Daarnet is A Skin, A Night binnengerold in een bruine verpakking. Een DVD van The National. Er zat ook een EP bij: Virginia EP. En op die EP (die demo's, live versies en onuitgegeven materiaal bevat) staat dit nummer, een nummer dat blijft kleven als gek:

Ik weet het, ik post enkel YouTube video's de laatste tijd. Sorry daarvoor.

Ik krijg nooit, maar dan ook nooit genoeg van die groep.

Tevreden. Verrast door de oude nummers (waar ik er maar één van kende). Geen overbodige langdradigheid. Het best in hun rustige nummers. Maar de rockers waren ook wel de moeite. De zanger klonk soms wat eentonig omdat hij z'n eigen zangpartijen niet aan kon.

Een acht op tien, minstens.

En leuk dat de trein terug naar Gent overduidelijk voor 90% gevuld was met publiek van hetzelfde concert.

Foto's bij wannabes.

Tickets besteld.

Voor de info, klik hier.

Een clip, klik hier.

Een andere clip, klik hier.

Boxer van The National is stilaan mijn tweede plaat-van-het-jaar aan het worden.

De sfeer is melancholisch, zonder stroef of saai te zijn. Het draagt allemaal een zweem van zwarte costuums (Underline everything/I’m a professional in my beloved white shirt), nacht (Be still for a second while I try and try to pin your flowers on/Can you carry my drink I have everything else), slenteren met in je hand een breed laag glas met een onbestemd oranje-bruin drankje er in (Looking for somewhere to stand and stay/I leaned on the wall and the wall leaned away), live bandjes die half-slapend voor de derde maal dezelfde liedjes spelen.

De zang heeft het soort timbre dat je bij Tindersticks en Nick Cave kan horen, maar daar waar de eerste wat bourgeois-turned-artist en de tweede artist-turned-bourgeois klinkt, is de zanger van The National eerder een working-class ongeschorenheid (ze komen uit de VS, maar klinken meer UK), strak in het pak, met een perfect passende desinteresse.

De muziek is Rock, maar op een sombere, zachte, poppy en doorleefde manier gebracht. De gitaren scheuren niet, maar ze klinken niet mals. De drums drammen niet, maar ze hakken wel goed door, met ritmes die vaak refereren aan Coldplay (urgh).

Een fantastische plaat, met echte liedjes, goed gezongen en gespeeld.

En met teksten als deze kan het al helemaal niet meer stuk:

You get mistaken for strangers by your own friends
when you pass them at night under the silvery, silvery citibank lights
arm in arm in arm and eyes and eyes glazing under
oh you wouldn’t want an angel watching over
surprise, surprise they wouldn’t wannna watch
another uninnocent, elegant fall into the unmagnificent lives of adults

 Of nog:

I was up all night again, boning up and reading the American dictionary
you'll never believe me what I found
think I better follow you around