Laten we beginnen met:

Mayer Hawthorne

Ik weet het niet goed. Mayer Hawthorne is echt niet my cup of tea. Eerder muziek voor vouwen. Maar goed, er is iets aan. Iets dat me toch af en toe doet terugkeren. En het is een naam die blijft circuleren. En mensen die de man live hebben gezien lijken verzamelaars te zijn van superlatieven.

Deze ietwat nerdy uitziende DJ/Producer/Rapper/Zanger brengt een soort zoetgevooisde soul-pop. Zeer melodieus, zeer gemakkelijk, zeer opbeurend zonder springerig te zijn. Maar tegelijk ook zo randje van het platvloerse en evidente. Je gaat er wel van heupwiegen, maar je zal er niet van zweten. Te mak voor mij maar best te pruimen.

Bij Stones Throw records.

Een clipje:

The Legendary Tigerman

The Legendary Tigerman is een andere one-man-band, letterlijk dan. Deze portugese blues-dandy laat zich graag fotograferen met liggende vrouwen, ofwel is hij zelf naakt en ziet hij er als een drag queen uit. Imago is belangrijk voor deze man. Live speelt hij alleen, en wisselt hij tussen gitaar, drums en harmonica.

Zijn blues is niet het soort in pek gedrengte vettigheid, nog van het soort dat gespeeld wordt door oersaaie 60-jarige Amerikanen die een heel concerte van links naar rechts wiegen met hun gitaararm. Ook hier weer is het allemaal wat softer, maar daarom niet zo gedwee. Het is subtiel, zonder intens te worden. Het blijft wat oppervlakkig, maar toch leuk om te beluisteren. Ook hier ga je weer niet van zweten of janken, het is eerder braafjes meeknikken.

Zijn pas uitgebrachte album Femina bevat nummers door hem ingespeeld, en waar hij andere zangeressen (Peaches, Cibelle, ...) laat op zingen, af en toe in samenspel met hem.

Clipje

Taxi Taxi!

Iets meer dan één personen, hier, namelijk een Zweedse tweeling (neen niet dat soort Zweedse tweeling) onder de naam Taxi Taxi! 4 jaar geleden begonnen, op 15-jarige leeftijd, zingen de jongedames zachte, haast magische popliedjes, die rustig voortkabbelen, maar altijd intrigerend klinken. Warme muziek, waar je toch altijd het gevoel hebt dat je nog een extra dikke trui kan gebruiken.

Clip:

Taxi Taxi! perform Ripest Fruit in the Århus Musikhuset from gogoyoko on Vimeo.

 

Felix

Een van de beste dingen die in mijn koptelefoon voorbijkwam glijden de laatste weken. Felix is de artiestennaam van zangeres Lucinda Chua, die zich live soms laat begeleiden door Chris Summerlin om tot een duo te komen. De muziek is een zachte vorm van folk-pop, die vaak bij kamermuziek aanleunt, door de inbreng van piano en cello's. Zeer filmisch aandoende songs, die maar blijven kleven. Perfect voor een herfstavond als deze.

De nummers bevatten veel ruimte, en de piano vormt mooie kringen en druppels van geluid, waarboven Chua haar zachte stem perfect past.

Dim het licht wat, en zet dit op. Je valt er geen seconde van in slaap, want het is echt te goed om te laten liggen.

Uit bij Kranky.

Hard Drugs

Hard Drugs is soort typische alt.folk bende. Uptempo nummers gevuld met samenzang, banjo's, blijmoedige gitaren, luid schallende trompetten. Zoals Hard Drugs zijn er tegenwoordig meer groepen dan zonnepanelen in een Vlaamse verkavelingswijk, maar ze zijn toch net ietsje leuker.

Al was het maar omwille van de naam.

Video

Pg.Lost

Pg.Lost is ook niet de eerste om te doen wat ze doen: lang uitgesponnen instrumentale nummers die ontploffen, in repetitieve climaxen van jankende en rammende gitaren. Explosions in the Sky anone? Zijn ze beter? Neen. Zijn ze anders? Neen. Zijn ze goed. Ja! Steengoed? Nee, dat ook weer niet.

Gewoon, het typische gejengel dat voor mijn part soms uren aan een stuk kan duren. Groots en weids, intens en melodieus. Alles wat goede post-rock moet zijn.

De moeite hier even naar te luisteren:

Bear in Heaven

De lastigste van allemaal. Bear in Heaven is echt wel steengoed. Als je het genre al goed vindt natuurlijk.

Dit is echt pure klasse. Psychidelisch aandoende pop, die zo ruim en groots klinkt, zonder overdreven over the top te gaan. De muziek klinkt dik gelaagd maar is tegelijk tot de essentie teruggebracht: geen ritme is té prominent, geen synthesizer klinkt te verwaand, geen gitaar drukt té hard zijn stempel. De jaren tachtig piepen zelfs af en toe eens tussen de geluiden door, maar gelukkig voor ons en voor de mensheid is dit echt amper merkbaar.

Dit is pure goede popmuziek, die je niet kan benoemen, die je niet kan ordenen, die gewoon moet beluisterd worden, en die je op repeat wil zetten.

Op Home Tapes.

Nummer (maar niet hun beste):

Yeasayer

Bij Yeasayer hebben ze hun drummer buiten gekieperd en hebben ze begin 2010 een nieuw album uit, en nu al een nieuwe single (Ambling Alp), dat ze al eerder speelden tijdens hun optredens (o.a. dat in de Zebrastraat van eerder dit jaar)

Gratis te downloaden hier

Ze blijven goed, zo goed: