Trieste Schotten scheuren als geen ander

We Were Promised Jetpacks hebben net hun tweede album uit: 'In the Pit of the Stomach'. En een klap recht in de buik is de plaat wel. Het is niet het meesterwerk dat je kon verwachten na hun prachtige maar onvolmaakte debuut. Daarvoor is deze plaat soms té zwaar, vaak té eentonig, nog niet uitgepuurd genoeg

De druilerigheid van hun land, de last van het leven, de angst voor andere mensen, alle mogelijke sombere gedachten worden mooi weergegeven in dit album dat echt geen adempauze kent. Alle nummers vloeien in één stuk in elkaar, blijven keihard doorgaan, en je snakt naar wat frisse lucht als de 10 nummers voorbij zijn. Het geheel is claustrofobisch, sleurt je de dieperik in. Je durft het album amper op repeat te zetten, uit vrees het voor de rest van je leven niet meer te zien zitten.

Zanger Adam Thompson heeft nog altijd dat mooie lokale accent, en heeft nog altijd moeite om sommige van zijn eigen zanglijnen aan te kunnen. Maar zijn teksten snijden. Een arm om de schouders is wat deze jongen en zijn 3 kompanen verdienen.

Ik had er iets meer van verwacht, maar al bij al is dit een absolute dijk van een plaat. Voor iedereen die niet zucht en zaagt bij zoveel spleen, weltschmerz en kamerbrede gitaren.