Hier zijn al eerder groepen aan bod gekomen die er uitzien als emo-pubers, met hun te strakke zwarte broekjes, hun zwarte ontplofte kapsels en hun leunen tegen muren. Neils Children bijvoorbeeld.

Zo is er nu sprake van nog zo een groepje veel te magere kinderen. Maar fucking hell, maken deze goede muziek! Alleen de emo-puber look is er gitzwart aan.

The Xx (last.fm myspace), gasten en meisjes, zien er uit als groepen uit die verdomd slechte jaren 80, maar hun muziek is dat niet. Geen kopie, geen al té duidelijke referenties. Dit is echt pure goede pop. Ze beweren geïnspireerd te zijn door R&B producers. Maar ze brengen eerder een soort minimale pop, waar alles wat teveel is vakkundig is weggehouden. Ingehouden groovy likjes popmuziek. Nietnijdig. Niet suikerzoet. Wel cool.

De nummers zijn bedrieglijk simpel, fragiel haast, en de gitaren klinken alsof ze gisteren gekocht zijn en ze er amper op kunnen spelen. Maar er zit continu een zeer eenvoudige groove in. Geen al te grootse lagen muziek en soundscapes. Zeer eenvoudige riedeltjes, mooi gezongen. Zo verdomd eenvoudig maar uiterst prikkend en plakkend.

Niet te hard bij nadenken wel, op momenten klinkt het als het laatste jaar muziekschool dat een bandje heeft opgestart. Maar zo klinken ze nooit langer dan 5 seconden. Want dan zijn ze weer zo verdomd goed.

Ga ze halen bij Rough Trade.

Zo simpel. Zo makkelijk haast. Aanstekelijk. Soms dat tikje saai, maar je blijft luisteren.