Nu zaterdag is het zover: RBS Six Nations. Het jaarlijkse rugby toernooi tussen Frankrijk, Ierland, Wales, Engeland, Schotland en Italië. Elk land speelt één maal tegen de andere landen. 15 matchen in het totaal, verspreid over 5 weekends. Met op zaterdag 20 maart de laatste 3 matchen. Wint een team al haar matchen, dan wint ze de Grand Slam.

Vorig jaar won Ierland de titel. Het jaar daarvoor Wales. In 2007 was het Frankrijk.

En dit jaar? Frankrijk zie ik persoonlijk het liefst spelen. Geef mij maar le rugby à la main.French Flair (voor zij die net als ik Franse commentatoren, in om het even welke sport, niet kunnen uitstaan: er is nog altijd de BBC).

Frankrijk speelt goed, maar heeft altijd problemen met discipline. En met harde ploegen die gesloten spelen. Trouwens, voor wie dacht dat rugby-spelers domme hopen vlees zijn, ex-rugby speler Jean-Pierre Rives - bijnaam: casque d'or - ledit een succesvol tweede leven als kunstenaar.

Italië: altijd het kneusje, en ze missen normaal gezien hun sterspeler Sergio Parisse. Het voordeel aan Italië is dat als ze thuisspelen, het ons een blik gunt in de nakende lente.

Schotland: ook niet echt denderend, want ze lijken enkel te kunnen winnen van Italië de voorbije edities. Wel sterke voorlinie, en atletische achterlinie met de broers Rory en Sean Lamont. Schotland die thuis speelt is wel altijd sfeer. Daarvoor alleen al is het de moeite om te kijken.

Engeland: de allerlaatste match op de allerlaatste dag is in Frankrijk: "Le Crunch". Engeland speelt zeer onstandvastig de voorbije 2 jaar. Met schitterende matchen die worden afgewisseld met matchen waar hun coach Martin Johnson een facepalm van gaat doen. Maar wel mét Jonny Wilkinson.

Wales: speelde in 2008 een prachtig toernooi, en het land was terecht euforisch achteraf, maar die euforie is nu wel voorbij. Lee Byrne mag plots wel meedoen, terwijl hij op het punt stond een schorsing van twee weken aangesmeerd te krijgen. En ook snelheidsduivel Shane Williams doet mee. Alleen wordt het weer een hele klus om te volgen wie nu Jones noemt en wie Williams.

Ierland: een team dat moet bevestigen. Een team dat wel niet meer heeft verloren sinds maaaaanden. Maar een team dat ook ouder wordt. Eigenlijk al bij al de te kloppen ploeg.

Vorige week was het rugby team van New Zealand op bezoek in Wales in het kader van de Autumn Tour van een paar Southern Hemisphere landen. En zoals de traditie het wil, konden de All Blacks voor de kick-off hun Haka uitvoeren. Sommige noemen het drama. Anderen theater. Maar het is een essentieel onderdeel van een rugby match waarin New Zealand speelt. En het publiek houdt er van.

De haka is geëvolueerd van een nietig dansje naar een meer agressieve voorbereiding. Het antwoord van de tegenstander varieert: ofwel staan ze te kijken en wachten, ofwel stappen ze naar voor, al dan niet allemaal samen.

Wat Wales deed was nog niet eerder vertoont, en een prachtig staaltje kippevel voor wie het live kon meemaken. Let vooral op de scheidsrechter die er maar niet in slaagt... Wel, kijk vooral.

En natuurlijk zorgt dit nu voor discussies. Of het wel respectvol was of niet. But who cares. Het was een prachtig staaltje televisie, sport en drama.

Binnen enkele ogenblikken is het zover. Six Nations. De competitie beloofd dit jaar open te zijn. Hopelijk is dat zondag, na de eerste 3 matchen, nog altijd zo.

The Beeb zal er alvast niet minder kijkers door krijgen.

Om iets voor 21u vind je mij in Foley's, om met Roy, een vader van een vriendin van Jasper, naar de final van de Rugby World Cup te kijken.

Ik zal die kleine magere zijn. Samengeperst.

UPDATE: Slechte match. Maar dat kwam doordat het spel van de Engelsen werd gespeeld. Tot groot jolijt van onze kant heeft dus Zuid-Afrika gewonnen. Tot grote spijt van de meerderheid van de aanwezigen.

Ik val in herhaling, dus link ik naar iemand die het mooi beschrijft.

Check vooral het filmpje met de National Anthem's. God Save the Queen in een Gaellic stadium. En eindigen Ireland's Call. Beren van venten (Flannery en Hayes) die staan te huilen. Zelfs de scheidsrechters zingen mee. Ik had het wreed lastig bij dat lied. Het kon aan de snotvalling liggen. Maar ik denk het niet.
 

Croke Park iemand? Al gezien? Al gehoord? Stadion van +80.000 man? Nee? 3e grootste stadion in Europa? Nee? Wel, ik ook niet.

Nee, ik had er zelf nog nooit van gehoord tot vorige zondag, de match Ierland - Frankrijk op de 2e speeldag van Six Nations (man wat een laatste 5 minuten).

Het is dan ook nog eens een plek met geschiedenis. Er werden 12 mensen uit het publiek vermoord op Bloody Sunday. Maar niemand heeft er ooit van gehoord, omdat er tot voor kort enkel Gaelic sporten mochten beoefend worden. Dingen zoals Hurling en Carry (eigenlijk voetbal, maar je neemt de bal gewoon in je armen en loopt er mee naar het doel en past door hem door de lucht te gooien).

Het stadion was dan ook een nationalistisch icoon. En 'buitenlandse' sporten waren er dus gewoon verboden.Tot iets van een jaar geleden of zo werd besloten om toch dergelijke sporten toe te laten.

En die eerste match van een niet Gaelic sport was dus die rugby match. Al van voor de match liepen de emoties overal hoog op. En zelfs via de TV, voor iemand die niks maar dan ook niks te maken heeft met Ierland, kreeg ik absoluut kippevel bij Ireland's Call, het rugby volkslied van Ierland.

Wel, van load balancing hebben ze daar nog niet gehoord. Als je wil tickets kopen voor de Rugby World Cup krijg je constant dit te zien.

En op de pagina daarvoor stond deze tekst:

Afin de faire face à l’afflux d’internautes et d’apporter satisfaction aux demandes de chacun, seul l’accès à la billetterie est possible. L’accès complet au site officiel sera effectif ultérieurement.

Yip. Effe druk.