Mijn liefde voor Yeasayer is groot. Zeer groot.

Op één of andere manier is quasi alles wat deze groep doet, goed. Quasi. Ergens nu, of binnen een paar weken brengen ze hun tweede album uit, Odd Blood. De plaat werd in december al voorafgegaan door de ijzersterk single Ambling Alp, met een uitermate geschifte clip.

Het nieuwe album ligt bij mij al een paar weken op repeat. En het is nu al één van de sterkste platen van het jaar. Enfin, er moet nog veel uitgebracht worden, maar hieraan tippen zal zeer moeilijk worden.

De vergelijking met Talking Heads wordt vaak gemaakt. En voor een stuk is dat terecht. Net als die groep - waar ik niet echt fan van ben, maar die ik wel, uhm, respecteer - maken ze eigenlijk gewoon popmuziek, maar op een volledig unieke manier. Je kan onmogelijk zeggen of ze nu sterker aanleunen bij het ene of het andere genre.

Op hun debuut klonken ze soms een beetje teveel geitenwollensokken, wat mij toen zeker niet stoorde. Dat geluid is nu bijna volledig verdreven, en vervangen door soms veel dansbaardere rythmes, strakkere structuren en dikkere funk.

Soms begeven ze zich nog dicht tegen de rand van het melige, maar als je het langer dan een paar seconden volhoudt blijven nummers over die één voor één nog nooit eerder gemaakt of gehoord zijn, met talrijke psychedelische lagen die strakgespannen worden voortgestuuwd door een sterke rhytmesectie. Paradoxaal genoeg zijn ze nu nog maar met 3, nadat ze tussen de twee albums hun drummer er uit hebben gekieperd. Iets wat je amper merkt. Integendeel dus.

Nieuwe single Madder Red heeft een begin dat als een kruising tussen koorzang en een hippie anthem klinkt, en als gitarist Anand Wilder aan zijn zangpartij begint klinkt hij als een puber met liefdsverdriet, maar de song blijft sterk en houdt zich staande. Het is trouwens duidelijk dat Wilder een musical verleden heeft. Veel systeempjes uit die wereld steken af en toe de kop op in zijn nummers.

Het album is gevuld met meters en meters dikke lagen van synthesizers, zonder dat een nummer ook maar één seconde steriel klinkt. Het is functionele exotica, breed uitgesmeerde gestesverruimendheid. Draaikolken mengen zich met gespannen staande bassen, die draaien/schudden tot je dronken wordt.

Zonovergoten gekte. Sexueel geladen psychedelica. Een echte mix. Die vaak lijkt te gaan verdrinken in zijn eigen talen.

En boven dat alles ligt de sterke zang van Chris Keating, die alle registers opentrekt, perfect bij alles past, geen seconde saai is. Een echte zanger zoals er niet veel meer zijn. En de twee andere leden doen meer dan eens hun duitje in het zakje, want samenzang is duidelijk waar deze mannen op kicken.

Deze mannen zijn vooral live ook goed. En dat hoor je aan de nummers. Ze laten nog enorm veel ruimte voor interpretatie, die ze dan live kunnen brengen. Mijn tickets voor het concert in Trixx zijn al gekocht. Het album is al besteld.

Deze mannen staan niet stil. Dit is nieuw. Dit is straf.