (slechte) live footage van beide nummers op hun website.

Ergens begin maart in de AB.

 

Het is wachten op die andere UK party beesten: !!!. 

Het zit al dagen op m'n MSN, het zit al dagen in m'n koptelefoon, het zit al dagen in m'n hoofd.
 

Oud. Irritant. Maar zo vet.

Trouwens, voor wie denkt dat deze groep een one-hit-wonder was: check hun Electrelite album.

Een CD, een van de laatste, die ik onlangs geript heb is Frithop is dood. Met daarop twee hoogtepunten:

• de Sint Andries MC's met het quasi ongelooflijke Represent 200 Antwaarpe ("Dat is doedelijk. Da kan fataal blaajke. Just gelik in 't kaske van den elentriek zaajke.")
  
• en Vaginaal met het even sterke Wie had je anders verwacht. De tekst gaat soms de mist in, maar is voor de rest pure hilaritiet.

Wie me kan helpen met onderstaande tekst aan te vullen (zie de vraagtekens), go ahead. 

Wie grijpt er naar de macht (Vaginaal!)
MC van het vrouwelijk geslacht (Vaginaal!)
Wie zegt haar gedacht (Vaginaal!)
Wie had je anders verwacht dan (Vaginaal!)


Check check it out
Ja ik swing de pan uit
En contextueel, explosief als buskruit
Met m'n stijl, elastisch, als een Barbapapa
Kom ik drastisch uit de hoek als Frank Zappa
Dus denk maar twee keer na voor je met me lacht
Professioneler dan de Rijkswacht
Niks dat mij ontsnapt, dus zeker niet Dutroux
De teksten in je oren met verbale Kung-Fu
Joehoe, ???? ???? ???? ????
???? ???? ????
Maar m'n stijl is de vette
De dingen die ik je hier vandaag kom vertellen
Die lees je niet in de Playboy, de Flair of Libelle
Dus spits je oren
Mijn geflipte metaforen
Die je trommelvlies doorboren
Tot in je hersenpan
Verspreidt m'n boodschap als Turista(?) uit Japan
Van in Brussel tot in Amsterdam


Refrein x 2


Stembanden van staal
Hier is Vaginaal
Ik bijt je penis af want ik ben een kanibaal
T'is tijd voor echt, alleen(?) zonder solicone tietjes
Check check de mietjes(?)
Net als vergietjes(?)
Deze griet is dynamiet
Dus steek aan die lont
Ik verdien meer Gouden Ogen dan Luc Appermont
Vertel het in het rond
Vooruit met de geit
Het werd tijd voor verbale geweldadigheid
Educatief als Tik Tak
Flash als Goldorak
Alles moet kapot
Alles moet naar de zak
Schaakmat
Van mij kun je echt niet winnen
Met mij gaat alles vlot
Met of zonder vaseline
Dus wie wil binnen
Die blijft buiten staan
Met zijn slecht demobandje
Heb je me nu verstaan?


Refrein x 2


Al ben ik klein als Calimero
En Walter Capiau
Toch komt m'n spraakwaterval met een dope flow
Iedereen gaat uit z'n dak voor deze pyromane
De tent gaat in de fik, zelfs premier Dehaene
Springt op en neer als een gummybeer
Heel de zaal gaat tekeer
Als ik stop wil je meer
Meer rhymes horen
Want ze smaken echt wel lekker
Ze boren in je kop als een machien van Black & Decker
Brutaal non-stop ik zet de zaal op z'n kop
Ondersteboven als een muts van Kabouter Plop
Ik ben geen Barbie-pop van de muziekindustrie
Aan elke wack MC verklaar ik wereldoorlog III
Soms kom ik moordlustig als Dimitri uit wittekerke
Vooral in m'n sterke werken
Je zult het nog wel merken
In je oren, in je auto, op je werk of op je fiets, op je brommer, ????
Hou je van m'n vette beats?


Refrein x 2

En nu even zoeken waar die mp3's van Stijle die Rijme staan. Ga eventueel hun tribute voor Racing Mechelen eens beluisteren. Ooit gereleased op een volledig album, waar een andere Mechelaar, Eavesdropper, ook aan mee heeft gewerkt.

Via via via op gevallen: een interview van 2005, tijdens Pukkelpop, met Robin Proper-Sheppard, frontman van zowel The God Machine (anyone?) en Sophia (anyone?). Vooral deel 2 is een way-back machine. Waar je Thomas De Soete (denk ik) samen met hem hoort loosgaan over de editie 1993 van Pukkelpop. Wat ze vertellen, klopt als een bus. Ik krijg er zelf kiekenvel van als ik er aan terugdenk.

Het concert van Rage Against The Machine, waar we ergens naast of net achter de lijn van de geluidstoren stonden, en waar ik op een bepaald moment omkeek en gewoon heel de weide zag op en neer springen. Een machtig zicht.

Idem bij Smashing Pumpkins. Waar, tijdens Silverfuck, Billy Corgan op de monitor vooraan gaat zitten tijdens het rustige gedeelte, en 'I feel no pain' zingt (kweelt?), waarna iemand uit het publiek 'But I do' schreeuwt, en de man aan het lachen brengt.

Idem voor Tool, in de Marquee tent. Strak als het piesbroekje van de zanger.

En natuurlijk de opener van The God Machine. Nooit zo'n ongelooflijk concert gezien als toen. Waar een grote groep die-hards al om 10u30 compleet uit hun dak gingen. En als Robin Proper-Sheppard spreekt over t-shirts verkopen in de front-line: ik heb er toen een gekocht. Ben hem wel kwijt gespeeld ondertussen.

Bij De Morgen loopt al een paar dagen of weken een serie over platenkasten. Bij het eerste artikel, met zijne-gewichtigheid Karl Van Nieuwkerke, kreeg ik spontaan zelf opwellingen van jeugdherinneringen. Altijd gevaarlijk als het over muziek gaat. Gevaarlijk omwille van de schaamte, mijn neiging tot evangelisatie van iedereen rondom mij (u dus ook) en de commentaren van An.

Het sentiment werd aangewakkerd toen hij als zijn vroegste muzikale herinnering het Smurfenlied vermelde.

Een man als ik heeft maar één woord nodig om in de platen (45 toeren singels, jawel) die ik ooit van papa heb gekregen (onder zachte dwang, ik geef toe) te duiken.

Een selectie:

Het desbetreffende nummer. Ik kende het niet echt meer. Let vooral op de B-kant: "So'n Alter Schunkelwazer."

Salix Alba We want petrol. Bij ons was dit beter bekend als plaat-met-kip. En zo heb ik vooral visuele herinneringen aan die oude singeltjes. Het nummer stelt voor de rest niet veel voor. Ook geen idee waarom mijn vader dit gekocht heeft. Ik vermoed dat dit een inzending voor het Eurovisie songfestival moet zijn geweest.

Nog z'n eurosong hitje: Izhar Cohen A ba ni bi. Het refrein gaat:

a ba ni bi a bo ne be

a ba ni bi a bo ne be a bo na ba

Leuk nummer. De tekst kan echter niet tippen aan (van deze twee heren):

Hey yo yo he yo he yo yo he yo ha

Hey yo yo he yo he yo yo he yo ha

(repeat 100 times)

Ik dacht steeds dat dit Hollanders waren. Het zijn verdorie moffen! Dschinghis Khan Kaboutertjes. Was leuk zolang ik kind was.

Noam Goldorak. Ik herinner me vooral het programma, Récré A2, waarin de serie werd getoond. En de tune van Antenne 2 (nu France 2):

A Aaaaaaah tu tututu tu tu

En Dorothée. En Les Musclés. En hoe Dorothée, op het einde van haar carrière, gewoon verveeld leek. Haar eigen zelf en haar programma saai vond, en dat ook liet blijken.

Even serieus nu. Urbanus Hittentit. Maar vooral de B-kant, waar hij onbedaarlijk constant wafwafwafwafwaaaaafwafwaf zit te roepen, minuten aan een stuk. Hilarisch. Experimenteel. Grandioos.

Queen Somebody to love. Vond ik altijd een mooie plaat als ik klein was. Denkelijk door de enorme bombast en de hoge stemmetjes. Maar ik was wel doodsbang van de hoes. Ik had steeds de drang om er naar te kijken, ondanks mijn afschuw.

Kate Bush Wuthering Heights.

Nog zo een enorme creepy cover. Hoewel. Toen ik klein was toch. Ik vind het nummer nog steeds pure crap. En de hoes heeft op zich niks te maken met de sfeer of klank van het nummer. Maar ik was er toen er tegelijk bang van en door aangetrokken. Dat laatste - i guess - door de erotische uitstraling van la Bush en haar pose. En de belichting op haar lichaam. En... Streng, maar aantrekkelijk. Akelig ook een beetje. Yeah!

Nog sex. Maar dan puberaal. Een classic waarvan niemand weet van wie het nu eigenlijk is. Peter et Ses Rockets Angeline (ma blonde sexmachine).

Iets serieuzer nu. Aangezien m'n vader een echte Beatles fan was, ging hij verder met Paul McCartney & Wings.

Ik vermoed dat puristen dat steeds platte rommel hebben gevonden. Maar ik niet. En nog steeds niet.

Band on the run. 4 nummers in 1: een trage slow en meezinger om te beginnen, een funky doorloop, een korte bombastische overgang om dan te eindigen in pure pop.

Mrs. Vandebilt. Er iets dat me stoort aan dat nummer, dat voor de rest perfect is. Geen idee wat. Maar de jeugdherinnering situeert zich toch vooral rond de:

Ho! He ho!

Ho! He ho!

En over Mull of Kintyre zal ik zwijgen. Echt. (voor de fans: de video. Check de ellenlange panning in het begin!)

Ach. Ein classic. Ik vocht altijd met mijn broer over wie den cowboy mocht zijn.

Jonathan Richman & The Modern Lovers Egyptian Reggae. Nog zo een. Vroeg me wel altijd af waarom die kerel links een voetbal outfit aanhad. En wie is eigenlijk Jonathan Richman? En waarom is dat egyptian? En waarom reggae?

The Boomtownrats I don't like mondays. Van voor Bob's heiligenverklaring. Een anthem. Voor elke schoolgaand kind.

The Knack My Sharona. Rock! En zeggen dat ik pas een paar jaar geleden ontdekte dat dat een vrouw was. Op die hoes. Arrgh.

Michael Jackson Beat It. En dit is de eerste plaat die ik met m'n eigen centjes heb gekocht. 

TV on the Radio delivers. Met Return to Cookie Mountain leveren ze iets lastigs. Je hebt de neiging snel nummers over te slaan. Half aanhoorbaar. Te moeilijk. Lastig, zeer lastig. Niet omwille van noise. Niet omwille van te luid of te hard. Niet omwille van te chaotisch. Puur omwille van té apart, té origineel. Je hebt eigenlijk geen enkel raakvlak of referentie. Maar ze dringen zich allemaal op. parels van begin tot einde. Ze stuwen en stuiteren aan een duizeligmakende snelheid (Wolf like me, Blues from down here). Ze slepen zich repetitief voort, zonder krampen (I was a lover). Ze zijn opgebouwd uit pure intensiteit (Hours, Let the Devil in, Dirtywhirl, Tonight, Wash the day, djeeeez.... alles gewoon). Ze blijven strak op hetzelfde spoor, maar geen tegelijkertijd ongeveer alle kanten uit (Province). En soms is een nummer gewoonweg te merkwaardig. Maar je blijft luisteren. Starend als het konijn onder de stralen van dikke gele te snel naderende koplampen.

Geschift. Pure originaliteit. Maar verre van kijk-mama-zonder-handen.

Artwork door de onvermijdelijke 4AD-er Vaughan Oliver (so 90's baby).

Deze post over must-have-metal-albums deed me even terugkeren naar mijn zwarte-t-shirt-lang-haar jeugd, pakweg 15 jaar geleden. En ik ben dan ook spontaan naar de hele discografie van Iron Maiden aan het luisteren. En eerlijk, ondanks het feit dat ik daar al minstens 10 jaar niet meer naar geluisterd heb, ken ik ver nog ver alles van buiten (qua tekst en qua melodie). Ik moet er echt teveel naar geluisterd hebben.

Maar die mannen hebben wel fantastische muziek gemaakt. Sommige nummers zijn meer dan 20 jaar oud, en blijven hakken als de beste bijl. Yeah!

*Steekt hand in de lucht met enkel wijsvinger en pink uitgestrekt*

Dat waren nog eens tijden sie.

Gisteren op Nederland IkWeetNietMeerHoeveel een prachtige documentaire gezien over Alan Lomax. Een man die het in zijn hoofd haalde een archief te bouwen van Folk and Primitive Music. Een prachtige documentaire. over een prachtig onderwerp (ik ben en blijf een halve muziek freak). Met een aantal kippevel momenten voor mij.

Er was een stukje waar je een oude video opnamen zag van Alan Lomax die eventjes langs z'n neus weg de Jazz elitair noemde, waarna een vrouw getuigde dat hij niet alleen de Delta Blues (nee, geen wanabees als Robert Johnson, maar echte mannen zoals Charlie Patton) als bron wou catalogeren, maar de oorsprong van die Delta Blues, namelijk Britse Lovesongs. En dan terug die oude opname, en een vrouw die dan op een soort draailier zo'n oude Brits nummer aanzette dat gewoonweg hetzelfde klonk als Poor Wayfaring Stranger (of liever omgekeerd eigenlijk), een negro spiritual, onlangs nog eens uitgebracht door 16 Horsepower. De gelijkenis was gewoon immens. En prachtig. Van zo'n dingen kan ik wild gelijk een klein kind worden.

En die man die zijn vader herkende op een opname uit Italië, van mijnwerkersliederen, en die rechtstond, foto ging halen, en echt een klein beetje op het punt stond zich volledig te laten gaan in zijn emoties. Die glimlach en tegelijk die trillende lip.

Mooi mooi mooi.

Arctic Monkeys is de naam die je moet droppen om cool te zijn dezer dagen. De hype is zelfs zo erg, dat je moet oppassen niet un-cool of passé te klinken als je hun naam nu nog laat vallen.

Maar, het is toch wel veel meer dan een beetje de moeite. Vernieuwend zijn ze verre van. Maar echt straf goed zijn ze wel. En ze klinken als de typische britse rockers van vandaag, Franz-stylee, maar net iets scherper en ruwer.

Te beluisteren: Fake Tales of San Francisco, I Bet You Look Good on the Dancefloor en vooral From the Ritz to the Rubble.

Blijkt dat Three Mile Pilot, een fantastisch onderschatte groep met een dedicated underground following, een nieuw album aan het opnemen is. Hun laatste, Another Desert, Another sea, is ondertussen al 8 jaar oud. Niet dat de leden hebben stilgezeten al die tijd. Uit Three Mile Pilot zijn namelijk 2 even fantastische groepen ontstaan: Pinback en Black Heart procession.

Pinback is een duo, bestaande uit de basist van Three Mile Pilot, Zach Smith, en Rob Crow, die ook al een achtergrond heeft die verbonden is aan Three Mile Pilot, zowel rechtstreeks als onrechtstreeks. De drummer van Three Mile Pilot gaat regelmatig mee op toer met Pinback, o.a. de laatste keer dat ik hen gezien heb, in de Cactus-club in Brugge. Black Heart Procession is opgericht door o.a. Pall Jenkins en Tobias Nathaniel, respectievelijk zonger en toetsenist van Three Mile Pilot.

Beide groepen zijn zeer verschillende in geluid en stijl, maar dragen toch beiden een dikke vette Three Mile Pilot stempel. Pinback is eerder subtiele alternatieve pop. Black Heart Procession is ook zeer poppy, maar eerder donker, traag, meeslepend. Echt pure herfstmuziek.

Maar het feit dat een jaren '90 icoon als Three Mile Pilot opnieuw iets gaat uitbrengen is leuk nieuws. En anderzijds ook zeer beangstigend.

Wie heeft het in godsnaam aangedurfd zo'n draak van een cover te maken! Al een paar dagen (of weken) draait Radio 1 om de heverklap een complete platte zielloze rotversie van Vampire van Devon Irons. Miljaar man. Zo slecht! Zo plat! Het is bijna Delhaize-muziek. Walgelijk. Ik heb er hiernet mijn radio voor afgezet. Snel snel, waar is het origineel.... Moet. Snel. Afkicken.

Nu, ik ben niet iemand die vindt dat bepaalde nummers niet mogen of kunnen gecovered worden. Van mij mag alles. Maar als het origineel intens is, enkel als de cover minstens even intens is. Als het origineel vet is, minstens even vet ... die cover ... aub ... teveel gevraagd?

En na wat opzoekingswerk blijkt het ons Sinead te zijn... Aie aie aie. Ik zeg het u, de wereld is om zeep (er gebeuren rare dingen rondom mij).

Gisteren tijdens De Bende van Wim werd ik plots compleet overstelpt door jeugdsentiment, toen ze Mull of Kintyre van Wings aanzetten.

Ik ging er spontaan van meezingen. Het was zo lang geleden dat ik dat nummer nog gehoord had. Eén van mijn favorieten toen ik nog een tiener was (samen met We want petrol van ik weet niet meer wie, bij mij en mijn familie eerder gekend als plaat-met-kip). Een echte plakker in feite. En wanneer die doedelzakken aanzetten... Haal de cleanex boven en begin maar allemaal samen heen en weer te wiegen:

Mull of Kintyre, oh mist rolling in from the sea
My desire is always to be here
Oh Mull of Kintyre

De seconde erna begon ik te grabellen in de stapel 45-toeren platen van mijn vader. En ja, ik vond hem bijna met de ogen dicht. De prijs staat er zelfs nog op: 86,-. Belgische frank that is.

Je hebt zo van die nummers, die je gewoon 2 à 3 dagen aan een stuk, de hele werkdag lang, op repeat kan zetten.

Ik toch.

Zo luister ik nu al bijna de halve dag naar Torremolinos. Ik kan u garanderen, als ze dit nummer draaiden op Fancy Fairs back home (Hellebecq, deelgemeente van Silly, if you wondered, en ik zwans niet), dan draaiden ze dat ver 3 à 4 maal na elkaar. En op het moment dat dit stukje kwam:

Et quand je serai mort je veux qu'on m'enterre
A Torremolinos, son cimetière.

Dan ging de tent totaal plat bij die laatste 2 woordjes. Hier valt nooit of te nimmer genoeg van te krijgen.

Repeat!

Hoo hoo hoo. My friend Goo!

Ach waar is de tijd. De grijze dunne opa gillets. De sneakers. De versleten jeans, maar toch niet op een manier dat het snob is. Het vette lange haar. De dikke zwarte truien.

Maar los van die nostalgie is en blijft de eerste plaat van Sonic Youth (ongeveer alle browser crashen op die site...) in de jaren '90 een mijlpaal. Zwaar gekloofd, half scheef staand, gedrenkt in kokende riffs, krullende noise en ranzig lawaai. Maar het is en blijft pop. Noisy. maar pop.

En zelfs voor iets dat 15 jaar oud is, klinkt het opvallend fris. Meer gelaagd ook dan ik toentertijd besefte. Veel voller, zweverigerderder.

dreaming, dreaming of a girl like me
hey what are you waiting for - feeding, feeding me
I feel like I'm disappearing - getting smaller every day
but I look in the mirror - I'm bigger in every way

she said:
you aren't never going anywhere
you aren't never going anywhere
I ain't never going anywhere
I ain't never going anywhere

Subliem.

Tiens, blijkbaar heeft Fence een nieuwe CD uit. Eens checken die plak.