Britse groepen, vooral die met voorover-combs en graatmagere benen die hun gitaren hoog dragen, daarvan heb je er dertien in een dozijn. Bear Cavalry (myspace, last.fm) is er ook zo eentje. Maar deze jonge jongens blijven klitten aan je oren na amper een paar luisterbeurten.

Jeugdig en springerig mengen ze elektronica - zonder dat het etterig of té intelectueel klinkt - met gitaren - die dan weer niet té scherp klinken. De nummers gaan allemaal alle richtingen uit. Versnellen, vertragen, krijgen een trompet, worden een ballad, gaan dan weer stuiteren, stop-starten dan weer.

Er is nog werk aan de winkel, maar ze hebben het al. Plezierig en kwalitatief. Kortom: zeer aangenaam.

Je zal ze nog niet snel op de radio horen, daarvoor is het nog een jaar of twee te vroeg, en op de radio spelen ze toch alleen maar rommel. Maar hun beide EP's kan je volledig rechtmatig en gratis downloaden van hier: Two Seasons en Canadia.

De drummer heeft zijn eigen takes opgenomen van de opname van "Last Night I Fell In Love With Floor 9". Zoals je ziet doen ze echt nog alles zelf (zelf opnemen, ze hebben nog geen label)

Hier zijn al eerder groepen aan bod gekomen die er uitzien als emo-pubers, met hun te strakke zwarte broekjes, hun zwarte ontplofte kapsels en hun leunen tegen muren. Neils Children bijvoorbeeld.

Zo is er nu sprake van nog zo een groepje veel te magere kinderen. Maar fucking hell, maken deze goede muziek! Alleen de emo-puber look is er gitzwart aan.

The Xx (last.fm myspace), gasten en meisjes, zien er uit als groepen uit die verdomd slechte jaren 80, maar hun muziek is dat niet. Geen kopie, geen al té duidelijke referenties. Dit is echt pure goede pop. Ze beweren geïnspireerd te zijn door R&B producers. Maar ze brengen eerder een soort minimale pop, waar alles wat teveel is vakkundig is weggehouden. Ingehouden groovy likjes popmuziek. Nietnijdig. Niet suikerzoet. Wel cool.

De nummers zijn bedrieglijk simpel, fragiel haast, en de gitaren klinken alsof ze gisteren gekocht zijn en ze er amper op kunnen spelen. Maar er zit continu een zeer eenvoudige groove in. Geen al te grootse lagen muziek en soundscapes. Zeer eenvoudige riedeltjes, mooi gezongen. Zo verdomd eenvoudig maar uiterst prikkend en plakkend.

Niet te hard bij nadenken wel, op momenten klinkt het als het laatste jaar muziekschool dat een bandje heeft opgestart. Maar zo klinken ze nooit langer dan 5 seconden. Want dan zijn ze weer zo verdomd goed.

Ga ze halen bij Rough Trade.

Zo simpel. Zo makkelijk haast. Aanstekelijk. Soms dat tikje saai, maar je blijft luisteren.

Alcoholic Faith Mission (myspace last.fm) heeft een album uit, 421 Wythe Avenue (op PonyRec) en het is mijn nieuwe troetelkind (ja, het gaat snel bij mij).

Zachte elektronische pop/folk, vooral introspectief met af en toe stukken of songs die zo op de radio meekunnen. Zang is fijngevoelig, en wisselt af tussen verschillende stemmen. De muziek is subtiel en licht, met hier en daar ruis en gekraak die mooi meewiegen. Maar het blijft weer pure popmuziek. Een beetje aan de rand, een tikkeltje excentriek. Vooral als de nogal harde teksten duidelijk worden en sterk beginnen vechten met de rustig aandoende muziek.

Alles is veelgelaagd: duidelijke akoestische gitaren, zweverige stemmen, zacht raspende electronica. Je zou kunnen denken dat ze de zoveelste band zijn met dit soort muziek, maar er is iets duidelijk unieks aan deze groep.

Het is wat moeilijk te achterhalen of de band nu een duo is of een quintet. En ze lijken zowel in Denemarken als in Brooklyn gesignaleerd te worden. Maar geniet ervan.

Luisteren kan op bovenstaande sites of hieronder. Zeker beluisteren: Gently en Nut In Your Eye.

In mijn vorige post was Schotland het bindmiddel tussen 3 bands, nu is het iets anders. Iets dat niet in één woord te vatten valt, of toch moeilijk.

Deze 2 groepen - The Welcome Wagon (last.fm myspace), The Builders And The Butchers (last.fm myspace) - hebben verschillende dingen gemeen

De Gospel, samenzang en een haast religieuze sfeer (soms letterlijk)

Beide hebben nummers en een manier van zingen die dicht aanleunt bij gospel. Het is een soort moderne pop-folk versie van gospel, of het gebruik van het call and response principe. Aanzwellende koren, opzwepende ritmes, steeds driester tekeergaande zangers.

Samenzang is essentieel. In een traditie zoals nog andere recente groepen dat doen (het bijna hippie-achtige Yeasayer, de mystieke familieleden van MeWithoutYou). Het is haast een trend.

Beide groepen doen het echter anders. The Welcome Wagon (album Welcome To The Welcome Wagon) is letterlijk religieus: het gaat om een getrouwd jong koppel, en de man is een zeker Reverend Thomas Vito Aiuto. Ze hebben het letterlijk over hun liefde voor elkaar en de goede heer. Maar het is zo eenvoudig en modern gebracht dat het perfect te pruimen valt. Geen Americana of Southern-Rock versie die plakt van het suikerzoete, maar sterke folk waarvan je haast automatisch de handen in de lucht gooit. Sommige mensen zullen het ietwat belachelijk vinden, maar daar is het zeer ver van, vind ik.

The Builders And The Butchers (album met dezelfde naam) zitten dichter bij de Nick Cave traditie van donkere teksten over messen, bloed, dorpen, rare figuren, en hanteren een zelfde zoort gospel zoals Nick Cave dat vaak subtiel hanteert. Ietwat duivels, ietwat verkeerd, vooral moddervet. The Builders And The Butchers leunen ook dichter aan bij Arcade Fire op dat gebied.

Breed instrumentarium

Zowel Welcome Wagon als The Builders And The Butchers gaan verder dan de akoestische gitaar en het handengeklap. Rammelende percussie, dikke vette blazers die de ene keer filmisch zijn en de andere keer pure Soul brengen. Mandolines, banjo's. Het hele arsenaal aan cowboy-achtige snaarinstrumenten passeren de revue.

En in geen van de beide gevallen is het te dik, of een slechte kopie. Bij The Welcome Wagon is het soms zelfs nogal Fleetwood Mac achtig in hun orchestratie en de subtiele mooie lagen.

The Builders And The Butchers zijn iets scherper, iets meer gevaarlijk dan het brave in liefde gewikkelde The Welcome Wagon. Maar beide verdienen hun plek in de muziek van vandaag.

Aanraders!

En hier slechts één video van The Builders And The Butchers. Niks degelijks gevonden van The Welcome Wagon.

Klaar voor een nieuwe reeks aanstormend talent? Om een of andere reden, weer vaak groepen met een dame in.

Mij hoor je niet klagen.

Now, Now Every Children

Popgroepje met een gezonde drive. Geen futloze pretpop, maar wel mooi en originele afgewerkte nummers, met een zeker melancholie. Vooral de drive is ok.

Van het beter van de voorbij weken. Originele songs.

LoveLikeFire

LoveLikeFire is een aanrader. Weeral gewoone lekkere indie pop, degelijk gemaakt, prachtig gezongen, nooit saai, nooit domweg hip. Van het betere van de voorbije weken. Blijf ik naar luisteren.

Asuna

Japanse Ambient, vrij experimenteel. Experimenteel en ambient doet je misschien denken dat dit ofwel oersaai is ofwel onbeluisterbaar. Maar Asuna is verre van beiden. Soms rustig, soms over-the-top, maar altijd beluisterbaar.

Toch niet voor alle oortjes, enkel voor mensen die wat gewoon zijn.

Bigott

Merkwaardige man. Folky pop, met een rare stem en rare kantelingen in de muziek. Allemaal uitermate korte nummers. De man is dus zeer to the point.

Diamond Watch Wrists

Het zoveelste uitstapje van Prefuse 73 man Guillermo Scott Herren. Dit is een duo met drummer Zach Hill. Maar in tegenstelling tot het knip-plak werk van Prefuse 73 leunt deze plaat volledig tegen popmuziek aan. Af en toe gaat het loos, maar dat is perfect binnen de perken gehouden omdat het allemaal zo 'af' is. Saai is het niet. Wel dromerig en zachtaardig. Maar ook weer niet evident.

Fans van prefuse 73 zullen hier niet helemaal tevreden mee zijn. Maar dit is wel een unieke popplaat, dus wie niet té intelligent wil doen, zal dit goed vinden.

The Vandelles

The Vandelles doen het dik, vettig, nat, grof en vooral puur. Pure Rock 'n' Roll, recht uit de stofzuiger. Pikkedonker dat je er amper iets in hoort, maar steengoed.

Pas op, cliché vergelijking: Voor The Jesus And Mary Chain fans.

Goed maar net niet goed genoeg

Jenny Owen Youngs en Bertie Blackman (hip in haar moederland Australië), twee singer-songwriter dames, die voor mij allebei wel goed zijn, maar iets te gemakkelijke muziek maken. Ze mengen perfect steengoede nummers met ongelooflijke cliché nummers. Spijtig.

Maia Hirasawa, zweedse zangeres, met een nieuw album GBG vs STHLM.

Lacrosse, buiten een sport ook een - alweer zweedse - groep die popmuziek verre van dood acht. Springpret, drive, melodie en heel veel feel-good. Tot je de teksten goed beluistert.

Lacrosse - We are kids from Lacrosse on Vimeo.

 

Boxer van The National is stilaan mijn tweede plaat-van-het-jaar aan het worden.

De sfeer is melancholisch, zonder stroef of saai te zijn. Het draagt allemaal een zweem van zwarte costuums (Underline everything/I’m a professional in my beloved white shirt), nacht (Be still for a second while I try and try to pin your flowers on/Can you carry my drink I have everything else), slenteren met in je hand een breed laag glas met een onbestemd oranje-bruin drankje er in (Looking for somewhere to stand and stay/I leaned on the wall and the wall leaned away), live bandjes die half-slapend voor de derde maal dezelfde liedjes spelen.

De zang heeft het soort timbre dat je bij Tindersticks en Nick Cave kan horen, maar daar waar de eerste wat bourgeois-turned-artist en de tweede artist-turned-bourgeois klinkt, is de zanger van The National eerder een working-class ongeschorenheid (ze komen uit de VS, maar klinken meer UK), strak in het pak, met een perfect passende desinteresse.

De muziek is Rock, maar op een sombere, zachte, poppy en doorleefde manier gebracht. De gitaren scheuren niet, maar ze klinken niet mals. De drums drammen niet, maar ze hakken wel goed door, met ritmes die vaak refereren aan Coldplay (urgh).

Een fantastische plaat, met echte liedjes, goed gezongen en gespeeld.

En met teksten als deze kan het al helemaal niet meer stuk:

You get mistaken for strangers by your own friends
when you pass them at night under the silvery, silvery citibank lights
arm in arm in arm and eyes and eyes glazing under
oh you wouldn’t want an angel watching over
surprise, surprise they wouldn’t wannna watch
another uninnocent, elegant fall into the unmagnificent lives of adults

 Of nog:

I was up all night again, boning up and reading the American dictionary
you'll never believe me what I found
think I better follow you around

Deze mannen, The Klaxons, zijn redelijk heersend. Ze zitten een beetje in de hedendaagse traditie van niet-mainstream groepen die toch pure pop maken. Ergens lijken het echt allemaal pure hitjes-in-spe. Maar telkens is er iets (wijziging in snelheid, raar stemmetje, redelijk geflipte break) die het iets te moeilijk maakt voor de gemiddelde Donna.

Dus, magistraal. Alleen, bij hen zitten alle vijzen goed los en zijn er tegelijkertijd een paar hoeken af. Soms gaan ze dicht tegen de rand van de kitch, en soms gaan ze in overdrive kwestie van weirdness. Maar de basis blijft pure goede muziek gebaseerd op één ding: melodie, melodie en melodie.

Te beluisteren: Golden Skans (voor het normale in hen) en Atlantis To Interzone (voor het ietsmerkwaardigere). Je vindt (slechte) live footage van beide nummers op hun website.

Ergens begin maart in de AB.

 

Het is wachten op die andere UK party beesten: !!!. 

Oud. Irritant. Maar zo vet.

Trouwens, voor wie denkt dat deze groep een one-hit-wonder was: check hun Electrelite album.